V SA/Wa 1842/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary (spr), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Daniel Zdzieszyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE; oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. B. (dalej: skarżący) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... sierpnia 2009r. Nr ... utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. z dnia ... stycznia 2009r. Nr ... o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu ...10.2007r. D. B. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec wskazał, że jest jednym z założycieli Przedsiębiorstwa Handlowego "K." Sp. z o.o. , działającej w Polsce od ...r, w której sprawuje funkcję prezesa zarządu oraz, iż Spółka od początku zatrudnia obywateli polskich. Zainteresowany wskazał, że udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE umożliwi dalszą pracę w Spółce oraz rozwój prowadzonej działalności gospodarczej. D. B. podniósł, że wiąże swoją przyszłość z Polską i pracą w w/w Spółce. Decyzją z dnia ...01.2009r. Nr ... Wojewoda M. odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemiec nie spełnia wymogu nieprzerwanego pobytu w Polsce w okresie co najmniej 5 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. W ocenie organu l instancji wyjazdy zainteresowanego poza granicę Polski nie wiązały się z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wojewoda M. stwierdził natomiast, że D. B. posiada stosowne ubezpieczenie zdrowotne oraz stałe źródło dochodu, odstępując od stwierdzenia, czy spełnia ono wymóg niezbędnej wysokości do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Od powyższego rozstrzygnięcia D. B. wniósł odwołanie, w którym zarzucił: naruszenie art. 64 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 65 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach( t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm. ) poprzez przyjęcie, że przerwa w pobycie strony na terytorium Polski nie była spowodowana wykonywaniem obowiązków zawodowych; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak całościowego i wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewskazanie przyczyn, z powodu których organ l instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadków oraz oświadczeniom kontrahentów zagranicznych Przedsiębiorstwa Handlowego "K." Sp. z o.o. w kwestii zawodowego charakteru wyjazdów Pana D. B. i wynikających stąd przerw w pobycie na terytorium Polski. W wyniku rozpoznania odwołania, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... sierpnia 2009r. Nr ... utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono podstawy prawne udzielenia zgody na pobyt rezydenta długoterminowego UE i dokonano szczegółowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów. Organ wskazał m. innymi, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż D. B. w okresie co najmniej 5 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE przebywał na terytorium Polski legalnie. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma natomiast stwierdzenie, czy cudzoziemiec w w/w okresie przebywał w Polsce nieprzerwanie, z uwzględnieniem zasady określonej w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Badając kwestię ilości dni pobytu D. B. poza terytorium Polski organ odwoławczy oparł się na znajdujących się w aktach sprawy ... dokumentach podróży strony, którymi legitymowała się podczas pobytu w Polsce w badanym okresie oraz na przesłanym przez Karpacki Oddział Straży Granicznej zestawieniu przekroczeń przez granicy Polski zainteresowanego. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż w badanym okresie wnioskodawca co najmniej ... dni przebywał poza granicami Polski (dokonując w/w obliczenia organ nie uwzględnił okresów, w którym nie można było ustalić daty wjazdu lub wyjazdu strony z terytorium Polski). Oświadczenie wnioskodawcy w kwestii pobytów poza terytorium Polski w badanym okresie, zawarte we wniosku oraz dołączona analiza przerw w pobycie na terytorium Polski w ciągu 5 lat, bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, w ocenie organu, nie mogą zostać uznane za wiarygodny dowód w sprawie, gdyż są niepełne. Sporządzona przez stronę w/w analiza przekroczeń granicy została sporządzona jedynie w oparciu o dokument podróży Nr ..., wydany w dniu ...03.2003r, z terminem ważności do dnia ...03.2008r. i uwzględnia okres od 2003 do 2006r. Ponadto porównanie w/w zestawienia z dokumentem podróży strony oraz zestawieniem przekroczeń granicy, posiadanym przez Straż Graniczną wykazuje, że zainteresowany w sporządzonym zestawieniu nie umieścił wszystkich dat przekroczeń granicy, a niektóre spośród zamieszczonych dat nieznacznie różnią się od tych podanych w zestawieniu Straży Granicznej lub wynikających z dokumentu podróży. Organ dokonując oceny oświadczeń strony, że wyjazdy poza granice Polski były spowodowane wykonywaniem obowiązków zawodowych odniósł się do przeprowadzonych na tę okoliczność dowodów z zeznań świadków. Stwierdził, że oświadczenia świadków uprawdopodabniają, iż D. B. wyjeżdżał poza granicę Polski w celach służbowych, nie są natomiast wystarczające do stwierdzenia, które spośród licznych przerw w pobycie strony poza granicami Polski są spowodowane wykonywaniem obowiązków służbowych. Badając, które z przerw w pobycie cudzoziemca na terytorium Polski można uznać za uzasadnione w rozumieniu art. 64 ust. 4 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach organ oparł się na dołączonych przez stronę poleceniach wyjazdu służbowego oraz pismach z firm mających siedzibę poza granicami Polski dot. pobytów strony w tych firmach w celach służbowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż nieuzasadniona łączna przerwa w pobycie Pana D. B. na terytorium Polski wynosi 612 dni (... dni /łączna przerwa w pobycie/ - ... dni /uzasadnione przerwy w pobycie/). W ocenie organu strona nie udokumentowała, aby w/w łączna przerwa w pobycie na terytorium Polski była spowodowana wykonywaniem przez nią obowiązków zawodowych. W/w łączna przerwa w pobycie jest dłuższa niż dopuszczalna przerwa wymieniona w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W konkluzji organ uznał, że cudzoziemiec nie spełnia wymogu nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski, w okresie co najmniej 5 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Organ odwoławczy był zatem zobligowany do stwierdzenia, iż wobec strony zachodzi negatywna przesłanka z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, poprzez błąd w ocenie dowodów oraz bezpodstawne odmówienie wiary dalszym dowodom, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 80 kpa oraz art. 75 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa – mające istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto naruszenie dyspozycji art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w zakresie odmowy uznania nieprzerwanego pobytu mimo przedstawienia środków dowodowych wskazujących, iż wyjazdy z Polski były wyjazdami w celach służbowych nie stanowiących przerwy w pobycie w rozumieniu ww przepisów ustawy. Skarżący podkreślił, że strona mogła i miała prawo nie pamiętać niektórych dokładnych dat swoich wyjazdów i nie można z tego typu omyłek wyciągać zbyt daleko idących wniosków, organy powinny dokonać stosownej weryfikacji dowodów umożliwiając stronie sprostowanie swoich oświadczeń. Skarżący nie odniósł się natomiast do konkretnych wyliczeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie . Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona nieuzasadniona. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż w dniu 1 stycznia 2009r. weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008r. Nr 216, poz. 1367). Zgodnie z art. 23 powyższej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do postanowień art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach( t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm. ), zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienia art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakładają więc na organ administracyjny obowiązek zbadania m. in., czy pobyt cudzoziemca wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE jest legalny i nieprzerwany, co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Stosownie do postanowień art. 65 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4. Art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Stosownie do art. 60 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tak więc ciężar dowodu w przedmiotowej sprawie, w kwestii nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od dnia 04.10.2002r. spoczywa przede wszystkim na wnioskodawcy. Zgodnie z art. 67 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli: 1) nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 65 ust. 1; 2) wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż wniosek o udzielenie D. B. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE został złożony w dniu 4 października 2007r., a zatem organ miał obowiązek zbadania okresu pobytu cudzoziemca od dnia ... października 2002r. Jak wynika z akt sprawy, cudzoziemiec przebywał legalnie w Polsce od dnia ... października 2002r. w ruchu bezwizowym oraz na podstawie wiz, a w okresach od ... ..., 2003r. do .... .... 2004r., od ....12.2004r. do ....12.2006r. oraz od ....03.2007r. do ....12.2007r. posiadał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jednakże – w wymaganym przepisami ustawy o cudzoziemcach okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie zgody na pobyt rezydenta długoterminowego WE ( od ... października 2002r. do ... października 2007r.) – przebywał poza granicami Polski łącznie 849 dni, z czego ... dni stanowiły uzasadnione przerwy w pobycie ( art. 64 ust. 4 pkt. 1 ustawy ). Zatem łączna nieuzasadniona przerwa w pobycie wynosiła ... dni i była dłuższa niż dopuszczalna przerwa wymieniona w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Jak bowiem prawidłowo ustaliły organy orzekające w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – skarżący nie udokumentował i nie wykazał, aby ww łączna przerwa w pobycie była spowodowana wykonywaniem obowiązków służbowych. Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do uznania, że organy dokonały w sprawie dowolnej oceny dowodów. Szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zawiera analizę zgromadzonych w sprawie dowodów oraz stosowne wyliczenia, które nie zostały podważone przez skarżącego. Ocena ta jest zgodna z wymogami art. 80 kpa. Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organ uznał zeznania świadków za wiarygodne w części dotyczącej wyjazdów służbowych cudzoziemca , jednakże w toku postępowania zostały wykazane okoliczności wskazujące na to, że w czasie, kiedy cudzoziemiec miał przebywać za granicą brak jest dokumentacji potwierdzającej przekroczenie granicy. Organ dokonał szczegółowej analizy wszelkich przerw w pobycie cudzoziemca. Sporządzona przez stronę analiza przekroczeń granicy została sporządzona jedynie w oparciu o dokument podróży Nr ..., wydany w dniu ...03.2003r., z terminem ważności do ....03.2008r. i uwzględnia okres od 2003 do 2006 roku. Porównanie ww zestawienia z dokumentem podróży cudzoziemca i zestawieniem przekroczeń granicy Straży Granicznej wskazuje na liczne nieścisłości, co zostało prawidłowo wykazane w decyzji. W świetle powyższego niezasadny jest zarzut dotyczący odmowy uwzględnienia dowodu z przesłuchania świadków, bowiem organ dowód ten przeprowadził i wskazał, jakie okoliczności i dlaczego uznał za udowodnione. Mając powyższe na uwadze, rację należy przyznać organom orzekającym w sprawie, iż cudzoziemiec nie spełnia okoliczności 5-cio letniego, nieprzerwanego pobytu w Polsce. W związku z koniecznością łącznego spełniania warunków wymienionych w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, należy zgodzić się ze stwierdzeniem organu, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślenia wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie nie występowało tzw. uznanie administracyjne. Organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o art. 67 ustawy o cudzoziemcach. Brzmienie powyższego przepisu: "Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeżeli (...)" wyraźnie wskazuje, że w przypadku stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wymienione w pkt 1 bądź 2 organ orzekający ma obowiązek wydać decyzję odmowną. Nie ma tu więc mowy o wyborze przez organ konsekwencji prawnych, o tzw. "luzie decyzyjnym", co jest cechą decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego. Podsumowując uznać należy, że decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów administracyjnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia dokładnego ustalenia stanu faktycznego, zasad prawdy obiektywnej i dokonania dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną