V SA/Wa 1865/17

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia (...) sierpnia 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia części zaległości z tytułu opłat abonamentowych oraz umorzenia postępowania administracyjnego w pozostałym zakresie postanawia: przyznać prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. K. L. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o pow. 54 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazała, iż otrzymuje emeryturę wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w wysokości 1.835,50 zł. Skarżąca przedstawiła swoją sytuację życiową podnosząc w szczególności, iż osiągane dochody przeznacza w całości na mieszkanie, leczenie oraz inne wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawczyni nie posiada wystarczających środków na poniesienie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W szczególności stwierdzić należało, iż skarżąca utrzymuje się z emerytury, której wysokość nie pozwala na wydatki inne aniżeli niezbędne dla utrzymania oraz leczenia. Wzięto przy tym w szczególności pod uwagę stan zdrowia wnioskodawczyni, potwierdzony skierowaniem do szpitala z dnia 14 grudnia 2017 r. (k. 27 akt) oraz związane z tym potencjalne koszty leczenia. W tej sytuacji uznać należało, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.