V SA/Wa 1840/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... sierpnia 2017 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji I. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), do skargi na opisaną w komparycji decyzję załączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzi do pozbawienia jej możliwości dalszego wykonywania działalności gospodarczej. Spółka wskazała, że na dzień 30 czerwca 2016 r. jej strata wynosiła [...] zł i znacznie wzrosła wobec straty zanotowanej na 31 marca 2016 r. ([...] zł). Zmniejszeniu uległy aktywa Spółki z [...] zł do [..] zł, a wysokość przychodów uzyskiwanych z działalności uniemożliwia pełne regulowanie bieżących zobowiązań. Strona posiada m.in. zaległość wobec Urzędu Skarbowego na kwotę [...] zł a wobec ZUS kwotę [...] zł. Są to związane z zatrudnieniem pracowników zaległości za 2015 r. i 2016 r. Ponadto Spółka zaciągnęła pożyczki w łącznej kwocie 628 800 zł, z czego spłaciła niewiele ponad 130 000 zł. Aktualne zobowiązania Spółki wobec pożyczkodawców wynoszą prawie 500 000 zł bez należnych odsetek. Obecnie Spółka nie posiada również żadnego istotnego majątku, który można spieniężyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, Skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać również trzeba, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód Skarżącej. Jej twierdzenia powinny nie tylko wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (co Skarżąca wprawdzie uczyniła) ale także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Sąd rozstrzygając o przyznaniu ochrony tymczasowej nie może opierać się wyłącznie na twierdzeniach strony. Oczywiste jest, że nałożenie kary pieniężnej i obowiązek jej uiszczenia powoduje dolegliwość i uszczupla majątek firmy, jednak samo twierdzenie, że uszczuplenie to może doprowadzić do upadłości - niepoparte dokumentami, które uprawdopodobniłyby powyższą tezę - jest niewystarczające. Sąd podziela pogląd utrwalony w judykaturze, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r.). Reasumując Sąd stwierdza, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.