V SA/Wa 1856/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi H. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z [...] czerwca 2012 r. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w dotyczącą odmowy umorzenia należności z tytułu grzywny – skarżący H. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...]orzekającej o odmowie umorzenia należności z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.