V SA/Wa 183/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą Minister utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zobowiązującą Skarżącą do zwrotu dofinansowania w kwocie [...] zł. Uzasadniając wniosek Spółka podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na wysokość zobowiązania, wyrządziłoby jej znaczną szkodę, a późniejszy zwrot ww. kwoty nie mógłby przywrócić stanu sprzed egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie w wyjątkowych okolicznościach i należy poprzedzić je analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia powyższych przesłanek. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez Skarżącego. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko zgodnie z którym, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. W ocenie Sądu lakoniczne uzasadnienie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na stwierdzenie zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Spółce kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla Spółki rozstrzygnięcia będą jej przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Nie ulega także wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji kwoty dofinansowania określonej w zaskarżonej decyzji dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki o jego wysokość. Domagając się więc wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą Skarżąca powinna wykazać, że uiszczenie lub wyegzekwowanie należności spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę tego zobowiązania. Tymczasem przedstawiona przez Spółkę argumentacja nie odnosi się do żadnych konkretnych okoliczności, które zaistniawszy spowodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Argumentacja polegająca jedynie na wskazaniu ryzyka wyrządzenia jej znacznej szkody, bez jakiejkolwiek próby sprecyzowania tej szkody, jest zdecydowanie niewystarczająca do dokonania oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie grozić będzie wyrządzeniem Spółce szkody, jaka mogłaby to być szkoda i czy byłaby znaczna. Co do ewentualnej egzekucji należy zauważyć, że nie została ona jeszcze wszczęta. Poza tym nie można pominąć postanowienia Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia [...] lipca 2017 r. o sygn. akt [...] (złożonego przez Skarżącą w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy), mocą którego wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości został oddalony z uwagi na brak wystarczających środków na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Jak wynika z uzasadnienia do tego postanowienia, Spółka jest niewypłacalnym przedsiębiorcą, zaś łączna wysokość jego wymagalnych zobowiązań przekracza całkowitą wartość jej majątku. Wskazano przy tym, iż w skład majątku Spółki wchodzą jedynie należności o wartości około [...] zł, natomiast nie posiada ona żadnych środków pieniężnych (w kasie ani na rachunku bankowym), nie posiada również nieruchomości czy ruchomości, a nadto nie prowadzi działalności gospodarczej. W takich okolicznościach, tj. braku majątku z którego można by zaspokoić wierzytelność wynikającą z zaskarżonej decyzji, obawy Spółki, iż egzekucja wyrządziłaby jej znaczna szkodę, jest w chwili obecnej abstrakcyjna i nieuzasadniona. Sąd zwraca przy tym uwagę na treść art. 61 § 4 p.p.s.a. zgodnie z którym, postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności może zostać zmienione lub uchylone w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.