V SA/Wa 185/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... października 2010 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. oddala skargę Wnioskiem z dnia ... sierpnia 2010 r. A. S. (zwany dalej: skarżącym), obywatel Republiki I., wystąpił do Wojewody M. o udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP uzasadniając go spełnieniem przesłanek z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472), zwanej dalej również: "ustawą o ochronie". Decyzją z ... sierpnia 2010 r. nr ... (...) (...) Wojewoda M. działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 89, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.) umorzył postępowanie w sprawie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż decyzją z dnia ... sierpnia 2004 r. Nr ... Wojewoda M., na wniosek Komendanta Stołecznej Policji, orzekł o wydaleniu skarżącego z terytorium RP i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie organ prowadzący postępowanie ustalił, że okoliczność na którą powołuje się skarżący była już przedmiotem badania zarówno przez organ I jak i II instancji bowiem rozpatrując złożony w dniu ... lipca 2009 r. wniosek w sprawie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski Wojewoda M. decyzją Nr ... (...) z dnia ... listopada 2009 r. odmówił skarżącemu udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r. Nr ..., a w której organ odwoławczy stwierdził, iż materiał dowodowy sprawy nie uzasadnia stwierdzenia o niewykonalności decyzji o wydaleniu skarżącego z terytorium Polski z przyczyn niezależnych od skarżącego. Wobec wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie zgody na pobyt tolerowany oraz braku nowych okoliczności uzasadniających przeprowadzenie postępowania i wydania decyzji co do istoty sprawy, Wojewoda M. uznał aktualnie prowadzone postępowanie, wszczęte wnioskiem z ... sierpnia 2010 r. za bezprzedmiotowe, co jak podniósł, uzasadnia decyzję o umorzeniu postępowania. Orzekając w sprawie na skutek złożonego w sprawie odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z dnia ... października 2010 r. nr ... utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia ... sierpnia 2010 r. W jej uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wyjaśnił, iż skarżący nie przedstawił nowych okoliczności, które stanowiłyby podstawę do ponownej, merytorycznej oceny, czy zachodzą wobec niego przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Ponadto, jak podniósł organ odwoławczy, przedmiotowa sprawa dotycząca udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, zakończoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r., wobec czego wydanie kolejnej decyzji rozstrzygającej, co do istoty w przedmiocie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany stanowiłoby naruszenie prawa, odpowiadające przesłance z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o zmianę decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, iż pomimo wielokrotnych prób uzyskania z Ambasady I. dokumentu tożsamości, urzędnicy Ambasady odmówili mu wystawienia takiego dokumentu, a ostatecznie poinformowali go o możliwości rozpatrzenia jego sprawy ale tylko w sytuacji przedstawienia ważnego paszportu, którym on niestety nie dysponuje. W konsekwencji skarżący podniósł, iż brak możliwości ustalenia przez organy administracji jego tożsamości wypełnia dyspozycję art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie bowiem jego wydalenie z terytorium Polski jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od organu, który miał wykonać decyzje o wydaleniu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia ... października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiony środek zaskarżenia nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, iż tylko jednoznaczne stwierdzenie powyższych okoliczności uzasadniałoby zastosowanie wobec cudzoziemca art. 97 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy. Z akt sprawy wynika, iż w dniu ... sierpnia 2004 r. skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji W. podczas kontroli legalności pobytu. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, iż skarżący przebywał na terytorium Polski nielegalnie i nie posiadał środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu i na powrót do kraju pochodzenia. Skarżący nie dysponował żadnym dokumentem tożsamości, zaś jego dane tj. A. S. ustalono wyłącznie na podstawie ustnego oświadczenia. Wobec naruszenia przez skarżącego obowiązującego w Polsce porządku prawnego decyzją z dnia ... sierpnia 2004 r. nr ... Wojewoda M. i orzekł o jego wydaleniu z terytorium RP. W przedmiotowej sprawie prowadzone również było postępowanie w przedmiocie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia ... lipca 2009 r., które zakończone zostało decyzją ostateczną Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r. orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody M. z dnia ... listopada 2009 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Podstawą negatywnego, w tym zakresie, rozstrzygnięcia organów administracji był fakt, iż skarżący wezwany o potwierdzenie niewykonalności decyzji o wydaleniu tj. o dostarczenie kopii paszportu lub zaświadczenia z Ambasady I., potwierdzającego tożsamość, a w przypadku ich braku dokumentów potwierdzających fakt niemożności uzyskania paszportu w placówce dyplomatycznej kraju pochodzenia, którego obywatelstwo skarżący deklaruje, nie próbował uzyskać w Ambasadzie I. dokumentu podróży na powrót do kraju pochodzenia, a nadto świadomie wprowadzał w błąd organy upoważnione do realizacji decyzji o jego wydaleniu co do swoich danych osobowych (str. ... decyzji z dnia ...11.2009 r.). Wobec powyższego zauważyć należy, iż sprawa skarżącego wszczęta wnioskiem z dnia ... lipca 2009 r. w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt tolerowany jest sprawą, w której wydano już ostateczne rozstrzygnięcie. Istotne zatem jest ustalenie, czy w kolejnym wniosku skarżącego z dnia ... sierpnia 2010 r., w którym również wystąpił o udzielenie zgody na pobyt tolerowany wystąpiły nowe okoliczności uzasadniające ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W ocenie Sądu analiza przedstawionego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż stan faktyczny sprawy zakończonej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r. jest tożsamy podmiotowo i przedmiotowo z niniejszą sprawą. Jako nowe bowiem okoliczności, skarżący wskazał swoją osobistą wizytę w Ambasadzie Republiki I. w W. oraz próby telefonicznego uzyskania informacji od urzędników Ambasady o możliwych sposobach otrzymania dokumentu podróży. Powyższe okoliczności nie świadczą jednak o ponownym podjęciu przez skarżącego rzeczywistej próby uzyskania powyższego dokumentu. Skarżący dalej nie próbował nawiązać kontaktu z rodziną ani ze znajomymi w kraju pochodzenia w celu uzyskania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego tożsamość. Dodatkowo z załączonego do akt sprawy pisma skarżącego z dnia ... września 2010 r. wynika, iż ponownie nie wystąpił on do Ambasady I. o wydanie dokumentu podróży (co deklaruje na str. ... skargi), a tylko skierował do placówki dyplomatycznej zapytanie o możliwość uzyskania takiego dokumentu. Wobec powyższego nie można przyjąć, iż skarżący w ponownie złożonym w dniu ... sierpnia 2010 r. wniosku o udzielenie zgody na pobyt tolerowany przedstawił nowe okoliczności, znacznie różniące się od tych które stanowiły podstawę do wydania ostatecznej decyzji w prowadzonym uprzednio postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r. Powołane przez niego fakty nie zmieniają bowiem w sposób istotny stanu faktycznego, a nadto nie stanowią okoliczności, które mogłyby budzić wątpliwości co do prawidłowości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. O tożsamości przedmiotowych spraw świadczy również, co zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, krótki okres pomiędzy wydaniem ostatecznej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... czerwca 2010 r., a złożeniem wniosku z dnia ... sierpnia 2010 r. Tym samym w ocenie Sądu nie można dopatrzyć się w działaniach organów administracji ani naruszenia przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani przepisów materialnych decydujących o treści rozstrzygnięcia, co uzasadnia stanowisko Sądu o oddaleniu przedmiotowej skargi. Odnosząc się natomiast do żądania skarżącego, którym było udzielenie zgody na pobyt tolerowany wyjaśnić należy, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że Sąd nie mógł uwzględnić w/w żądania zawartego w skardze. Był natomiast uprawniony do zbadania skarżonej decyzji pod względem jej legalności, tj. zgodności z przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Stwierdzając zaś, iż zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest zgodna z prawem orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej. Z powyższych względów oraz z uwagi na prawidłowo dokonane ustalenia faktyczne i prawne sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.