V SA/Wa 1855/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o ustaleniu kwoty nienależenie pobranych płatności oddala skargę Skarżący D. P. w dniu [...] czerwca 2004r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2004. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. (dalej Kierownik Biura) przyznał wnioskodawcy płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2004 do powierzchni [...] ha w łącznej wysokości [...] zł. W dniu [...] sierpnia 2008r. w gospodarstwie beneficjenta została przeprowadzona kontrola na miejscu, która wykazała nieprawidłowości na działce ewidencyjnej [...] zadeklarowanej do wniosku o przyznanie płatności na rok 2004. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że na całej powierzchni ww. działki ewidencyjnej grupę upraw stanowi las, co kwalifikowało działkę do zastosowania kodu DR 10, tzn., że cała działka rolna nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz kodu DR 33, tzn., że działka rolna nie jest gruntem rolnym. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. Kierownik Biura wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. w sprawie przyznania D. P. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. W toku postępowania wyjaśniającego skarżący wyjaśnił m.in., że omyłkowo wpisał do wniosku o przyznanie płatności działkę o numerze ewidencyjnym 1051, a pomyłka ta wynikła z błędnego poinformowania o numeracji działek. Wskazał także, że za zaistniałe błędy jest gotowy ponieść odpowiedzialność. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Kierownik Biura uchylił decyzję własną Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu płatności z tytułu ONW na rok 2004 i odmówił przyznania płatności. W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2009r. organ II instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w E. k/L. utrzymał mocy ww. decyzję Kierownika Biura. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010r. Prezes ARiMR ustalił D. P. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący pismem z dnia [...] marca 2010r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania, decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Kierownika Biura Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. o przyznaniu D.P. płatności z tytułu ONW, skarżący stracił uprawnienie do uzyskania tych płatności, w związku z czym środki przekazane na rachunek wnioskodawcy zostały pobrane nienależnie. Wskazał ponadto, że celem wyjątków od zasady, że płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, określonych w art. 49 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 oraz art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jest zwolnienie z obowiązku zwrotu tylko w sytuacjach, gdy to błąd ARiMR spowodował wypłatę nienależnych płatności i jednocześnie brak było możliwości wykrycia tego błędu przez rolnika, a w przypadku gdy błąd dotyczył stanu faktycznego, który miał wpływ na nienależną płatność, gdy ponadto nie doszło do wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008. Nr 98. poz. 634). W związku z tym, że płatność przekazana na rachunek strony nie wynikała z pomyłki ARiMR, a została następnie uznana za nienależnie pobraną, toteż podlega zwrotowi. Ww. decyzja ostateczna w postępowaniu administracyjnym stała się prawomocna. Pismem z dnia [...] grudnia 2011r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. o utrzymaniu w mocy decyzji o ustaleniu D. P. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071, z późn.zm, dalej k.p.a.). Uzasadniając wniosek strona zarzuciła, że decyzje Prezesa ARiMR o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ONW zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na to, iż nie zastosowano i nie rozpatrzono art. 49 ust. 5 Rozporządzenia Komisji WE Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r., zgodnie z którym, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres zasadniczy przewidziany w akapicie pierwszym tego przepisu, czyli 10 lat, jest ograniczony do 4 lat. Strona wskazała ponadto, że w przedmiotowej sprawie płatność została przekazana [...] lutego 2005 r., a decyzja o wznowieniu postępowania została wydana dnia [...] kwietnia 2009r., czyli po upływie 4 letniego okresu. We wniosku o stwierdzenie nieważności strona wskazała także następujące okoliczności świadczące, jej zdaniem, o tym, że w przedmiotowej sprawie działała w dobrej wierze: -wnioski o wypłatę wypełniane były przez osoby wytypowane w urzędzie gminy lub zespołu doradztwa rolniczego; -z drukiem wniosku rolnik nie otrzymał żadnego załącznika graficznego obrazującego położenie działki nr [...]; -łączna powierzchnia gruntów rolnych w jego gospodarstwie wynosi 5,64 ha własnych nieruchomości oraz 2,60 ha gruntów dzierżawionych, a jak wynika z wniosków, nigdy nie ubiegał się o płatności na całą powierzchnię gospodarstwa, wobec czego trudno było mu dopasować numer działki do faktycznego położenia i usytuowania gruntu; - działka oznaczona nr [...] o powierzchni 0,85 ha w ewidencji gruntów stanowi działkę rolną. Strona podniosła również, iż w przedmiotowej sprawie organ miał obowiązek dokonać analizy, czy ww. art. 49 ust. 5 Rozporządzenia Komisji WE Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. znajduje zastosowanie, a tego nie dokonał. W wyniku rozpoznania wniosku, decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. Uzasadniając organ stwierdził, iż przedmiotowa decyzja Prezesa ARiMR nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, w związku z czym nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezesa ARiMR w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister powołał przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące nadzwyczajne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Wyjaśnił szczegółowo działanie Prezesa ARiMR i zastosowane przez ten organ przepisy przy wydawaniu decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranej płatności, wskazując na prawidłowość w tym działaniu pod względem faktycznym i prawnym. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając: - naruszenie art.80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i ustosunkowania się oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, co do podnoszonej okoliczności o działaniu w dobrej wierze, a w związku z tym brak dokonania sprawdzenia zaistnienia przesłanek do zastosowania art.49 ust.5 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ograniczającego okres przedawnienia do 4 lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze, co w tym przypadku miało miejsce; - naruszenie art.107 § 3 k.p.a. polegające na braku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności w zakresie faktów podawanych przez skarżącego; - naruszenie art.8 i 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie obowiązujących ustaw, Sąd stwierdza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu są decyzje wydane przez organ administracyjny w trybie nadzwyczajnym, tj. w postępowaniu w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Tym samym Sąd w sprawie niniejszej rozstrzyga o legalności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Sąd nie ma natomiast uprawnień i kompetencji, by w niniejszym postępowaniu rozstrzygać w przedmiocie wniosków strony składanych w postępowaniu zwykłym w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, gdyż decyzje te nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Przede wszystkim podkreślić jednak należy, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art.16 k.p.a. Z tego też powodu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Należy również pamiętać o tym, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji w kontekście tego, czy jest ona dotknięta jedną z kwalifikowanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślenia wymaga, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia jej co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać jej, co do istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka zatem wyłącznie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek do wydania takiego orzeczenia, odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej art. 156 § 1 k.p.a. są m.in. i te, na które powoływał się skarżący. Chodzi mianowicie o wydanie w postępowaniu zwykłym decyzji z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Odnosząc się do wymienionej wyżej przesłanki przypomnieć należy, że w kwestii pojęcia "rażące naruszenie prawa" wielokrotnie wypowiadała się zarówno nauka prawa jak i judykatura. Analiza ich dorobku pozwala na stwierdzenie, iż zachodzi ono wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest więc z reguły wyrazem ewidentnego oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić wtedy, gdy spełnione zostaną trzy przesłanki: 1) naruszenie prawa ma charakter oczywisty, 2) charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia, 3) przemawiają za tym racje ekonomiczne gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634. z póżn. zm.) Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej oraz finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 29 ust. 4 ww. ustawy o ARiMR od decyzji, o której mowa w ust. 1, wydanej w pierwszej instancji przez Prezesa Agencji nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z tej decyzji, może zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy także do Prezesa ARiMR. Na podstawie art. 49 ust. 1 Rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE L z dnia 12 grudnia 2001 r., Nr 327, str. 11), w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki. Zgodnie natomiast z art. 49 ust. 4 i 5 ww. rozporządzenia Komisji WE obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy lub innej władzy oraz jeśli błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Obowiązek zwrotu, określony w art. 49 ust. 1 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat. Strona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podobnie jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r., zarzuciła, że decyzja Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2010r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) została wydana z rażącym naruszeniem prawa ze względu na to, że organ nie zastosował i nie rozpatrzył w ww. decyzji art. 49 ust.5 Rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że w uzasadnieniu decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności organ faktycznie nie wskazał, że w sprawie nie wystąpiły negatywne przesłanki, o których mowa w art.49 ust.4 i 5 rozporządzenia Komisji WE. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, co prawda wskazał, iż nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu płatności, jednakże nie odniósł się w sposób szczegółowy do okoliczności powoływanych przez skarżącego świadczących, jego zdaniem, o działaniu w dobrej wierze. Organ nie wypowiedział się wprost, co do tego, czy strona działała w dobrej czy złej wierze, ale przyjęcie 10 letniego okresu przedawnienia świadczy o tym, że podane przez skarżącego okoliczności organ uznał za niewystarczające do podjęcia analizy w zakresie zaistnienia dobrej wiary po stronie wnioskodawcy i przyjął istnienie złej wiary. Kwestia dobrej wiary, w rozumieniu jakie okoliczności mogą jej dowodzić, jest kwestią, która z braku definicji tego pojęcia, musi wynikać z faktów, które strona w stanie faktycznym sprawy ocenia jako te, które mogą doprowadzić do zastosowania wobec niej tego domniemania. Jest to zatem kwestia indywidualnej, subiektywnej (jakkolwiek błędnej) oceny ze strony beneficjenta, że przysługuje mu określone prawo mimo, że w rzeczywistości tak nie jest. W sytuacji więc zgłoszenia zarzutu nieważności decyzji w związku z faktem braku dokładnego zbadania okoliczności istnienia dobrej wiary po stronie zobowiązanego, co ma stanowić o rażącym naruszeniu prawa, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Kwestia istnienia dobrej wiary przy braku legalnej definicji tego pojęcia, nie może prowadzić do uznania, że naruszono konkretny przepis i że naruszenie to jest oczywiste i bezwględne. Tak więc nawet jeśli doszło do naruszenia treści art.49 ust.5 poprzez brak rozważenia możliwości uznania, czy argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stanowiły o dobrej wierze skarżącego, to stanowi to uchybienie, które nie stanowi uchybienia rażącego. Ponadto na koniec Sąd zauważa, że strona we wniosku o przyznanie płatności z tytułu ONW wskazała do dopłat działkę o nr [...] jako działkę rolną, co do której przeprowadzona w dniu [...] sierpnia 2008r. kontrola na miejscu wykazała, że nie jest ona gruntem rolnym, ale stanowi las. Strona nie kwestionowała zasadności wyników kontroli, wskazując, że za zaistniałe błędy jest w stanie ponieść odpowiedzialność, a zatem była świadoma błędu, który popełniła we wniosku. Słusznie zatem organ wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, iż informacje zawarte w wypisie z rejestru gruntów nie mają charakteru wiążącego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dane z ewidencji gruntów i budynków, o których mowa w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. Nr 193 poz. 1287, z późn.zm.) mogą stanowić dokument wyjściowy dla ustalenia danego stanu faktycznego, ale wyłącznie w wypadku, gdy są zgodne ze stanem faktycznym. Wskazanie do płatności ONW lasów jako działki rolnej - powołując się na wypis z rejestru gruntów - nie może być traktowane jako niezawinione działanie osoby wnioskującej o przyznanie płatności z tytułu ONW. Bowiem od osoby prowadzącej działalność rolniczą należy oczekiwać, że ma ona świadomość jakie grunty uprawia, w jaki sposób są one użytkowane. Rację należy przyznać organowi, że strona prowadząc działalność rolniczą na posiadanych przez siebie działkach rolnych zadeklarowanych do płatności ONW powinna znać ( i jak wynika z pism kierowanych do organu w toku postępowania administracyjnego znała) ich stan faktyczny, a zatem wiedzieć, iż znajduje się na nich kilkunastoletnie zalesienie. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie każdej płatności, w tym również płatności ONW, odpowiada występujący z wnioskiem rolnik. Również powoływanie się na zły stan zdrowia nie może spowodować odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranych kwot. Skoro więc przyjęcie istnienia dobrej wiary zależy od okoliczności wskazywanych przez stronę i jest kwestią ocenną, nie można przyjąć, że decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2010r. Nr [...] jest decyzją nieważną, w związku z czym zarzut oparty na naruszeniu treści art.156 §1 pkt 2 k.p.a. trafnie organ uznał za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.80 k.p.a. należy również uznać go za bezpodstawny. Taki bowiem zarzut mógł zostać postawiony w postępowaniu zwyczajnym dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Także pozostałe zarzuty postawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W celu realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ ponadto jest obowiązany uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych obowiązków organy wywiązały się w sposób należyty. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.