V SA/Wa 1873/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adw. K. J., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] maja 2013 r., odmawiające uwzględnienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Upomnieniem nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w (...) wezwał M. Ś. do uregulowania należności w łącznej kwocie 250 zł z tytułu opłaty w związku z zatrzymaniem w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia. W związku z niedokonaniem przez Skarżącego zapłaty kwoty wskazanej w upomnieniu, w dniu [...] października 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając jako wierzyciel wystawił w stosunku do Skarżącego tytuł wykonawczy nr [...] i przekazał do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...]. Organ egzekucyjny doręczył tytuł wykonawczy Skarżącemu w dniu 7 grudnia 2011 r. Pismem z 7 grudnia 2011 r., uzupełnionym pismem z 23 grudnia 2012 r. Skarżący złożył zarzuty. Podniósł zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie uwzględnił zgłoszonego zarzutu. W wyniku złożonego zażalenia, Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2012r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek poniesienia opłaty za pobyt w policyjnej izbie zatrzymań w celu wytrzeźwienia wynika z art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Wyjaśnił ponadto, że w aktach sprawy znajduje się protokół doprowadzenia do jednostki policji w celu wytrzeźwienia, z którego wynika, że Skarżący był w chwili zatrzymania agresywny i stwarzał zagrożenie dla członków rodziny. W związku z powyższym skarżący zobowiązany jest do poniesienia żądanej opłaty. Pismem z 14 kwietnia 2012r. M. Ś. złożył skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu zarzucił nieprawidłowe działania Policji w stosunku do jego osoby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu organu I instancji wskazano datę zatrzymania skarżącego na dzień 30 lipca 2011 r. i do tego zdarzenia odniesiono stan faktyczny sprawy oraz okoliczności powstania obowiązku. Natomiast postępowanie egzekucyjne, w którym Skarżący złożył zarzuty dotyczyło zatrzymania w dniu 25 sierpnia 2011 r. Wyrokiem z 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. WSA wskazał, że organy obydwu instancji rozpatrując przedmiotową sprawę nieprawidłowo ustaliły stan fatyczny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwych rozstrzygnięć czym naruszyły treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a.. Przypomniał, że pismem z dnia 7 grudnia 2011 r., uzupełnionym pismem z 23 grudnia 2011 r. Skarżący złożył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] października 2011 r. Tytuł ten został wystawiony w związku z nieuiszczeniem opłaty w kwocie 250 zł (upomnienie nr [...] z [...] sierpnia 2011 r.) z tytułu pobytu Skarżącego w dniu 25 sierpnia 2011 r. w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia. Tymczasem organy obydwu instancji w uzasadnieniu wskazywały datę 30 lipca 2011 r., jako datę zatrzymania skarżącego i jego pobytu w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia. Faktem jest, że zgodnie z pismem z 2 maja 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu 30 lipca 2011 r. miało także miejsce zatrzymanie Skarżącego i również wystawiono mu w związku z tym upomnienie nr [...] z [...] lipca 2011 r. Dlatego też organy obydwu instancji nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. WSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien w pierwszej kolejności prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy oraz okoliczności powstania obowiązku, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia (...) maja 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji uznał zarzut zgłoszony przez Skarżącego a dotyczący nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym za nieuzasadniony. Organ podniósł, że w dniu 25 sierpnia 2011 r. M. Ś. został po interwencji funkcjonariuszy Policji przeprowadzonej w jego domu doprowadzony do Komendy Powiatowej Policji w [...] w celu wytrzeźwienia. Na okoliczność tę sporządzono Protokół doprowadzenia osoby. Interwencja została przeprowadzona w związku z prośbą o jej podjęcie złożonym przez członka rodziny Skarżącego. W tym czasie prowadzone były dwa postępowania karne przeciwko Skarżącemu związane z przemocą w rodzinie, co dodatkowo przemawiało za koniecznością przeprowadzenia interwencji. Zasadność podjętej interwencji została potwierdzona wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 5 lipca 2012r. sygn. akt II K 839/11, mocą którego skazano Skarżącego za psychiczne znęcanie się nad wymienionymi w wyroku członkami rodziny w okresie od dnia 29 maja 2011 r. do 20 września 2011 r. oraz za fizyczne znęcanie się nad żoną i córką [...], w tym nad tą ostatnią m.in. w dniu 25 sierpnia 2011 r. Za pobyt w jednostce Policji Skarżący, który został pouczony o przysługujących mu prawach - w tym o prawie złożenia zażalenia - obowiązany był dokonać opłaty w kwocie 250 zł. Na taką kwotę opiewało doręczone Skarżącemu upomnienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] r. Podstawa prawna opłaty wynika z treści 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Od postanowienia Skarżący złożył zażalenie. W zażaleniu kwestionował zasadność podjętej interwencji wskazując na treść wyroku WSA sygn. akt V SA/Wa 1154/12 wydanego uprzednio w sprawie i wskazując, że potwierdza on prawidłowość jego stanowiska. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W postanowieniu Komendant ponownie ustalił stan faktyczny sprawy wskazał na zdarzenie z dnia 25 sierpnia 2011 r., którego skutkiem było obciążenie Skarżącego opłatą, wyjaśnił podstawę prawną, na mocy której jest ona wymierzana oraz wyjaśnił, że zasadność zatrzymania Skarżącego do wytrzeźwienia była badana przez Sąd Rejonowy w [...] po raz pierwszy na skutek złożonego przez niego zażalenia. Podkreślił, że Sąd Rejonowy postanowieniem z 18 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II Kp 237/11 uznał zatrzymanie Skarżącego za legalne. Organ wskazał, że w świetle powyższego wystawienie tytułu wykonawczego w związku z koniecznością wyegzekwowania wspomnianej kwoty było zasadne. Od w.w. postanowienia Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, że postanowienie organu II instancji dotknięte jest wadą, nie rozważył on bowiem okoliczności, że funkcjonariusze Policji dokonujący interwencji w dniu 25 sierpnia 2011 r. dokonali ją z przekroczeniem swojej jurysdykcji albowiem podjęli ją na posesji stanowiącej współwłasność na wezwanie osoby trzeciej nie będącej współwłaścicielem. Zakwestionował prawidłowość zatrzymania do wytrzeźwienia uznając, że było ono wynikiem działania z przekroczeniem prawa. Stwierdził, że nie było świadków zdarzenia a kwestię tę w sposób prawidłowy ocenił już WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 1154/12 oceniając te same okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy przypomnieć, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nakazując organom prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz okoliczności powstania obowiązku w sytuacji, w której tytuł wykonawczy odnosił się do zdarzenia z 25 sierpnia 2011 r. i dotyczącego go upomnienia nr [...], zaś w postanowieniach organy odniosły się do zdarzenia z dnia 30 lipca 2011 r. i upomnienia nr [...]. W związku z treścią art. 153 p.p.s.a, który stanowi, że "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zażalenia" organy ponownie rozpoznając zarzuty Skarżącego miały obowiązek wykonać zalecenia Sądu. W ocenie Sądu organy zastosowały się do treści art. 153 p.p.s.a. i wykonały prawidłowo wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. W sposób bezsprzeczny organy wykazały odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i konkretnych dokumentów, w tym protokołu zatrzymania Skarżącego i doprowadzenia w celu wytrzeźwienia do Komendy Policji, orzeczeń Sądu Rejonowego w [...], że w dniu 25 sierpnia 2011 r. Skarżący został prawidłowo zatrzymany do wytrzeźwienia, z czym wiąże się obowiązek uiszczenia przez niego opłaty w wysokości 250 zł. Doręczono mu upomnienie, którego nie zaakceptował, co wynika z poczynionej przez niego adnotacji. Obowiązek opłaty, która jest należnością publicznoprawną wynika nie z czynności prawnej lecz ze zdarzenia jakim było umieszczenie zobowiązanego w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia co powoduje, że obowiązek ten powstaje ex lege (np.. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13.03.2013 r. III SA/Wr 329/12, WSA w Łodzi z dnia 25.05.2010r. II SA/Łd 90/10). Podstawą obciążenia opłatą była treść art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia (Dz.U. z 2002r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Brak dobrowolnego uiszczenia opłaty upoważniał wierzyciela do wystawienia tytułu wykonawczego. Na przeszkodzie wystawienia tytułu nie może stać subiektywne przekonanie Skarżącego co do tego, że zatrzymanie go miało charakter bezprawnej szykany ze strony funkcjonariuszy Policji. W tym stanie rzeczy skoro istniała podstawa wystawienia tytułu wykonawczego a okoliczności zdarzenia zostały prawidłowo wyjaśnione i ustalone należało uznać skargę za niezasadną, tym bardziej, że jej argumenty w żaden sposób nie są powiązane z treścią zgłoszonego zarzutu w związku z doręczonym tytułem wykonawczym. Obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje, zatem zarzut Skarżącego oparty na treści art. 33 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), nie jest trafny, w związku z czym stanowisko organów w odniesieniu do zgłoszonego zarzutu należy uznać za prawidłowe. Przypomnieć przy tym należy, że zgodnie z art. 27 pkt 9 ustawy z 17 czerwca 1966 r. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Możliwość skutecznego złożenia zarzutów jest zatem ograniczona do wskazanego w ustawie terminu. Po jego upływie zobowiązany nie może nie tylko zgłosić zarzutów ale nie może tez ich uzupełnić. Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest bezzasadna zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił ją. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).