V SA/Wa 1833/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia ... maja 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia ... lutego 2010 r. odmawiającą udzielenie małoletniemu V. M. zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu ... grudnia 2009 r. małoletni obywatel U., urodzony ... grudnia 1993 r. V. M. reprezentowany przez ojca (o tym samym imieniu i nazwisku) jako przedstawiciela ustawowego, złożył wniosek o zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. W podstawie wniosku wskazał art. 52 Konstytucji RP czyli tym samym powoływał się na polskie pochodzenie. Decyzją z dnia ... lutego 2010 r. nr ... wydaną na podstawie art. 52 ust. 5 Konstytucji RP Wojewoda M. odmówił udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP. Odmawiając przedmiotowego zezwolenia stwierdził, iż wnioskodawca wezwany do złożenia dokumentów potwierdzających posiadanie polskiego pochodzenia jednego z rodziców, dziadków lub dwojga pradziadków przedłożył wyciągi z dnia ... grudnia 2009 r. nr ... z własnego aktu urodzenia i nr ... z aktu urodzenia ojca. Wyciągi te są wydane współcześnie przez U. Urząd Stanu Cywilnego R. Miejskiego Wydziału Sprawiedliwości. Współczesność ich wydania nie pozwala na weryfikację treści zapisów pierwotnych i nie spełnia wymagań formalnych wynikających z zapisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. nr 53 z 2004 r. poz. 532 ze zm.) przez co nie są one dowodem potwierdzającym spełnienie pierwszej przesłanki w/w ustawy z art. 5, tj. stwierdzenia, że co najmniej jedno z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej. Organ stwierdził również, że przesłuchanie w dniu ... lutego 2010 r. ojca małoletniego cudzoziemca nie wykazało spełnienia przez tegoż ojca drugiej przesłanki koniecznej dla wydania zezwolenia, tj. nie wykazało związku z polskością w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich zwyczajów i tradycji. Organ podniósł okoliczność, iż ojciec małoletniego cudzoziemca występował wcześniej z wnioskiem we własnej sprawie o wydanie takiego samego zezwolenia. Postępowanie w jego sprawie zakończyło się decyzją odmowną z dnia ... czerwca 2009 r. nr ... wydaną przez Wojewodę M., utrzymaną w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... października 2009 r. nr ... Decyzja jest ostateczna i wykazuje brak udokumentowania polskiego pochodzenia. Organ dokonał analizy twierdzeń ojca małoletniego co do faktu, iż pradziadek małoletniego ze strony matki, G. K., był narodowości polskiej. Wobec braku przedstawienia dokumentów dotyczących tego pradziadka organ odstąpił od prowadzenia dalszego postępowania dowodowego uznając, iż wymieniona ustawa o repatriacji wymaga istnienia dwóch pradziadków z narodowością polską. Istnienie jednego pradziadka o takich korzeniach i tak wpływa na odmowne rozstrzygnięcie. Organ stwierdził również brak przesłanek do zezwolenia na osiedlenie się z art. 64 ustawy o cudzoziemcach z 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. 128 poz. 1175 ze zm.) Od powyższej decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie nie zgadzając się z oceną przedłożonych dokumentów dokonaną przez organ pierwszoinstancyjny. Zarzucił brak oczekiwania na dokumenty świadczące o polskości małoletniego ze strony rodziny matki. Do odwołania dołączył kserokopię odpisu skróconego aktu urodzenia G. K. wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego w G. ... września 1977 r. Z aktu tego wynikała data urodzenia w/w jako ... sierpnia 1917 r. w miejscowości P. w województwie b. w granicach przed II wojną światową. Szef Urzędu do Spraw cudzoziemców decyzją z dnia ... maja 2010 r. wydaną na podstawie art. 52 ust. 5 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 127 § 2 i art. 139 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody M. W uzasadnieniu decyzji Szefa Urzędu – nawiązując do art. 52 ust. 5 Konstytycji RP, zgodnie z którym osoba, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe – zwrócił uwagę, że o ile zapis ten stanowi, że polskie pochodzenie winno być stwierdzone na podstawie ustawy, o tyle artykuł ten nie wyjaśnia, na jakiej podstawie osoba polskiego pochodzenia miałaby zrealizować swój zamiar zamieszkania w Polsce na stałe. Właściwe zastosowanie ma więc art. 8 ust. 2 Konstytucji, który stanowi, że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. W wyżej cytowanym art. 52 ust. 5 znalazł się termin "osiedlić się ... na stałe". Należy przez to rozumieć, że osoba polskiego pochodzenia, pragnąca osiedlić się w Polsce, powinna wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na osiedlenie się. Zasady i tryb udzielania takich zezwoleń reguluje ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Ustawa o cudzoziemcach nie daje szczególnych preferencji przy ubieganiu się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcom polskiego pochodzenia, ale preferencje takie wprowadza Konstytucja, która jest aktem wyższego rzędu i ma pierwszeństwo w stosowaniu. W takich przypadkach ustawa o cudzoziemcach jest jedynie aktem pomocniczym w ustaleniu między innymi organu odpowiedzialnego za rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Jedyną ustawą, która określa, na jakich zasadach ustalane jest polskie pochodzenie, jest ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji. Tak więc organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcowi, który deklaruje polskie pochodzenie, powinien ustalić jego polskie pochodzenie na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, wykorzystując kryteria określone w ustawie o repatriacji. Przytoczył treść art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji, zgodnie z którym za osobę polskiego pochodzenia uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: 1. co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej; 2. wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów. Natomiast zgodnie z art. 6 przywołanej ustawy dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności: 1. polskie dokumenty tożsamości, 2. akta stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością, 3. dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, 4. dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, 5. dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być również inne dokumenty, a w szczególności: 1. o rehabilitacji osoby deportowanej, zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, 2. potwierdzające prześladowanie osoby ze względu na jej pochodzenie. W ocenie organu przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie potwierdzają zaistnienia pierwszej przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji, tj. nie wykazują, że co najmniej jedno z rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej. Pomimo, iż w przedstawionych wyciągach tj. akcie urodzenia cudzoziemca wpisano narodowość ojca Polak oraz w akcie urodzenia ojca cudzoziemca również wpisano narodowość ojca: Polak, to z uwagi na fakt, iż dokumenty te zostały wystawione współcześnie w grudniu 2009 r. przez władze u. nie mogą być one uznane w świetle przepisu w/w art. 6 za dowody potwierdzające polskie pochodzenie. Organ podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, iż współcześnie wystawione dokumenty nie pozwalają na weryfikację treści zapisu pierwotnego. Dołączony do odwołania skrócony odpis aktu urodzenia G. K. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie z uwagi na konieczność wykazania aż dwojga pradziadków z narodowością polską do uznania potwierdzenia polskiego pochodzenia. Organ drugoinstancyjny podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP na podstawie art. 52 ust. 5 Konstytucji RP ojcu małoletniego, V. M. ur. ... czerwca 1969 r. na podstawie w/w decyzji. Organ podkreśli brak udokumentowania również przez ojca cudzoziemca, iż posiada polskie pochodzenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie w/w decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Konstytucji RP, a przede wszystkim art. 32 ust. 1 oraz art. 52. Podniósł, że odmowa udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się mimo, iż udokumentował swoje polskie pochodzenie, łamie zasadę równości wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Podkreślił obowiązek organów orzekających w sprawie równego traktowania wszystkich podmiotów. Przywołał na tę okoliczność wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 czerwca 2003 r. wydany w sprawie o sygn. akt P 24/02 (... nr ... z 2003 r. poz. 55). Cudzoziemiec zarzucił ponadto naruszenie ustawy o repatriacji. Naruszenie tej ustawy polegało na kierowaniu się przez organ literalnym brzmieniem jej przepisów zamiast traktowania jej pomocniczo, gdyż stworzona została na inne potrzeby. Podkreślił, iż art. 6 w/w ustawy nie stanowił zamkniętego katalogu dowodów potwierdzających polskie pochodzenie, oraz że nie wszystkie dokumenty, o których mowa w tym przepisie muszą zawierać wpis o narodowości. Zarzucił organowi pierwszej instancji ograniczenie pojęcia dokumentu wyłącznie do "aktu stanu cywilnego" a nie innego. Na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Na tę okoliczność przedłożył do akt odpis postanowienia R. Miejskiego Sądu Obwodu R. z dnia ... lipca 2008 r. sygn. akt ...wydanego w sprawie z powództwa ojca skarżącego V. M. syna L. oraz dziadka skarżącego L. M. syna M. o ustalenie faktu o charakterze prawotwórczym – ustalającego w oparciu o zeznania świadków fakt przynależności L. M. s. M., ur. ... stycznia 1937 r. do polskiej narodowości i zobowiązującego stosowne Urzędy Stanu Cywilnego do zmiany w aktach urodzenia, małżeństwa, rozwodu, wpisów dotyczących narodowości dziadka, ojca i skarżącego z "Ukraińca" na "Polaka" i wydania odpowiednich akt. Z treści przetłumaczonego odpisu orzeczenia wynika, że uprawomocniło się ono 1 sierpnia 2008 r. Ponadto pełnomocnik skarżącego przedłożył kserokopie wraz z tłumaczeniami: 1. dwóch aktów urodzenia dziadka skarżącego L. M. s. M. wydanych ... grudnia i ... grudnia 2008 r. przez USC H. Powiatowego Wydziału Sprawiedliwości R. Województwa, 2. zaświadczenie wydane dla w/w przez ten sam USC z dnia ... sierpnia 2008 r. dotyczące jego związku małżeńskiego ze stwierdzeniem narodowości "Polak". 3. wyciąg z Państwowego Rejestru akt stanu cywilnego obywateli o rejestracji narodzin wydanego ... lutego 2010 r. dla danych osobowych skarżącego, tj. V. M. s. V. ze stwierdzeniem narodowości jego ojca "Polak", 4. zaświadczenie w/w USC z dnia ... września 2008 r. wydane ojcu skarżącego, dotyczące aktu stanu cywilnego o narodzinach ze stwierdzeniem jego danych osobowych z narodowością jego ojca "Polak", 5. akt urodzenia skarżącego wydany przez w/w USC w dniu ... lutego 2010 r., 6. zaświadczenie bez daty, w kserokopii i bez oryginału wydane przez księdza A. Z. – proboszcza parafii rzymsko-katolickiej św. Piotra i Pawła w T., stwierdzające znajomość V. M., parafianina i rodowitego Polaka. Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i stosuje środki określone w ustawie. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza m.in., że Sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego (por. NSA z 26 maja 1998 sygn. akt II SA 915/97 i 919/97, OSP 1999, z. 4, poz. 79). Podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. W razie stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd powinien na podstawie art. 145 p.p.s.a. uwzględnić skargę. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Powołany w zaskarżonej decyzji art. 52 ust. 5 Konstytucji RP stanowi, że osoba, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe, a zatem ustanawia dla osób, których polskie pochodzenie zostało formalnie (zgodnie z ustawą) stwierdzone - prawo podmiotowe do osiedlenia się na terytorium Polski, natomiast nie zawiera żadnej regulacji, co do trybu dochodzenia owego konstytucyjnie gwarantowanego prawa. W ocenie Sądu, zarówno Szef Urzędu, jak i wcześniej Wojewoda M., słusznie wywiedli, że wobec braku jednej i jednoznacznej regulacji ustawowej normującej tryb stwierdzenia pochodzenia polskiego osoby, która w myśl art. 52 ust. 5 Konstytucji RP ma prawo osiedlić się na terytorium RP, do realizacji tego prawa winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, która reguluje m.in. kwestie zasad i trybu udzielania zezwoleń na osiedlenie się, ale nie daje preferencji przy ubieganiu się o udzielenie takiego zezwolenia cudzoziemcom polskiego pochodzenia, oraz przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji, która jako jedyna określa kryteria, w oparciu o które ustalane jest polskie pochodzenie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji – za osobę polskiego pochodzenia, (...), uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej (pkt 1), wykaże ona swój związek z polskością w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów (pkt 2). Z treści powyższego przepisu wynikają trzy przesłanki warunkujące uznanie za osobę polskiego pochodzenia: zadeklarowanie narodowości polskiej, posiadanie wskazanego przodka narodowości polskiej oraz wykazanie związku z polskością. Przy czym wymienione przesłanki muszą zostać wypełnione łącznie, a brak choćby jednej z nich wyklucza możliwość uznania przez organ osoby wnioskującej za osobę polskiego pochodzenia. Są to przesłanki prawa materialnego, które należy wykazać prowadząc postępowanie dowodowe w sposób określony zarówno w art. 6 ustawy o repatriacji, jak i według zasad ustanowionych w art. 71 ustawy o cudzoziemcach. Artykuł 6 ustawy o repatriacji określa dowody, dokumenty, które mogą stanowić o spełnieniu przesłanek prawa materialnego. Natomiast ustawa o cudzoziemcach określa na kim spoczywa ciężar przeprowadzenia określonego dowodu. Zgodnie z art. 71 ust. 1 zezwolenia na osiedlenie się udziela się na wniosek cudzoziemca. Wniosek powinien być uzasadniony, a do niego powinny być dołączone dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia – art. 71 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie stosuje się zarówno Konstytucję, ustawę o cudzoziemcach, jak i ustawę o repatriacji organ administracyjny otrzymawszy wniosek skarżącego w sposób właściwy wezwał go do przedłożenia dokumentów poświadczających jego polskie pochodzenie, informując go o pełnej treści art. 6 ustawy o repatriacji odnoszącego się do dowodów w sprawie. Wynika to z treści zarządzenia z dnia 14 stycznia 2010 r. doręczonego prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu ... stycznia 2010 r. (k-... akt adm.). Zarządzenie wyznaczało termin wykonania – 14 dni od doręczenia i było uzupełnieniem do treści art. 71 ust. 5 ustawy o cudzoziemcach wskazującym wyraźnie na w/w przepis. Termin wykonania zarządzenia upłynął 1 lutego 2010 r., a decyzja pierwszoinstancyjna została wydana 12 lutego 2010 r. Zatem nie można przyjąć skuteczności zarzutu skarżącego, iż organ nie prowadził postępowania dowodowego, nie oczekiwał na dostarczenie dokumentów przez skarżącego przez co naruszał art. 7 i 77 kpa. W postępowaniu administracyjnym skarżący przedstawił dwa dokumenty mające potwierdzać jego polskie pochodzenie. Tymi dokumentami były wyciągi z Państwowego Rejestru akt stanu cywilnego obywateli o rejestracji narodzin zgodnie z artykułami 126, 133, 135 Kodeksu Rodzinnego U. wydane ... grudnia 2009 r. przez Urząd Stanu Cywilnego R. Miejskiego Wydziału Sprawiedliwości dotyczące skarżącego (...) i jego ojca (przedstawiciela ustawowego w sprawie; o nr ...), w których wśród danych osobowych w rubrykach dotyczących danych ojca i jego narodowości wpisano "Polak". Organ przeprowadził dowód z tych dokumentów i uznał, że są to współcześnie wystawione dokumenty nie dające podstawy do zweryfikowania treści zapisów pierwotnych. Uznał, że te dokumenty nie są dowodem na potwierdzenie narodowości polskiej cudzoziemca. Jest to wniosek prawidłowy. Organ prowadząc postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia polskiego pochodzenia musiał kierować się zapisami w/w przepisów, w tym art. 6 ustawy o repatriacji. Wymieniony przepis wskazuje przykładowo dokumenty mogące być dowodem w sprawie. Wskazanie to wyraźnie odnosi się do dokumentów, z których będzie wynikała wiedza źródłowa odnosząca się do faktów zaistniałych w przeszłości, w tym na datę narodzin poszczególnych przodków. Sama deklaracja cudzoziemca na okoliczność polskiego pochodzenia nie jest wystarczająca do ustalenia tej przesłanki. Nie bez znaczenia jest fakt, że stosowany w sprawie art. 52 ust. 5 Konstytucji uzależnia stwierdzenia tego pochodzenia zgodnie z ustawą. Zatem chodzi tu o ustawę polską w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji, z czego wynika, że organami uprawnionymi do stwierdzenia polskiego pochodzenia są wyłącznie polskie organy władzy publicznej. Organ ten stosując w tym przypadku przepisy art. 5 i 6 ustawy o repatriacji musi oceniając przedłożone dokumenty mieć na uwadze kto i kiedy je wydał oraz czy ich treść odnosi się do przeszłości, w której to przeszłości odpowiednio wskazany przodek był narodowości polskiej. W przedmiotowej sprawie organ przeprowadził również postępowanie dowodowe z dwu decyzji wydanych odpowiednio przez Wojewodę M. i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemskich w dniach ... czerwca 2009 r. i ... października 2009 r. w odniesieniu do ojca skarżącego. Decyzje znajdują się w aktach administracyjnych (k-...) zawierają ustalenia o braku stwierdzenia polskiego pochodzenia wśród przodków V. M. s. L. wobec braku przedstawienia dokumentów źródłowych. Zatem odnoszą się do tych samych przodków co u skarżącego. Z ustaleń tam zawartych wynika, że organ oceniał również współcześnie wystawione dokumenty przez władze u. w postaci aktu urodzenia wnioskodawcy, aktu urodzenia jego ojca, aktów małżeństwa wnioskodawcy i jego rodziców. Organ dokonał tam również ustalenia faktu w oparciu o stanowisko Konsula Generalnego we L. z dnia ... maja 2009 r., iż u. urzędy stanu cywilnego oraz sądy orzekają o polskiej narodowości na wniosek zainteresowanego, gdyż nie wpływa to w sposób istotny na zmianę statusu prawnego takiej osoby. Tym samym organ dokonując ustaleń w postępowaniu ojca wskazywał na brak źródłowych dokumentów udowadniających polskie pochodzenie. W niniejszej sprawie organ powołał się na wiążące ustalenia zawarte w w/w ostatecznej decyzji z dnia ... października 2009 r. Przyjęcie tego dowodu w sprawie jest prawidłowe. Decyzja jest ostateczna i wiążąca. Ocena tego dowodu jak i pozostałych dwóch dokumentów jest prawidłowa. W świetle art. 52 ust. 5 i art. 87 ust. 1 Konstytucji oraz art. 5 i 6 ustawy o repatriacji wyłączona jest możliwość rozstrzygania o polskim pochodzeniu przez władze u. Zatem wystawione aktualnie przez władze u. dokumenty dotyczące danych z akt stanu cywilnego nie pozwalają na weryfikację danych tam zawartych, a same z racji daty ich wystawienia nie są źródłem wiedzy historycznej. Ocena dowodów i wnioski wyciągnięte przez organ są rzetelne, prawidłowe i logiczne. Nie zmieniła sytuacji cudzoziemca okoliczność, iż pradziadek ze strony matki, G. K. był narodowości polskiej. Prawidłowo organ uznał, iż do spełnienia przesłanki polskiego pochodzenia muszą być dwaj pradziadkowie z polskimi korzeniami. Odnośnie wniosków dowodowych złożonych na rozprawie sądowej Sąd oddalając je miał na uwadze nieuprawnione żądanie przeprowadzenia przez Sąd całego postępowania dowodowego, w tym z części dokumentów, które były przedmiotem postępowania dowodowego organu. Takie żądanie strony przeczy roli kontrolnej Sądu. Przedłożone dokumenty nie stanowiły też o zaistnieniu przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia wniosku dowodowego nie wynikało dlaczego całość dokumentów jest składana przed Sądem. Złożone dokumenty wydane były stronie, tj. ojcu małoletniego cudzoziemca występującego w sprawie jako przedstawiciel ustawowy, przez władze u. w datach poprzedzających wydanie obu decyzji w przedmiotowej sprawie. Strona, jej przedstawiciel ustawowy, pełnomocnik mięli świadomość co do potrzeby złożenia dokumentów w sprawie. Strona była należycie reprezentowana i brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa strony do brania udziału w sprawie dającego podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i podstawę do uchylenia decyzji z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. Przedłożone dokumenty w postaci odpisów aktów urodzenia, wyciągów z aktu stanu cywilnego oraz zaświadczeń USC z ksiąg rejestracji aktów stanu cywilnego wydane aktualnie przez władze u. albo były znane organowi w postępowaniu administracyjnym (w tym z ustaleń wynikających z treści w/w decyzji dotyczącej ojca skarżącego) albo też są inną formą dokumentu zawierającego treści z tej samej księgi stanu cywilnego. Z racji ich współczesnej daty wystawiania nadal nie są dowodem mającym istotne znaczenie w sprawie dające podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co Sąd musiałby uwzględnić w trybie art. 145 § 1 pkt 1 "b" p.p.s.a. Jako nowe dowody skarżący przedstawił odpis postanowienia R. Miejskiego Sądu Obwodu R. z dnia ... lipca 2008 r. ustalającego jego polskie pochodzenie oraz oświadczenie księdza A. Z. Orzeczenie nie jest zwykłym dokumentem przewidzianym do udowodnienia polskiego pochodzenia. Orzeczenie to jest zdarzeniem prawnym nie mającym mocy wiążącej dla ustalenia polskiego pochodzenia skarżącego w świetle w/w art. 52 ust. 5, art. 87 ust. 1 Konstytucji oraz ustawy o repatriacji czy też ustawy o cudzoziemcach o czym była mowa wyżej. Ocena formalnoprawna tego orzeczenia stanowi, iż nie może ono być dowodem mającym istotne znaczenie, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa i uchylenie decyzji w trybie art. 145 § 1 b p.p.s.a. Podobnie Sąd nie uznał za dowód w sprawie i nie prowadził postępowania dowodowego z treści oświadczenia księdza A. Z. Oświadczenia nie jest oryginalne, nie ma daty wystawienia. W tych warunkach Sąd nie znalazł zasadności skargi. W sprawie nie doszło do naruszenia Konstytucji, w tym zarzucanego naruszenia art. 32 ust. 1. Analiza akt nie daje podstawy do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nie daje też podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w/w. Sąd nie stwierdził też uchybień prowadzących do wznowienia postępowania administracyjnego i zobowiązujących do uchylenia decyzji. Z tych względów Sąd orzekł jak w wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a.