V SA/Wa 1828/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Asesor WSA - Marta Laskowska (spr.), Protokolant - Robert Żukowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi A T L z siedzibą na [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu wniosku spółki A. T. L. z siedzibą [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Rozstrzygnięcia organu zapadły w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2004 r. spółka A. T. L. z siedzibą [...] wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie zezwolenia na nabycie udziałów spółki A.T.C. Spółka z o.o. z siedzibą w [...], będącej właścicielem nieruchomości położonej w [...] , składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,0990 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,1295 ha. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji umorzył postępowanie w sprawie powyższego wniosku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej zostały usunięte ograniczenia dotyczące nabywania nieruchomości przez obywateli i przedsiębiorców Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które nie wynikają z prawa wspólnotowego oraz nie są objęte okresami przejściowymi. W zakresie zobowiązań traktatowych dotyczących nabywania nieruchomości uchwalono ustawę z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 49, poz.466), która weszła w życie 26 kwietnia 2004 r. Ustawa ta wprowadziła zmiany do ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r., Nr 54, poz. 245 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 2 cyt. ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez cudzoziemców będących obywatelami lub przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z wyjątkiem nabycia: 1/ nieruchomości rolnych i leśnych, przez okres 12 lat od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, 2/ drugiego domu, przez okres 5 lat od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, Polska zobowiązana jest do implementacji prawa Unii Europejskiej stosownie do wymagań określonych w traktatach. Podkreśla to art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia nowych państwa członkowskich oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, stanowiący część składową Traktatu Akcesyjnego, podpisanego 16 kwietnia 2003 r. w Atenach, który stanowi, iż "Od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich, zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach i niniejszym akcie". Treść cytowanego art. 8 ust. 2 ustawy o nabywaniu przez cudzoziemców jest odzwierciedleniem zapisów traktatowych, które jako prawo pierwotne są częścią porządku prawnego RP i zgodnie z przywołaną powyżej argumentacją muszą być bezpośrednio stosowane. Ostatecznie organ stwierdził, że spółka A. T. L. z siedzibą [...] nie musi legitymować się zezwoleniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na nabycie udziałów spółki A.T.C. Spółka z o.o. z siedzibą [...]i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż założenie, że wnioskodawca spółka A. T. L. z siedzibą [...] jako przedsiębiorca z siedzibą [...] jest traktowany jako przedsiębiorca z Europejskiego Obszaru Gospodarczego jest błędne. Toteż decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził nieważności opisanej powyżej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 299 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) Brytyjskie Wyspy Dziewicze, jako terytorium zamorskie wymienione w załączniku II do niniejszego Traktatu, są stowarzyszone ze Wspólnotą Europejską na szczególnych zasadach określonych w Części IV niniejszego Traktatu. W myśl art. 182 Części IV TWE Państwa Członkowskie ustanowiły stowarzyszenie ze Wspólnotą pozaeuropejskich krajów i terytoriów utrzymujących szczególne stosunki z Danią, Francją, Holandią, Wielką Brytanią. Te kraje i terytoria wymienione są w Załączniku II do niniejszego Traktatu. Ponadto art. 183 ust. 5 TWE stanowi, że o ile na podstawie art. 187 nie zostaną przyjęte specjalne regulacje, między Państwami Członkowskim, a krajami i terytoriami w sprawie prawa prowadzenia działalności gospodarczej przez obywateli i spółki, obowiązują przepisy i procedury przewidziane w rozdziale "Prawo prowadzenia działalności gospodarczej" i to z wykluczeniem wszelkiej dyskryminacji. Część IV TWE określa jedynie cele i zasady stowarzyszenia krajów i terytoriów ze Wspólnotą Europejską. Kraje i terytoria wymienione w załączniku II do Traktatu, nie są objęte zakresem obowiązywania samego Traktatu. Traktatowe zasady stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze WE precyzuje, wydana na podstawie art. 187 TWE, decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze WE - "Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim" (Dz.Urz. L 314 z 30 listopada 2001 r.), która ma obowiązywać do 2011 r. W preambule do decyzji Rada podkreśliła, że przepisy ogólne Traktatu i wynikające z nich ustawodawstwo nie stosuje się automatycznie do krajów i terytoriów zamorskich, z wyjątkiem wyraźnych przepisów mających efekt przeciwny. W konsekwencji organ uznał, że do Brytyjskich Wysp Dziewiczych jako szczególnie stowarzyszonych ze Wspólnotą Europejską, a nie objętych zakresem obowiązywania TWE, nie ma zastosowania porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. Stronami porozumienia są: Wspólnota Europejska, Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej oraz Norwegia, Islandia i Lichtenstein. Wobec powyższego organ uznał, że na nabycie przez spółkę A.T.L. z siedzibą [...] udziałów spółki A.T.C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], będącej właścicielem nieruchomości w Polsce, wymagane było zezwolenie MSWiA, gdyż nie miały zastosowania przepisy art. 8 ust. 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Rozpatrując wniosek spółki A. T. L. z siedzibą [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał dnia [...] marca 2007 r. decyzję utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. i w całości potwierdził ustalenie faktyczne i prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie należy jednoznacznie podkreślić, że zapis art. 299 Traktatu odnoszący się do obowiązywania i stosowania traktatu jest ścisły i nie wymaga interpretacji. W ślad za uzasadnieniem zaskarżonej decyzji organ podniósł, że art. 299 Traktatu wprost wskazuje, wobec kogo Traktat obowiązuje oraz jest lub nie jest stosowany. W ustępie 3 art. 299 zawarta jest zasada, że dla krajów i terytoriów zamorskich wymienionych w Załączniku II do Traktatu obowiązuje szczególny system stowarzyszeniowy, określony w czwartym tytule Traktatu. Brytyjskie Wyspy Dziewicze są wymienione w Załączniku II do Traktatu, zatem w stosunku do nich obowiązuje wyłącznie szczególny system stowarzyszeniowy, nie są członkiem Wspólnoty Europejskiej. Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik spółki A.T.L. z siedzibą [...]. W uzasadnieniu skargi opisał stan faktyczny i prawny sprawy. Podkreślił w szczególności, że zgodnie z art. 45 ust. 2 pkt a) decyzji Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. wydanej na podstawie art. 187 TWE - " w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską" Wspólnota stosuje wobec krajów i terytoriów zamorskich zobowiązania podjęte w ramach Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS) na warunkach określonych w tym Układzie i zgodnie z niniejszą decyzją. Stosując te zobowiązania, Państwa Członkowskie nie dyskryminują mieszkańców, spółek i przedsiębiorstw krajów i terytoriów zamorskich. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 marca 2007 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 § 2 ww. ustawy). Skarga złożona w przedmiotowej sprawie nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy między narodowe oraz rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Także prawo stanowione przez organizację międzynarodową, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej taką organizację, jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). Według art. 2 część pierwsza Zasady Traktatu podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 roku o przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej (i innych wymienionych w tym traktacie państw) do Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864 ze zm.), od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucję Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2005 r., sygn.akt K 18/04, w którym orzekł on, że Traktat Akcesyjny jako całość oraz poszczególne zaskarżone przepisy nie naruszają przepisów Konstytucji RP. Trybunał podkreślił, że po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej mamy do czynienia z równoległym obowiązywaniem dwóch autonomicznych porządków prawnych: polskiego i unijnego. Nie wyklucza to ich wzajemnego oddziaływania, a z drugiej strony - ewentualnego powstania kolizji między prawem europejskim a Konstytucją RP. Bezpośredni skutek przepisów traktatowych oznacza, że przepisy prawa wspólnotowego przyznają obywatelom Unii Europejskiej prawa podmiotowe, które powinny być chronione przez sądy Państwa Członkowskich. W niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia pozostaje zagadnienie czy przedsiębiorca z siedzibą na [...] winien być traktowany jako przedsiębiorca z Europejskiego Obszaru Gospodarczego na tle przepisu stanowiącego, że cudzoziemcy będący obywatelami lub przedsiębiorcami Państwa Członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego nabywają (obejmują) udziały lub akcje w spółkach będących właścicielami bądź wieczystymi użytkownikami nieruchomości na terytorium RP bez zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W rozpoznawanej sprawie koniecznym jest ustalenie w pierwszej kolejności prawidłowej wykładni przepisu art. 299 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Stanowi on, że szczególne zasady stowarzyszania określone w części czwartej niniejszego Traktatu stosują się do krajów i terytoriów zamorskich, których lista zawarta jest w Załączniku II do Traktatu. Tak więc art. 299 określa zakres podmiotowy stosowania postanowień Traktatu. Uregulowano w nim także kwestie dotyczące polityki Wspólnoty w krajach i terytoriach zamorskich. Generalnie przewidziano stosowanie postanowień TWE na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich. Specyficzny status przyznano terytoriom europejskim, do których należą: Andora, Lichtenstein, Monaco i San Marino. Wyłączenie stosowania postanowień Traktatu wobec krajów i terytoriów mających szczególne stosunki ze Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ma uzasadnienie historyczne ("Komentarz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską" Z. Brodecki Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006 r.). Brytyjskie Wyspy Dziewicze wskazane zostały w Załączniku II odnoszącym się do krajów i terytoriów zamorskich objętych postanowieniami części IV Traktatu. Tak więc należy dokonać analizy przepisów części IV Traktatu zatytułowanego "Stowarzyszenie krajów i terytoriów zamorskich", a w szczególności art. 182, 183 ust. 5 oraz 187 TWE. W myśl art. 182 TWE Państwa Członkowskie ustanowiły stowarzyszenie ze Wspólnotą krajów i terytoriów pozaeuropejskich, które utrzymują szczególne stosunki z Danią, Francją, Niderlandami i Zjednoczonym Królestwem. Jednocześnie zgodnie z art. 183 ust. 5 TWE w stosunkach między Państwami Członkowskimi oraz krajami i terytoriami prawo przedsiębiorczości obywateli i spółek jest regulowane zgodnie z postanowieniami i przy zastosowaniu procedur przewidzianych w rozdziale dotyczącym prawa przedsiębiorczości oraz na niedyskrymincyjnych podstawach, z zastrzeżeniem przepisów szczególnych przyjętych na podstawie art. 187 TWE. Z brzmienia tego ostatniego przepisu wynika, że Rada ustanawia przepisy dotyczące sposobów i procedury stowarzyszenia krajów i terytoriów ze Wspólnotą. Tak więc w przepisach tych określono jedynie cele i zasady stowarzyszania krajów i terytoriów ze Wspólnotą Europejską, bowiem jako wymienione w Załączniku II do Traktatu nie są objęte bezpośrednim zakresem obowiązywania samego Traktatu. Konsekwencją i uzasadnieniem takiego stanowiska jest decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. wydana właśnie na podstawie art. 187 TWE - " w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską ("Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim")" (Dz.U.UE L z dnia 30 listopada 2001 r.). Rada Unii Europejskiej podkreśliła w preambule w/w decyzji, że przepisy ogólne Traktatu i wynikające z nich ustawodawstwo nie stosuje się automatycznie do krajów i terytoriów zamorskich, z wyjątkiem wyraźnych przepisów mających efekt przeciwny (pkt 16 preambuły). Jednocześnie ( pkt 6 preambuły) Rada w sposób jednoznaczny określiła status krajów i terytoriów zamorskich (w tym Brytyjskich Wysp Dziewiczych) wskazując, że pomimo, iż kraje i terytoria zamorskie nie są państwami trzecimi, nie stanowią one części jednolitego rynku i muszą przestrzegać zobowiązań nałożonych na państwa trzecie. "Decyzja o Stowarzyszeniu Zamorskim" będzie obowiązywała do roku 2011. Koniecznym ponadto do przeanalizowania jest zagadnienie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które to sformułowanie zawarte jest bezpośrednio w przepisie art. 8 ust. 2 cyt. ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Zgodnie, z którym nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez cudzoziemców będących obywatelami lub przedsiębiorcami państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z wyjątkiem nabycia: 1/ nieruchomości rolnych i leśnych, przez okres 12 lat od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, 2/ drugiego domu, przez okres 5 lat od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Europejski Obszar Gospodarczy (EOG) jest strefą wolnego handlu obejmującą kraje Unii Europejskiej i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (z wyjątkiem Szwajcarii). EOG opiera się na czterech fundamentalnych wolnościach: swobodnego przepływu ludzi, kapitału, towarów i usług. Porozumienie o utworzeniu EOG podpisano w Porto 2 maja 1992 r. Na mocy umowy z Porto obywatele wszystkich państw należących do EOG mogą się swobodnie przemieszczać, osiedlać i nabywać nieruchomości na ich terenie. Członkami EOG są Wspólnota Europejska, Państwa Członkowskie Wspólnoty Europejskiej oraz Norwegia, Islandia i Lichtenstein. W konsekwencji powyższego uznać należy, że Brytyjskie Wyspy Dziewicze jako szczególnie stowarzyszone ze Wspólnotą Europejską nie są objęte zakresem bezpośredniego obowiązywania TWE. Nie mają do nich zastosowania przepisy dotyczące Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 1 maja 1992 r. podpisane w Porto. Podsumowując należy jeszcze raz podkreślić, że fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma art. 299 TWE, którego treść jest jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych. Brytyjskie Wyspy Dziewicze nie są członkiem Wspólnoty Europejskiej, ale jako kraj czy terytorium zamorskie wymienione w Załączniku II do Traktatu obowiązuje je szczególny system stowarzyszeniowy. Uzupełnieniem takiej interpretacji jest decyzja Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. wydana właśnie na podstawie art. 187 TWE - " w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską". Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż spółka A.T.L. z siedzibą [...] na nabycie udziałów spółki A.T. C. Spółka z o.o. z siedzibą w [...], będącej właścicielem nieruchomości w Polsce musi uzyskać zezwolenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, bowiem nie ma do niej zastosowania przepis art. 8 ust. ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej spółki zawartego w skardze o wystąpienie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu z pytaniem prejudycjalnym. Zgodnie z przepisem art. 243 TWE sądy ostatniej instancji są zobowiązane, a pozostałe sądy upoważnione do wniesienia pytania prejudycjalnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie z tego upoważnienia nie skorzystał uznając, że zgodnie z postanowieniami art. 234 TWE sąd krajowy może wnieść pytanie prejudycjalne tylko w razie - jak podkreśla się w literaturze przedmiotu - racjonalnych wątpliwości co do rozumienia lub zakresu zastosowania normy wspólnotowej (A. Knade - Plaskacz "Pytania prejudycjalne do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach czysto wewnętrznych" Europejski Przegląd Sądowy, styczeń 2006 r.). Tak sytuacja - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie nie zachodzi. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydana w tej sprawie decyzja wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w skardze to stwierdzić należy, że Wspólnota stosuje wobec krajów i terytoriów zamorskich podjęte zobowiązania, ale na określonych warunkach i zgodnie z decyzją Rady 2001/822/WE z dnia 27 listopada 2001 r. wydana właśnie na podstawie art. 187 TWE - " w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich ze Wspólnotą Europejską" interpretowaną całościowo. W szczególności gdyby uznać, że przepisy TWE stosowałoby się bezpośrednio do tych terenów, nie byłoby potrzeby wskazywania w preambule w/w decyzji, że przepisy ogólne Traktatu i wynikające w nich ustawodawstwo nie stosuje się automatycznie do krajów i terytoriów zamorskich. W konsekwencji należy uznać, że strona jako podmiot mający siedzibę [...] winna wystąpić o wydanie zezwolenia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lutego 2004 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 49, poz.466), która weszła w życie 26 kwietnia 2004 r. i wprowadziła zmiany do ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 1996 r., Nr 54, poz. 245 ze zm.). W ocenie sądu obowiązek uzyskania zezwolenia zgodnie z prawem krajowym w żadnym wypadku nie może być uznawany za dyskryminację. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.