V SA/Wa 1842/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.), Protokolant - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... marca 2014 r. nr ... w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego oddala skargę Przedmiotem skargi z 30 stycznia 2014 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B. W. (zwanego dalej Skarżącym, Wnioskodawcą) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr ... z dnia ... marca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... grudnia 2013 r. dot. Specjalnego Zezwolenia Połowowego Nr ... Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 25 września 2013r. Skarżący zwrócił się o wydanie specjalnego zezwolenia połowowego na 2014 r. W dniu ... grudnia 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał armatorowi jednostki rybackiej decyzję - Specjalne Zezwolenie Połowowe nr ... Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. B. W. - armator statku rybackiego ..., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez zwiększenie przyznanych limitów połowowych. Strona skarżąca we wniosku podniosła, iż przyznane kwoty połowowe poszczególnych gatunków ryb nie pozwolą na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż są zbyt niskie i nie zapewniają pokrycia kosztów utrzymania statku rybackiego. W związku z powyższym Skarżący wniósł tym samym o: - przydzielenie kwoty połowowej dorsza nie mniejszej niż ta przydzielona dla segmentu 25,5 m- 30,49 m; - przydzielenie kwoty połowowej śledzia stada zachodniego do wysokości najwyższej przydzielonej kwoty dla kutrów przedziału 25,5 m- 30,49 m; - przydzielenie kwoty połowowej szprota w takiej ilości jaka wynika z sumy: kwota segmentu 25,5 m - 30,49 m plus regres z 20,5 m- 25,49 m do 25,5 m - 30,49 m; - przydzielenie kwoty połowowej śledzia stada centralnego w takiej ilości jaka wynika z sumy: kwota segmentu 25, 5 m - 30,49 m plus regres z segmentów 20,5 m - 20,5 m do 25,49 m - 30,49 m. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z ...marca 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy Specjalne Zezwolenie Połowowe nr ... z ... grudnia 2013 r. wydane na jednostkę ... W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał, że organ przy ustalaniu długości całkowitej statków rybackich był zobowiązany wziąć pod uwagę dane zawarte w rejestrze statków rybackich na dzień 31 października 2011 r. Z danych z Elektronicznego Systemu Raportowania (ERS) wynika, że statek DZI-102 na dzień 31 października 2011 r. posiadał długość całkowitą 32,97m. Stosownie do określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. Nr 282, poz. 1653 z późn. zm.) sposobu obliczenia indywidualnej kwoty połowowej dorsza, statek Skarżącego zakwalifikowany został do kategorii h - powyżej 30,49 m, do której przypisany jest współczynnik podziału w wysokości 0,3. Następnie po zastosowaniu wzoru określonego w ust. 2 załącznika nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia, wyliczono kwotę indywidualną przypadającą na każdy statek rybacki znajdujący się w tej kategorii statków rybackich. Zatem Skarżący na rok 2014 otrzymał kwotę połowową dorsza w wysokości ... kg, odpowiadającą długości tego statku na dzień 31 października 2011 r. Organ dodał, że przepisy nie przewidują żadnych dodatkowych procedur dotyczących zwiększania kwoty połowowych ze względu na zwiększenie przez armatora długości całkowitej jednostki po dniu 31 października 2011 r. W związku z powyższym organ nie może zwiększyć Stronie skarżącej przyznanego limitu połowowego dorsza, jak o to wnosi wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014 r., bowiem Skarżący otrzymał taką kwotę, jaka wynika z obowiązujących przepisów. Podkreślono również, że na chwilę obecną kwota połowowa dorsza została rozdysponowana pomiędzy armatorów statków rybackich w sposób określony w rozporządzeniu i w sytuacji, gdyby organ potraktował sprawę Skarżącego w sposób inny niż pozostałych armatorów byłoby to naruszenie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. Organ odniósł się również do wniosków Skarżącego odnośnie zwiększenia kwoty połowowej śledzia centralnego i szprota, wskazując, że zwiększenie limitu określonego zezwoleniem połowowym nie jest również możliwe z uwagi na zwiększenie przez armatora długości całkowitej jednostki po dniu 31 października 2013 r. oraz obowiązujące przepisy prawa w tym względzie, a w szczególności określone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 grudnia 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1544). Odnośnie zaś kwoty połowowej co do śledzia zachodniego organ wskazał, że wysokość indywidualnej kwoty połowowej śledzia zachodniego przyznawanej armatorowi na statek rybacki stanowi iloczyn liczby stanowiącej procentowy udział armatora statku rybackiego w całkowitych połowach śledzia zachodniego, obliczony zgodnie z wzorem określonym cyt. rozporządzeniem (§ 6 ust. 1), oraz liczby stanowiącej ogólną kwotę połowową śledzia zachodniego przyznaną na dany rok kalendarzowy zgodnie z przepisami wspólnotowymi dotyczącymi uprawnień do połowów na Morzu Bałtyckim. Przy tym, stosownie do ust. 4 ww. przepisu, indywidualnej kwoty połowowej śledzia zachodniego nie przyznaje się, jeżeli udział danego armatora w całkowitych połowach śledzia zachodniego, obliczony zgodnie z ust. 2, jest mniejszy niż 0,01%. Organ wskazał przy tym, że z danych z Systemu Informacji Rybołówstwa Morskiego (SIRM) wynika, że Strona skarżąca spełnia warunki dotyczące prowadzenia połowów śledzia zachodniego w latach 2007-2009, a na podstawie wielkości zaimportowanych przez Skarżącego połowów organ ustalił Skarżącego udział w kwocie (W%) w wysokości 1,18%. W związku z powyższym po przeliczeniu udziału armatora przyznana kwota połowowa śledzia stada zachodniego wyniosła ... kg. Zatem organ nie miał podstaw do zwiększenia tej kwoty połowowej, wynika ona bowiem z wielkości połowów prowadzonych przez Bogdana Waniewskiego w latach 2007-2009. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu, że kwoty połowowe poszczególnych gatunków ryb, przyznawane Skarżącemu przez organ, są "nieekonomiczne" i nie zapewniają warunków prowadzenia działalności gospodarczej, Minister stwierdził, iż w ostatnich łatach polska flota rybacka przeszła głęboką restrukturyzację, od złomowania statków rybackich po ich modernizacje. Takie działania miały przyczynić się do dostosowania floty do dostępnych zasobów ryb, tak by rybołówstwo morskie stało się działalnością funkcjonującą w oparciu o rachunek, ekonomiczny. Podkreślono również, że rybołówstwo jest specyficzną dziedziną korzystającą z odnawialnych, podlegającym fluktuacjom zasobów naturalnych. Zasoby te jednak są ograniczone i nie ma możliwości dostosowania ich do potrzeb gospodarki człowieka - możliwe jest jedynie korzystanie w ograniczonym zakresie, aby nie naruszyć równowagi środowiska i umożliwić odtwarzanie zasobów. Z tego względu oczywistym jest, że dostępne możliwości połowowe zostały rozdzielone pomiędzy zainteresowanych armatorów, jednak biorąc pod uwagę wielkość tego zainteresowania, czyli ilość armatorów, na których należało kwoty połowowe podzielić, indywidualne kwoty połowowe mogą zdaniem niektórych armatorów nie być w pełni satysfakcjonujące. B. W. skierował na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... marca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnioskując o uchylenie tej decyzji, jak również Specjalnego Zezwolenia Połowowego z dnia ... grudnia 2013 r. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie art. 20 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 10 § 1, art. 61 § 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wniosek Skarżącego wszczął postępowanie administracyjne zakończone wydaniem Specjalnego Zezwolenia Połowowego nr ..., w którym określił przyznane Skarżącemu kwoty połowowe na 2014 r. Przed wydaniem zezwolenia połowowego organ nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych materiałów, naruszając tym samym przepis art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe uchybienia o charakterze formalnym stanowią kwalifikowaną wadę procesową i jako naruszenie przez organ przepisów powszechnie obowiązującego prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, powinny skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia niezależnie od sformułowanych poniżej zarzutów natury merytorycznej. Skarżący uzasadnił zarzut naruszenia przez organ wydający decyzję przepisów art. 22 w związku z art. 20 oraz 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzając, że stanowiący podstawę wydania wobec Skarżącego przez organ specjalnego zezwolenia połowowego przepis art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 z późn. zm.) w zw. z § 4, 5, 6, 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. Nr 282, poz. 1653 z późn. zm.) jako niezgodny ze wskazanymi powyżej normami ustawy zasadniczej nie powinien stanowić podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia o uprawnieniach skarżącego i jako taki powinien zostać wyeliminowany z porządku prawnego RP. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o przedstawienie na podstawie przepisu art. 193 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności kontestowanych przepisów z Konstytucją RP, bowiem od odpowiedzi na to pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony prawidłowo i nie jest przez Skarżącego kwestionowany. Problem w rozpoznawanej sprawie dotyczy wyłącznie wysokości przyznanych w Specjalnym Zezwoleniu Połowowym limitów, które są wynikiem stosowania przeliczników wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej (Dz. U. Nr 282, poz. 1653 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 17 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. Nr 62, poz. 574 z późn. zm., dalej jako ustawa). Zdaniem Sądu organ prawidłowo zastosował obliczając kwoty połowowe w zakwestionowanym Specjalnym Zezwoleniu Połowowym przepisy wynikające zarówno z ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, jak i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami odniósł się do długości statku rybackiego Skarżącego (co – jak już wcześniej wskazano - nie jest kwestią sporną), prawidłowo też obliczył wielkości wskazane w zezwoleniu. Jak to wynika z treści skargi, Skarżący w istocie kwestionuje w ogóle zasadność przyjętych w cyt. rozporządzeniu ogólnych kwot podziału odnoszących się do poszczególnych gatunków ryb, nie zaś do nieprawidłowego wyliczenia przypadających Skarżącemu kwot. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że zarówno kwestia zgodności cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej z regulacjami wspólnotowymi, jak i konstytucyjności tych przepisów była już przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne. Z orzecznictwa wynika, że od 2012r., z uwagi na pogarszający się stan zasobów ryb pelagicznych oraz zmniejszenia limitów zaprzestano łowienia w systemie olimpijskim (każdy armator mógł odłowić ile chciał, nie można było jedynie przekroczyć ogólnej kwoty połowowej danego gatunku ryby). Taka gospodarka nie sprawdziła się i zasoby ryb pelagicznych znacznie zmalały, co uwarunkowało konieczność wprowadzenia ograniczeń. Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1256/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2012 dla pewnych stad ryb i grup stad ryb stosowane na wodach Morza Bałtyckiego oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 1124/2010 (Dz. Urz. UE L z 2011r., Nr 320) zmniejszono kwoty połowowe ryb pelagicznych dla wszystkich państw członkowskich. Na rok 2013r. Rada w załączniku I do rozporządzenia Nr 1088/2012 z dnia 20 listopada 2012r. ustanawiającego uprawnienia do połowów na 2013 rok w odniesieniu do pewnych stad ryb i grup stad ryb w Morzu Bałtyckim określiła, na podstawie dostępnych opinii naukowych, poziom całkowitego dopuszczalnego połowu (TAC) oraz kwoty połowowe (w tomach masy w relacji pełnej) m.in. dla Polski z podziałem na gatunki i obszary (podrejony). Dlatego też, ze względu na racjonalne wykorzystanie kwot połowowych ryb pelagicznych, a w szczególności z powodu niedopuszczenia do przełowień wprowadzono górne limity możliwe do odłowienia przez armatora statku rybackiego w danym przedziale długości całkowitej. Kryterium długości całkowitej statku rybackiego zostało wprowadzone, o czym była mowa wyżej, za zgodą środowiska rybackiego i było szeroko konsultowane z organizacjami społeczno-zawodowymi rybaków. Trzeba podkreślić, że w ten właśnie sposób dokonywany był wcześniej podział kwoty połowowej dorsza, który sprawdził się i również z tego powodu został wprowadzony do podziału śledzia stada centralnego i szprota. Między innymi ta kwestia wskazuje na to, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej nie jest sprzeczne z przepisami unijnymi (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1281/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP, należy wskazać, że stosownie do art. 17 ustawy o rybołówstwie minister właściwy do spraw rybołówstwa określa corocznie w drodze rozporządzenia sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej na akwenach wodnych mając na względzie ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza. Jednocześnie - zgodnie z art. 19 przywołanej ustawy - minister określając sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej może uwzględnić historyczne prawa połowowe poszczególnych armatorów, a zatem – zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy prawa do prowadzenia połowów określonego gatunku organizmów morskich, wynikające z udokumentowanych połowów prowadzonych przez armatora w przeszłości w określonym czasie. Skarżący kwestionuje w tym zakresie zgodność rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2011 r. z zakresem delegacji ustawowej do wydania tego aktu przewidzianej przez art. 17 ustawy o rybołówstwie. W tym kontekście w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w doktrynie, wytycznych do wydania rozporządzenia należy poszukiwać nie tylko w przepisie zawierającym bezpośrednie upoważnienie do jego wydania, ale także z treści innych przepisów danego aktu normatywnego, a w razie potrzeby – również innych aktów, w szczególności ustaw i aktów prawa Unii Europejskiej (zob. M. Żabicka-Kłopotek, "Wytyczne" jako element upoważnienia do wydania rozporządzenia [na tle art. 92 Konstytucji RP], "Przegląd Sejmowy" 2006, nr 3, s. 39; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2003 r., P 27/02). Uwzględniając powyższe należy przyjąć, że rekonstrukcja pełnej treści wytycznych do wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 17 ustawy o rybołówstwie powinna obejmować nie tylko ten przepis, ale także art. 19 tej ustawy, odczytywane przy uwzględnieniu dyrektyw wykładni prowspólnotowej, ale przede wszystkim przy uwzględnieniu aktów prawa Unii Europejskiej kształtujących cele i zasady wspólnej polityki rybołówstwa. W tym kontekście należy więc zauważyć, że z zestawienia art. 17 i art. 19 ustawy o rybołówstwie wynika, iż właściwy minister określając sposób i warunki wykorzystania ogólnej kwoty połowowej bierze obligatoryjnie pod uwagę ochronę i racjonalne wykorzystanie żywych zasobów morza, a fakultatywnie – historyczne prawa połowowe armatorów. Zakres ich uwzględnienia został jednak pozostawiony do uregulowania w rozporządzeniu ministra. W wyroku NSA z dnia 24 maja 2013 r. (sygn. akt II GSK 367/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że niezasadnym jest pogląd, iż sposób uwzględnienia historycznych praw połowowych w kwestionowanym rozporządzeniu prowadzi do naruszenia zasady równości, o której mowa w art. 32 Konstytucji. W tym miejscu należy powołać się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 1998 r. (sygn. akt U 17/97), z którego można wyprowadzić pogląd, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są ze względu na daną cechę istotną (relewantną). Niezasadnym jest więc zarzut, że art. 19 ustawy o rybołówstwie niezasadnie wprowadza zróżnicowanie pozycji armatorów, wprowadzając obowiązek posiadania historycznych praw połowowych. Historyczne prawa połowowe to nic innego jak realizowane wcześniej uprawnienie do połowu ryb, które należy uwzględnić w rozporządzeniu określającym warunki wykorzystania kwoty połowowej w poszczególnych latach. Należy zwrócić uwagę, że wprowadzenie tej przesłanki znajduje pełne uzasadnienie w celach i zasadach wspólnej polityki rybołówstwa, która obejmuje choćby stosownie do art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2371/2002 obowiązek podejmowania przez państwa członkowskie środków dostosowujących zdolność połowową swojej floty w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkościami dopuszczalnych połowów przy uwzględnieniu dotychczasowych uprawnień armatorów. Należy przy tym wskazać na regulacje wynikające z rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009, które to rozporządzenie ustanowiło wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa. Rozporządzenie to zmieniło m.in. rozporządzenie Rady (WE) 1627/94 i rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007. W rozporządzeniu tym wyraźnie wskazano, że w celu zapewniania prowadzenia działalności połowowej zgodnie z przepisami wspólnej polityki rybołówstwa działalność ta powinna podlegać licencji połowowej, a gdy mają zastosowanie szczególne warunki, upoważnieniu do połowów (art. 4 pkt 32). Sąd postanowił tym samym na rozprawie - kierując się przesłankami wykazanymi powyżej - oddalić wniosek Skarżącego o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego o treści wymienionej w uzasadnieniu skargi z dnia 24 kwietnia 2014 r. Sąd nie uwzględnił również zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. Mianowicie z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, określonej we wskazanym art. 10 § 1 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postepowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada ta stanowi tym samym, że strona nie może dowiadywać się o działaniach organu dopiero z treści podjętego rozstrzygnięcia i ma prawo wiedzieć, że toczy się postępowanie w jej sprawie. W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek Skarżącego, albowiem postępowanie mające na celu wydanie Specjalnego Zezwolenia Połowowego toczy się tylko i wyłącznie na wniosek osoby zainteresowanej (armatora), nie może być wszczęte z urzędu (art.. 16 ust. 2 ustawy). Tym samym Skarżący wiedział, że w jego sprawie toczy się postępowanie, bowiem sam złożył wniosek o jego prowadzenie. Organ w sprawie nie prowadził postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie zezwolenia w oparciu o dokumenty i fakty, które nie były by znane Skarżącemu, bo – jak to już wcześniej wskazano – stan faktyczny sprawy nie jest sporny między stronami. Nadto postępowanie odwoławcze również zostało wszczęte wnioskiem Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, wiedział On zatem, że toczy się ono przed organem. Również w tym postępowaniu Minister – działając jako organ odwoławczy – nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, orzekając na podstawie znanego Skarżącemu stanu faktycznego sprawy. Z zestawienia powyższych faktów, wynikających z akt administracyjnych sprawy, jak i cytowanych powyżej przepisów wynika – zdaniem Sądu – że w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, mającym na celu wydanie na wniosek armatora Specjalnego Zezwolenia Połowowego, brak zawiadomienia wnioskodawcy o toczącym się postępowaniu, a w przypadku braku prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i orzekania tylko na podstawie materiałów znanych i nie kwestionowanych przez wnioskodawcę, brak zawiadomienia wnioskodawcy o zakończeniu postępowania dowodowego, nie stanowi istotnego naruszenia zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Strona ma bowiem świadomość toczącego się postępowania i wie, na podstawie jakich dowodów zostanie wydane zezwolenie. Analogicznie rzecz się ma w odniesieniu do postępowania toczącego się na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jeżeli organ nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego. Oczywiście zdaniem Sądu organy winny stosować się do wskazanej wyżej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jednakże naruszenie jej w opisany wyżej sposób nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, w tym wskazywanych przez Skarżącego naruszenia art. 61 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.