V SA/Wa 1829/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i zwrotu przyznanej rekompensaty uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nr [...], z dnia [...] kwietnia 2010 r. R. R. została przyznana rekompensata, w kwocie [...] zł, na realizację operacji w ramach środka 1.5 "[...]". Rekompensata ta została wypłacona beneficjentowi w dniu [...] maja 2010 r. W wyniku kontroli krzyżowej przeprowadzonej przez organ po złożeniu przez R. R. w dniu [...] grudnia 2010 r. wniosku o dofinansowanie w ramach środka 1.2 "Pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej" ustalono, iż beneficjent złamał zakaz wykonywania zawodu rybaka przez okres 12 miesięcy od wypłaty rekompensaty ze środka 1.5 ( od [...] maja 2010 r.), ponieważ do dokumentów związanych ze środkiem 1.2 dołączył wyciąg pływania potwierdzający jego zamustrowanie na jednostce [...] w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] października 2010 r. W konsekwencji decyzją nr [...], z dnia [...] marca 2012 r., Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję ostateczna wydaną w dniu [...] kwietnia 2010 r. przyznającą R. R. rekompensatę w kwocie [...] zł na realizację operacji w ramach środka 1.5 i zobowiązał beneficjenta do zwrotu tej rekompensaty. W odwołaniu z dnia [...] marca 2012 r. R. R. podniósł, iż w okresie zamustrowania na statku [...] nie wykonywał zawodu rybaka. Jako armator i współwłaściciel jednostki wyłącznie wykonywał na stojącym w porcie statku czynności konserwatorskie i zabezpieczające. Decyzją nr [...], z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w uzasadnieniu wskazując, iż jednostka połowowa [...] pomimo niewykonywania w okresie od marca 2010 r. do listopada 2010 r. połowów spełniała kryteria czynnego statku rybackiego. Zgodnie ze specjalnym pozwoleniem połowowym nr [...], wydanym przez MRiRW w dniu [...] stycznia 2010 r., statek ten jest wyposażony w narzędzia połowowe, o których mowa w § 6 pkt 3 – 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 marca 2008 r. w sprawie wymiarów i okresów ochronnych organizmów morskich oraz szczegółowych warunków wykonywania rybołówstwa morskiego. Za rybaka natomiast uznaje się osobę pracującą na czynnym statku rybackim, czyli takim, który jest w rejestrze statków rybackich, jest wyposażony w narzędzia połowowe, dysponuje licencją połowową i specjalnym pozwoleniem połowowym. Zdaniem organu kryteria te zostały spełnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2012 r. R. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu skargi R. R. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji I instancji oraz podkreślił, iż w okresie od maja 2010 r. do października 2010 r., kiedy to był zamustrowany na statku [...] jednostka nie posiadała urządzeń połowowych zdemontowanych na czas prowadzonego remontu. W tym czasie także specjalne pozwolenie połowowe było zdane do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D.. Nie spełnione zatem były warunki pozwalające na zdefiniowanie jawnostki jako "czynny statek rybacki". W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko, iż udokumentowanie faktu zatrudnienia na czynnym statku rybackim uznaje się za wykonywanie zawodu rybaka. W toku rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego – jego ojciec poparł skargę i podkreślił, iż syn miał świadomość konieczności zaprzestania wykonywania zawodu rybaka przez okres 12 miesięcy od wypłaty rekompensaty ze środka 1.5 i dlatego na statku [...], którego jest armatorem przeprowadzany był w tym czasie remont, na czas którego zdemontowano urządzenia połowowe oraz zdano licencję połowową i specjalne pozwolenie połowowe. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi zajmując stanowisko, iż czasowe zdemontowanie urządzeń połowowych nie zmienia przeznaczenia statku jako rybacki. Pełnomocnik przyznał, iż organ nie ma wiedzy co do licencji połowowej i specjalnego pozwolenia połowowego w czasie remontu jednostki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Badając sprawę w powyższym aspekcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę R.R. za uzasadnioną. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia czy R. R. w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] października 2010 r. wykonywał zawód rybaka, od czego był zobowiązany powstrzymać się przez okres 12 miesięcy od wypłaty rekompensaty ze środka 1.5, tj. od [...] maja 2010 r. Stan faktyczny sprawy co do tego, iż jednostka połowowa [...] w okresie od marca 2010 r. do listopada 2010 r. nie wykonywała połowów został przez organ ustalony prawidłowo. Sąd uznał natomiast za niewyjaśnione dostatecznie przez organ, czy w tym czasie statek [...] spełniał kryteria "czynnego statku rybackiego". Definicja osoby wykonującej zawód rybaka, a więc pojęcia "rybak" określona została w art. 3 lit. b) rozporządzenia Rady WE nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z dnia 15.08.2006r.). Zgodnie z treścią tego przepisu przez pojęcie "rybak" rozumie się osobę, której zajęciem – uznanym przez państwo członkowskie – jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego. Definicja statku rybackiego jest zawarta w art. 3 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa, który stanowi, że za statek rybacki należy uznać ,,jakikolwiek statek wyposażony w narzędzia połowowe do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych". Do definicji tej odsyła również przepis art. 3 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego, zgodnie z którym statek rybacki oznacza jakikolwiek statek w rozumieniu art. 3 lit c. rozporządzenia (WE) nr 2371/2002. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż jedynym kryterium kwalifikującym dany statek jako statek rybacki jest wyposażenie go w narzędzia połowowe służące do handlowej eksploatacji żywych zasobów wodnych. Sąd wskazuje, iż czynny statek rybacki, a na takim tylko może być wykonywany zawód rybaka, to statek: • wyposażony w narzędzia połowowe, • wpisany do rejestru statków rybackich, • posiadający licencję połowową • posiadający specjalne zezwolenie połowowe. Wymogi te wprost wynikają z Art. 5 Ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, przy czym, jak stanowią Art. 12 pkt 5 i Art. 16 pkt 9 tej ustawy w czasie wykonywania rybołówstwa morskiego zarówno licencja jak i specjalne zezwolenie połowowe powinny znajdować się na statku rybackim, na który zostały wydane. Opis zamontowanych narzędzi połowowych, w tym rodzaj głównego narzędzia połowowego znajduje się w dokumentacji związanej z rejestrem statków rybackich ( Art.6 pkt 4 podpunkt 21 Ustawy o rybołówstwie) i ,jak zasadnie twierdzi organ, dopóki statek figuruje w rejestrze statków rybackich to czasowe wymontowanie z niego narzędzi połowowych związane z przeprowadzanym remontem nie powoduje uznania statku za pozbawionego tych urządzeń w rozumieniu art. 3 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż w toku prowadzonego postępowania organ administracji nie wyjaśnił dostatecznie, wbrew zasadom wyrażonym w art. 7, 77 i 80 kpa - przy uwzględnieniu odmienności postępowania wynikających z art. 13 Ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. 2009 r., nr 72, poz. 619) - okoliczności związanych z posiadaniem przez skarżącego czy też przekazaniem do Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w D. dokumentów niezbędnych do uznania jednostki [...] w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] października 2010 r. za czynny statek rybacki. Skarżący w toku postępowania dawał wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, które przez organ nie zostały należycie rozważone. Sąd podkreśla, iż tylko zamustrowanie na czynnym statku morskim w okresie objętym zakazem wykonywania zawodu rybaka mogłoby prowadzić do stwierdzenia, iż skarżący zakaz ten złamał. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ winien uwzględnić powyższe uwagi Sądu. Uznając, iż w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.