V SA/Wa 1832/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i K. M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania; uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. W. i K. M. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. W dniu 28 kwietnia 2008 r. do ww. organu wpłynął wniosek strony o umorzenie nałożonej kary. Natomiast w dniu 5 maja 2008 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. uchylił w części zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponownie rozoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 24.650 zł. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji odmówił umorzenia należności pieniężnej w kwocie 24.650 zł, a pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniesienia ww. odwołania. Uzasadniając rozstrzygnięcie tej treści organ podniósł, że decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. została błędnie wysłana do M. M., który zgodnie z dołączonym do akt sprawy pełnomocnictwem umocowany był do reprezentowania A. W. i K. M. w sprawie odwoławczej od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej. Tymczasem postępowanie, w którym wydano decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. zostało wszczęte na skutek złożonego przez stronę wniosku o umorzenie kary pieniężnej. Organ podkreślił, że są to dwa różne postępowania administracyjne więc pełnomocnictwo do reprezentowania strony w sprawie odwoławczej od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej nie uprawniało M. M. do reprezentowania strony w postępowaniu o umorzenie tej kary. W związku z powyższym organ stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nie została skutecznie doręczona stronie niniejszego postępowania, tj. A. W. i K. M. Decyzja ta nie weszła więc faktycznie do obrotu prawnego w związku z czym niemożliwe było wniesienie od niej odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżące A. W. i K. M. wniosły o uchylenie w całości ww. postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły w szczególności, że pełnomocnictwo dla M. M. uprawniało go do ich reprezentowania zarówno w sprawie odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., jak i odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Organ w całości podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu w szczególności wskazując, że decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. została doręczona osobie nieuprawnionej i w związku z tym nie weszła do obrotu prawnego. Gdyby natomiast organ nadał dalszy bieg odwołaniu od tej decyzji naraziłby sie na zarzut rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie poprzedzające jej wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Rozpatrując sprawę w oparciu o wskazane kryteria Sąd stwierdza, iż skarga jest zasadna. Zagadnieniem kluczowym dla oceny niniejszej sprawy pozostaje kwestia dopuszczalności rozpoznania odwołania przez organ II instancji w sytuacji zawiadomienia strony o wydanej, przez organ I instancji decyzji, za pośrednictwem pełnomocnika ustanowionego przez stronę w innym postępowaniu. Stosownie art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Przez doręczenie (ogłoszenie) decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39-40 k.p.a. W myśl art. 40 § 1 i 2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancje przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje powołane powyżej mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony organów administracji. Zatem, nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela, w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem np. okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. II GSK 268/07, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt, że w dniu 16 czerwca 2009 r. decyzja organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. doręczona została M. M. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 100 akt administracyjnych). Sąd podziela stanowisko organu, iż decyzja ta powinna zostać doręczona A. W. i K. M. Jednocześnie należy jednak zauważyć, że nie budzi wątpliwości to, iż M. M. przekazał A. W. i K. M. doręczoną mu decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Wniosły one bowiem w zakreślonym terminie, tj. w dniu 29 czerwca 2009 r. odwołanie od tej decyzji (data nadania odwołania w urzędzie pocztowym – k. 107 akt administracyjnych). Oznacza to, że doręczenie decyzji organu I instancji M. M. nie pociągnęło za sobą negatywnych dla strony skutków, umożliwiając A. W. i K. M. wniesienie odwołania w wyznaczonym terminie. W takiej sytuacji, wbrew stanowisku organu, rozpoznanie wniesionego odwołania nie byłoby więc równoznaczne z rażącym naruszeniem art. 40 § 1 k.p.a. i w konsekwencji decyzja wydana w wyniku rozpoznania tego odwołania nie byłaby obciążona wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać również należy, że wbrew stanowisku organu doręczenie decyzji stanowi czynność materialno-techniczną, która nie decyduje o wejściu decyzji do obrotu prawnego. Powyższe oznacza, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. podlegało rozpoznaniu, a więc organ II instancji wydając postanowienie o niedopuszczalności odwołania naruszył art. 134 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.