V SA/Wa 1827/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi S. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie D. I. A. S. w W. z dnia [...].08.2019 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie D. II O. Z. U. S.w W. z dnia [...].05.2019 r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Organ egzekucyjny – D. II O. Z. U. S. w W. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku S.B. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...] wystawionych [...] lutego 2019 roku przez wierzyciela – Z.U. S. II O.w W. i obejmujących zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od 03.2016 roku do 04.2016 roku. Podstawę prawną wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych stanowiła decyzja z [...] grudnia 2016 roku nr wg [..]. Decyzja została wysłana na obowiązujący w tamtym czasie adres: ul. B., [...]. Korespondencja została doręczona w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. skutek doręczenia powstał z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od daty pierwszego zawiadomienia, tj. 2 stycznia 2017 roku. Należności nie zostały przez uregulowane. W związku z figurującą na koncie skarżącego zaległością wierzyciel – Z.U. S.II O. w W. – [..] lutego 2019 roku wystawił tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] i przekazał je do dochodzenia do organu egzekucyjnego – D. II O. Z. U. S. w W. - w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W celu realizacji należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny, zawiadomieniami z [...] lutego 2019 roku o numerach od [...] do [...], dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie emerytalne skarżącego. Zawiadomienia o zajęciu zostały przez dłużnika zajętej wierzytelności odebrane 25 lutego 2019 roku. Pismem z 11 marca 2019 roku (wpływ do Zakładu: 14 marca 2019 roku) zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego" skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...].05.2019 r. nr [...] D. II O. ZUS w W. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie z [...].05.2019 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie, brak przesłania decyzji stanowiącej podstawę wystąpienia o egzekucję oraz naliczenia zobowiązania za kwiecień 2016 r. pomimo zakończenia działalności [...] kwietnia 2016 r., co stanowi wypełnienie przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Organ ustalił, że na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] dochodzone są zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne zdrowotne za okres od 03/2016 r. do 04/2016 r. w łącznej kwocie należności głównej 2.004,80 zł plus odsetki. Skarżący jako płatnik składek nie uregulował w ustawowym terminie należności za ww. okres i w związku z tym ZUS II O.w W. decyzją z dnia [...].12.2016 r. nr [...] określił wysokość zaległości z tytułu nieopłaconych składek. Wskazał, iż decyzja ta została wysłana na adres: ul. B. ., [...] W. i doręczona w trybie o którym mowa w art. 44 k.p.a. tj. doręczenie zastępcze. Podniósł, że w związku z nieuregulowaniem przez skarżącego należności wynikających z ww. decyzji, organ egzekucyjny w dniu [...].02.2019 r. wystawił tytułu wykonawcze nr [...] oraz [...]. Wyjaśnił, że odnośnie zadłużenia za kwiecień 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w związku z brakiem złożenia deklaracji rozliczeniowej za ten miesiąc, dokonał przypisu składek z urzędu w wysokości najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, za dni faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej tj. od 1.04.2016 r. do 20.04.2016 r. Organ odnosząc się do kwestii braku doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji wyjaśnił, iż ZUS nie posiadał informacji, że skarżący przebywa w areszcie śledczym. Z tego względu wysyłał wszelką korespondencję pod adres zamieszkania skarżącego wskazywany od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, iż aktach sprawy nie ma żadnej informacji o przebywaniu skarżącego w areszcie śledczym. Podniósł, że skarżący nie informował organu egzekucyjnego o powyższym fakcie. Organ stwierdził również, że należności objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, są nadal wymagalne i mogą być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał tutaj na art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Wyjaśnił, że składki dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] dotyczą marca oraz kwietnia 2016 r. z tego względu termin ich przedawnienia upływałby zatem dopiero z końcem 2021 r. Wyjaśnił również, że w sprawie wystąpiła sytuacja o której mowa w art. 24 ust. 5b ww. ustawy, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Kodeksu karno-skarbowego oraz Kodeksu cywilnego, ponieważ w przedmiotowym postępowaniu nie mają one zastosowania. Zdaniem organu nie doszło także do naruszenia art. 27 u.p.e.a. poprzez brak spełnienia przez tytuły wykonawcze określonych wymogów bowiem nie są one sporządzone zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8.08.2016 r. Wyjaśnił, iż kwestia ta została rozpatrzona jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w postanowieniu D. II O. ZUS w W. z dnia [...].05.2019 r. nr [...]. Organ uznał zarzut ten za nieuzasadniony. Organ wskazał, że ww. postanowieniu wyjaśniono również, że brak przesłania wszystkich tytułów wykonawczych wskazanych na zawiadomieniach o zajęciu wynika z faktu, że były one doręczane skarżącemu na wcześniejszym etapie postępowania w trybie art. 44 k.p.a. Wskazano w nim, iż organ egzekucyjny nie musi wraz z zawiadomieniami o zajęciu oraz odpisami tytułów wykonawczych przesyłać pisma przewodniego z informacją jakie tytuły wykonawcze zostały przesłane. Wyjaśniono, że we wzorze zawiadomienia o zajęciu nie ma miejsca na wskazywanie decyzji stanowiącej podstawę wystąpienia o egzekucję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie z [...].08.2019 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - niestosowania przez ZUS obowiązującego wzoru tytułów wykonawczych tj przepisu art. 27 § 1 pkt 14 i niezgodności przesłanych tytułów wykonawczych z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 08.08.2016 r. (Dz.U. 2016 poz. 1305), - brak podania w "Zawiadomieniach o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego ..." numeru decyzji stanowiącej podstawę wystąpienia o egzekucję, - brak przesłania decyzji stanowiącej podstawę wystąpienia o egzekucję do zobowiązanego, - powołanie się na art 44 k.p.a. w sprawie doręczenia tytułów wykonawczych bez uwzględnienia faktu pobytu skarżącego w tym czasie w areszcie tymczasowym, co uniemożliwiało odbiór korespondencji kierowanej na adres domowy, a tym samym ustosunkowanie się do ww., - powołanie się na prawidłowy adres doręczenia tytułów podczas gdy od 2010 r. we wszystkich dokumentach jako adres prowadzonej działalności gospodarczej figuruje adres ul. [...] w [...], - nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, - art. 31 ustawy Ordynacja podatkowa, art. art. 4 i 9 Kodeksu Karno - Skarbowego i art. art. 4, 60, 61 i 80 ustawy o Rachunkowości w zakresie księgowej obsługi Spółki,- - art. 139 § 1 k.p.c. będącego w sprzeczności z przepisem art 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie doręczenia decyzji z [...] grudnia 2016 r., - art. 471 k.c. w zakresie zatrudniania firmy księgowej zewnętrznej, ani samodzielnej księgowej na zlecenie, - naruszenie art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka I Podstawowych Wolności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. organ jest zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne ("postępowanie egzekucyjne umarza się"): 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny, 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, 9. na żądanie wierzyciela, 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przy czym, powyższe przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione przez ustawodawcę w sposób enumeratywny, co oznacza, że żadne inne przesłanki aniżeli te wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a,, nie mogą stanowić podstawy obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie ww. przesłanki nie wystąpiły. Sąd odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezastosowania wzoru tytułów wykonawczych zgodnego z przepisem art. 27 § 1 pkt 14 u.p.e.a. i z załącznikiem nr 1 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej stwierdza, że przedmiotowe tytuły wykonawcze są zgodne z ww. rozporządzeniem i zawierają wszystkie elementy wymienione w art. 27 u.p.e.a. Wyjaśnić należy również, że art. 27 § 1 pkt 14 u.p.e.a. mówiący o wskazaniu daty, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnych dotyczy jedynie należności do których prawa nie przewidują przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Należności z tytułu składek nie należą do tej kategorii zobowiązań. Odnoszą się co do braku doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji należy wskazać, że decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] została doręczona pod adres zamieszkania wskazywany od momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej tj. ul. B., [...] W.. Jak wskazuje organ korespondencja została doręczona w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. skutek doręczenia powstał z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od daty pierwszego zawiadomienia, tj. 2 stycznia 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, że skarżący informował organ o zmianie adresu, ani też, iż organ posiadał wiedze o jego zmianie. Zauważyć należy, że zarówno zaskarżone do Sądu postanowienie i postanowienie organu I instancji były doręczane na ww. adres. Należy zauważyć, że całość korespondencji kierowanej do skarżącego zarówno przez wierzyciela, jak i organ egzekucyjny wysyłana była na adres zamieszkania podany w dokumentach zgłoszeniowych, tj. [...] W., ul. B. [...]. Ponadto przypomnieć należy, iż niniejsza sprawa dotyczy prawidłowości rozstrzygnięcia organów w przedmiocie odmowy umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego wydanego w oparciu o regulację art. 59 § 1 u.p.e.a. Nie jest kwestionowany, wyrażany zarówno w literaturze przedmiotu jaki i orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że twierdzenie zobowiązanego o niepowstaniu egzekwowanego obowiązku powinno być zweryfikowane poza postępowaniem egzekucyjnym, a nie w jego ramach (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., III SA 2744/99). Wynika to z samego celu postępowania egzekucyjnego. Dostrzec bowiem należy, że postępowanie to dzięki zastosowaniu odpowiednich środków egzekucyjnych przez powołane do tego organy zmierza do realizacji obowiązku o charakterze publicznoprawnym i nie może "zastępować" postępowania zwykłego. O ile bowiem w toku postępowania jurysdykcyjnego chodzi o wydanie autorytatywnie określającego prawa i obowiązki stron aktu administracyjnego, to w postępowaniu egzekucyjnym chodzi o wykonanie tak nałożonych obowiązków (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011). Za niedopuszczalne należy zatem uznać akceptowanie sytuacji, w której zobowiązany wykorzystując uprawnienia wynikające z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mógłby doprowadzić do ponownej weryfikacji i merytorycznej oceny sprawy. Tak zakreślony cel postępowania egzekucyjnego determinuje zakres uprawnień organów egzekucyjnych, które zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. są wprawdzie zobligowane do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, jednakże nie mogą badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Co za tym idzie, do czasu stwierdzenia - w ramach odrębnego postępowania - odmiennego stanu rzeczy uzasadnione jest stanowisko, że należności objęte tytułami egzekucyjnymi wystawionymi wobec strony skarżącej są istniejące i wymagalne. Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego. Sąd zauważa, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego nie przesądza, że umorzenie nie będzie możliwe w przyszłości w przypadku orzeczenia przez sąd powszechny, że dochodzona należność nie istnieje lub istnieje w innej wysokości. Przepis art. 59 § 3 u.p.e.a. obliguje bowiem organ egzekucyjny do umorzenia postępowania z urzędu w przypadku ziszczenia jednej z przesłanek wynikających z treści art. 59 § 1 u.p.e.a. Sąd zwraca również uwagę, iż w myśl art.134 § 1 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Sąd nie jest wprawdzie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednak zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Granice bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2001r. III SA 502/00 - Przegląd Podatkowy 2001, nr 12, s.63). Z akt sprawy wynika, iż przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie odnosi się do odmowy umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego. Sąd administracyjny nie mógł zaś w związku ze skargą skarżącego, oceniać skuteczności doręczenia skarżącemu i tym samym legalności prawomocnych rozstrzygnięć ZUS. Słusznie wskazał zatem organ, iż zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Składki dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]oraz [...] dotyczą marca oraz kwietnia 2016 r. Termin ich przedawnienia upływałby zatem dopiero z końcem 2021 r. Jednak zgodnie z art. 24 ust. 5b ww. ustawy, bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Sytuacja taka wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Tym samym należności objęte ww. tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, są nadal wymagalne i mogą być dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto, odnośnie zadłużenia za kwiecień 2016 r. w zaskarżonej decyzji wskazano, iż ZUS w związku z brakiem złożenia deklaracji rozliczeniowej za ten miesiąc, dokonał przypisu składek z urzędu w wysokości najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, za dni faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej tj. od 01.04.2016 r. do 20.04.2016 r. Nie zasadny jest również zarzut nierozpoznania wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo D. II O. ZUS w W. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w którym odpowiedział na wniosek skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i poinformował, że działanie organu nadzoru w zakresie wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego następuje wyłącznie z urzędu wskazał tutaj na art. 23 § 6 u.p.e.a. Należy zauważyć, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z momentem wniesienia przez skarżącego zarzutów. Organ w dniu [...]marca 2020 r. wydał postanowienie nr. [...] o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnić należy, iż zawieszenie postępowania oznacza wstrzymanie jego przebiegu, co wiąże się z zatrzymaniem wszystkich czynności procesowych. Zatem zawieszenie postępowania egzekucyjnego powoduje, że skarżący osiągnął oczekiwany skutek prawny i jest to sytuacja bardziej korzystna niż wstrzymanie instytucją przerwania toku postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, Kodeksu kamo-skarbowego oraz Kodeksu cywilnego Sąd wyjaśnia, że w przedmiotowym postępowaniu nie miały zastosowania i z tego powodu nie mogło dojść do ich naruszenia. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zgodnie z tym artykułem: Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości. Z tego względu rozpatrzenie sprawy przez Sąd jest realizacją tego przepisu, a w postępowaniu przed organami administracyjnymi nie miał on zastosowania bo dotyczy on postępowania sądowego. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.