V SA/Wa 1854/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... czerwca 2012 r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: 1. odmówić zawieszenia postępowania 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Odnosząc się do punktu drugiego orzeczenia należy wskazać, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję opisaną w komparycji postanowienia strona wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazała, że wykonanie decyzji wyrządzi jej niepowetowaną szkodę. Wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowoduje niepowetowane straty dla skarżącej, która jest w podeszłym wieku. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: ppsa], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 §3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Niewątpliwie, w ocenie Sądu, wykonanie tej decyzji poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego mogłoby spowodować niepowetowane straty dla skarżącej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa postanowił jak w pkt 2 sentencji. Punkt 1 rozstrzygnięcia pozostaje bez uzasadnienia na mocy art. 163 § 2 zdanie drugie w zw. z art. 194 § 1 ppsa a contrario.