V SA/Wa 1858/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Justyna Mazur, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę Przedmiotem skargi W. M. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor Izby" lub "organ odwoławczy") z dnia ... maja 2016 r., nr ..., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "Naczelnik Urzędu" lub "organ I instancji") z dnia ... lutego 2016 r., nr ..., uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec W. M. na podstawie wystawionego przez Ministra Finansów tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., obejmującego należność z tytułu wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2014 r. za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony Skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2015 r. wraz z wezwaniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. do złożenia informacji odnośnie posiadanych składników majątkowych. Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego dnia 23 kwietnia 2015 r.) pełnomocnik W. M. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podniósł on zarzuty nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr (...) oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr (...) wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., mając na uwadze regulację zawartą w art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia ... kwietnia 2015 r. zawiesił w całości postępowanie egzekucyjne prowadzone m. in. na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego Następnie, pismem z dnia ... kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny wystąpił do Wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonych zarzutów. Minister Finansów postanowieniem z dnia ... maja 2015 r. uznał zarzuty w zakresie naruszenia przepisów art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za nieuzasadnione. W związku z wnioskiem W. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów postanowieniem z dnia ... lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając zarzuty Strony wywodzone z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy egzekucyjnej za nieuzasadnione. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 3, 6 i 10 oraz art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia ... września 2015 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty: a) nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, b) określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, c) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz d) niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z wniesionym zażaleniem na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia ... listopada 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia ... lutego 2016 r., nr ..., na podstawie art. 17 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 oraz art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pismem z dnia ... marca 2016 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego zawieszenie. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia ... maja 2016 r., nr ..., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia ... lutego 2016 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia obowiązku egzekucyjnego. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt. 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zdaniem Dyrektora Izby oznacza to, że organ egzekucyjny zwraca się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów. Wola ustawodawcy odnośnie wiążącego charakteru wypowiedzi wierzyciela, wyrażona w art. 34 § 1 cytowanej wyżej ustawy jest potwierdzana w orzecznictwie sądowym. Jako przykład Dyrektor Izby wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. (sygn. akt II FSK 1762/06), w którym sąd stwierdził, iż organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższym, w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku organ I instancji był związany stanowiskiem Wierzyciela, tj. Ministra Finansów, który w postanowieniu z dnia ... maja 2015 r., nr ..., w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów, utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia ... lipca 2015 r., nr ..., uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, że w związku z niedokonaniem w ustawowym terminie wpłaty przez W. M. na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2014 r., Minister Finansów decyzją z dnia ... grudnia 2014 r. określił wysokość zobowiązania z powyższego tytułu. Ponadto, istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wynika z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. 2014 poz. 1574), zgodnie z którym w sprawach dotyczących wpłat województw przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie wpływa wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt 13/11, albowiem Trybunał odroczył utratę mocy przepisów art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 19 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 348). Następnie, organ II instancji przeanalizował zarzuty dotyczące nieprawidłowej treści i formy tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby zaznaczył, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlega rozpatrzeniu pod kątem zawarcia w tytule wykonawczym elementów wymienionych w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Organ stwierdził, że tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej. Za nieuzasadniony uznano również zarzut wskazania w tytule wykonawczym nr (...) innej kwoty aniżeli wynikająca z decyzji Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2014 r. Kwota podana w poz. 1 części E.1. tytułu wykonawczego, jest kwotą ostatniej raty jaką W. M. zobowiązane było wpłacić w 2014 r., wynikającą z wysokości rocznej kwoty wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw podzielonej na 12 równych rat. Różnica pomiędzy kwotą ujętą w tytule wykonawczym nr (...), a kwotą wskazaną w decyzji Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2014 r., wynosi 12 groszy i jak wynika z akt sprawy, powstała w związku z rachunkowym rozliczeniem wcześniejszych rat na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ II instancji wskazał, iż nie może umknąć uwadze fakt, iż w decyzji określono kwotę należności na [...] zł, a to oznacza, że kwota wykazana w tytule wykonawczym jest kwotą niższą niż kwota określona w decyzji o równowartość 0,12 zł. W związku z powyższym całość kwoty dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) znajduje podstawę we wskazanej decyzji Ministra Finansów. Pismem z dnia ... czerwca 2016 r. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) oraz w związku z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. poz. 1574) poprzez nieuwzględnienie nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), 2) art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niespełnianie przez tytuł wykonawczy nr (...) wszystkich wymogów wynikających z treści art. 27 tej ustawy, 3) art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 w związku z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, 4) art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieodniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, a w konsekwencji niespełnienie wszystkich wymogów uzasadnienia wynikających z treści obowiązujących przepisów, 5) art. 136 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprzeprowadzenie własnych czynności wyjaśniających w sprawie, tylko oparcie się na stanowisku Wierzyciela, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji, 6) art. 6, 7, 8 i 12 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia poprzedzającego, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez Sąd. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia ... lutego 2016 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym. Strona kwestionowała na etapie tego postępowania: - fakt istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, - spełnianie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 599, dalej jako: "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna"). Organy administracyjne obu instancji słusznie uznały powyższe zarzuty za nieuzasadnione. Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane przez organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. obejmującego należności z tytułu wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2014 r. za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie należności głównej 53.877.324,50 zł plus odsetki za zwłokę (k. 1-2 akt administracyjnych sprawy). Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego sporządzonego według ustalonego wzoru, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności Sąd rozpatrzy zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) oraz w związku z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. poz. 1574) poprzez nieuwzględnienie nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr (...), w sytuacji wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt 13/11, zgodnie z którym art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego jest niekonstytucyjny, w takim zakresie w jakim nie gwarantuje on konkretnym jednostkom samorządowym zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych. W zakresie tego zarzuty podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zdaniem Sądu, organ słusznie przyjął, iż stanowisko Wierzyciela jest w niniejszej sprawie wiążącym dla Dyrektora Izby. Przypomnieć należy, iż Wierzyciel –Minister Finansów, postanowieniem z dnia ... lipca 2015 r., nr ..., zdecydował ostatecznie, iż zarzut nieistnienia obowiązku egzekucyjnego jest nieuzasadniony. W tej sytuacji nie tylko prawem, ale przede wszystkim obowiązkiem Dyrektora Izby jest "uszanowanie woli" Wierzyciela w zakresie zajętego wobec zarzutów stanowiska i – na jego żądanie – rozpoczęcie wykonywania czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny nie może dokonać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta może być przedmiotem odrębnego postępowania, które toczyło się w powyższej sprawie. W zakresie "merytorycznej" oceny istnienia obowiązku egzekucyjnego, zdaniem Sądu znaczenia nie ma też wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się Skarżący. Podkreślenia wymaga, iż kwestia istnienia obowiązku została potwierdzona w odrębnym postępowaniu, zwieńczonym postanowieniem Ministra Finansów z dnia ... lipca 2015 r. i Dyrektor Izby – jako organ egzekucyjny – nie może kwestionować ustaleń Wierzyciela w tym zakresie. Ponadto, trafna jest konstatacja organu odwoławczego, zgodnie z którą na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wyrok Trybunału nie wpływa, albowiem sam Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe przepisy straciły moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 19 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 348), a więc już po rozstrzygnięciu przez Wierzyciela kwestii istnienia obowiązku egzekucyjnego. Przechodząc do rozważenia drugiego zasadniczego zarzutu skargi, a więc niespełniania przez tytuł wykonawczy nr (...) wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej, Sąd stwierdza, że i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 § 1 ustawy egzekucyjnej wedle stanu prawnego relewantnego dla rozpatrywanej sprawy, tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku. Analiza przedmiotowych kryteriów wykazuje, iż tytuł wykonawczy nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r. czyni im zadość. Autor skargi do WSA zakwestionował fakt, iż sporny tytuł egzekucyjny zawiera katalog środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych w swej części "Pouczenie". Wskazać należy, iż tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. poz. 650). Zarzut "zawarcia" środków egzekucyjnych w "Pouczeniu" – wbrew zarzutom skargi – nie znajduje oparcia ani w doktrynie, ani w judykaturze. Nie sposób zgodzić się z Autorem skargi, że wykonanie obowiązku wynikającego z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. wymaga wykazania konkretnych środków egzekucyjnych, jakie zostaną zastosowane w sprawie. Jest to nielogiczne, albowiem na etapie wystawiania tytułu egzekucyjnego nie ma pewności, co do tego jakimi środkami posłuży się organ, a przede wszystkim nie ma pewności, co do tego, iż przymusowa egzekucja będzie konieczna. Czołową bowiem zasadą polskiego postępowania administracyjnego jest zasada przekonywania stron do podjętego rozstrzygnięcia (art. 11 KPA), zgodnie z którą organy powinny doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Sąd stwierdza ponadto, iż przychyla się do stanowiska organu w kwestii rzekomej nieprawidłowości kwoty podanej w poz. 1 części E.1. tytułu wykonawczego. Skoro kwota ta jest kwotą ostatniej raty jaką W. M. zobowiązane było wpłacić w 2014 r., wynikającą z wysokości rocznej kwoty wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw podzielonej na 12 równych rat, to różnica wynosząca 12 groszy w stosunku do kwoty wynikającej z decyzji Ministra z dnia ... grudnia 2014 r., powstała w związku z rachunkowym rozliczeniem wcześniejszych rat na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie stanowi wady wystawionego tytułu. Nie jest zasadny ponadto zarzut naruszenia art. 6, 7, 8 i 12 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Tego typu zarzut, oparty wyłącznie na regulacjach ogólnych, bez podania szczegółowego uzasadnienia, a przede wszystkim w świetle wyżej wykazanej legalności postanowień obu instancji, nie może stanowić przyczyny ich uchylenia przez Sąd. Biorąc wszystko to pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.