V SA/Wa 1859/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. [...] zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że w chwili obecnej nie osiąga przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie posiada też majątku, z którego możliwa byłaby zapłata należności określonych w zaskarżonej decyzji. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia w Urzędzie Miejskim w [...] na podstawie czasowej umowy o pracę, z której osiąga dochody w wysokości 1.917,42 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie to jest jednak w całości zajmowane przez komornika sądowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Ponadto skarżąca uzyskuje około 135 zł miesięcznie na podstawie umowy najmu powierzchni reklamowej. Następnie skarżąca wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej małżonek nie mieszkający z rodziną, świadczy na utrzymanie wspólnych dzieci (w wieku 10 i 14 lat) około 1.500 zł miesięcznie. W tej sytuacji na utrzymanie swoje i swoich dzieci skarżąca dysponuje miesięcznie sumą około 1.635 zł, która ledwo wystarcza na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Podsumowując skarżąca wskazała, iż egzekucja kwoty określonej w zaskarżonej decyzji jak też w innych decyzjach dotyczących opłaty paliwowej pozbawi ją i jej małoletnie dzieci środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą organ podatkowy określił skarżącej zobowiązanie w zakresie opłaty paliwowej w wysokości 968 zł. W ocenie Sądu argumenty skarżącej uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie skarżąca zwróciła uwagę, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania innych decyzji wydanych w analogicznych sprawach może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pozbawienia skarżącej i jej rodziny niezbędnych środków utrzymania. Sąd zauważa przy tym, że wszystkie informacje zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znalazły potwierdzenie w przedstawionych przez skarżącą dokumentach źródłowych. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.