V SA/Wa 1861/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: przewodniczący - sędzia WSA - Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 8 listopada 2007 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uznania towaru za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny oraz orzeczenia o powstaniu długu celnego w przywozie, dopuszczeniu do obrotu i uznaniu za towar krajowy p o s t a n a w i a oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. W dniu 15 maja 2007 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwie skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. Jedna skarga dotyczyła decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie uznania towaru za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny oraz orzeczenia o powstaniu długu celnego w przywozie, dopuszczeniu do obrotu i uznaniu za towar krajowy, natomiast druga skarga dotyczyła decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towaru i usług oraz podatku akcyzowego. Złożonym skargom nadano bieg, przy czym pierwsza z ww. skarg stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania rozpoznawana jest pod sygn. akt V SA/Wa 1861/07, natomiast druga z ww. skarg przekazana została zgodnie z wewnętrznym podziałem czynności do wydziału III tut. Sądu i rozpoznawana jest pod sygn. akt III SA/Wa 1172/07. Zarządzeniem Sądu z 21 czerwca 2007 r. skarżący został zobowiązany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2007 r. Postanowieniem z dnia 26 września 2007 r. wydanym w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na bezskuteczny upływ terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Pismem złożonym w dniu 8 listopada 2007 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Zaznaczył, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnił, że złożył do tut. Sądu dwie skargi, przy czym w sprawie rozpoznawanej pod sygn. III SA/Wa 1172/07 wezwany został do uiszczenia wpisu, a po opłaceniu tego wpisu uznał, iż wszystkie formalności dotyczące wniesienia obu skarg zostały spełnione. Skarżący wskazał, iż o wezwaniu do usunięcia braków w tej sprawie dowiedział się dopiero w dniu 5 listopada 2007 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu, zaznaczył, iż nigdy nie otrzymał wezwania do wskazania wysokości przedmiotu zaskarżenia, jak również nigdy nie upoważniał nikogo do odbioru korespondencji w jego imieniu. Skarżący wyjaśnił, iż niedługo po tym jak Sygn. akt V SA/Wa 1861/07 otrzymał postanowienie o odrzuceniu skargi w tej sprawie otrzymał także zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy w sprawie III SA/Wa 1172/07, dlatego też z uwagi na brak wiedzy prawniczej, nie spostrzegł, iż postanowienie dotyczy innej sprawy i był przekonany, że Sąd pomimo wydania postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi wyznaczył termin rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. Dalej: "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony, złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi zatem wykazać, iż dołożyła szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Literatura i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza m.in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. Przywrócenie terminu uchybionej czynności nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie zawiera danych uprawdopodobniających brak zawinienia. Podkreślić należy, iż uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi bowiem jedynie do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Wnioskodawca nie przedstawił jednak żadnych okoliczności, które świadczyłyby o braku winy przy dokonywaniu czynności procesowej. Powołany przez skarżącego argument, iż nigdy nie odebrał wezwania do usunięcia braków w tej sprawie w świetle znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru tego wezwania w dniu 3 lipca 2007 r. przez M. S. - dorosłego domownika, jest w ocenie Sądu nieuzasadniony. Wskazać tutaj należy, iż zgodnie z treścią art. 72 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, Sygn. akt V SA/Wa 1861/07 może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Zgodnie natomiast z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 1999 r. Nr 62, poz. 697) osoby odbierające przesyłkę potwierdzają odbiór przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Listonosz wpisuje datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbierającego, zaznacza sposób doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Skuteczność doręczenia zastępczego określonego przepisem art. 72 p.p.s.a zależy od zachowania wszystkich warunków takiego doręczenia. Zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w tej sprawie spełnia wszystkie wyżej wymienione warunki doręczenia pisma. Wskazać także należy, iż w ocenie Sądu skarżący nie obalił domniemania doręczenia w trybie art. 72 p.p.s.a., bowiem samo oświadczenie skarżącego w świetle braku elementarnej staranności w prowadzeniu swoich spraw (o czym szerzej poniżej) nie zasługiwało na uwzględnienie. Zdaniem Sądu uznać zatem należy, iż skutecznie doręczono skarżącemu wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także druga okoliczność na którą powoływał się skarżący, jakoby o dochowaniu należytej staranności świadczyć miało terminowe uzupełnienie braków w drugiej sprawie skarżącego rozpoznawanej w wydziale III tut. Sądu. Podkreślić należy, iż skarżący złożył do tut. Sądu dwie skargi na dwie decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. Skarżący miał zatem pełną świadomość, iż przed tut. Sądem prowadzone będą dwie odrębne sprawy z jego udziałem. Nie można wobec tego uznać, iż kontrolowanie jednej ze spraw skarżącego stanowi przejaw należytej staranności. Niewątpliwie natomiast o braku elementarnej staranności stanowi działanie skarżącego polegające na odebraniu postanowienia o odrzuceniu skargi w tej sprawie, odebraniu zawiadomienia o terminie rozprawy w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1172/07, oraz uznanie na tej podstawie, iż wyznaczono termin w sprawie, którą odrzucono. Podnieść tutaj należy, iż nieuzasadnionym jest powoływanie się przez skarżącego na brak znajomości prawa oraz wcześniejsze czynności w sprawie rozpoznawanej przed wydziałem III tut. Sądu (odmowa Sygn. akt V SA/Wa 1861/07 wstrzymania decyzji a następnie dalszy bieg sprawy). Skarżący wraz z postanowieniem o odrzuceniu skargi w tej sprawie otrzymał bowiem pouczenie o przysługujących mu środkach zaskarżenia, a każde pismo sądowe oznaczone jest odpowiednią sygnaturą akt. W ocenie Sądu skarżący nie dochował zatem należytej staranności, bowiem abstrahując nawet od kwestii stopnia znajomości prawa, skarżący nie zwrócił nawet uwagi na oznaczenie sygnatury sprawy w pismach, które otrzymywał. Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy strona skarżąca nie mogła dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. Z przytoczonych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia