V SA/Wa 1874/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi Z. w W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa postanawia: - odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem z dnia 3 października 2013 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 października 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 31 akt sądowych). W zakreślonym terminie, który upływał w dniu 21 października 2013 r., strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego. Pismem z dnia 25 października 2013 r. (data nadania) wniosła natomiast o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie skarżąca wniosła o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia tego wpisu. Następnie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pozostawił ww. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych bez rozpoznania. Skarżąca nie usunęła bowiem w zakreślonym terminie braków formalnych tego wniosku, tj. nie złożyła go na urzędowym formularzu PPPr. Strona skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia, który Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 p.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przechodząc do oceny merytorycznej treści wniosku skarżącej wskazać należy, że kryterium braku winy o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania sądowo-administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Oznacza to, że tylko stwierdzenie, iż strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne, przy czym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Nie można zaakceptować poglądu – do którego w istocie sprowadza się wniosek skarżącej – jakoby konsekwencje ustalonego przez samą skarżącą sposobu jej reprezentacji stanowiły automatycznie o braku jej winy i z tego powodu było podstawą do przywrócenia uchybionego terminu. Usprawiedliwienia w uchybieniu terminu skarżąca upatruje się bowiem w tym, że osoby upoważnione do jej reprezentacji (jeden z członków [...]) zamieszkują w różnych częściach kraju. Strona skarżąca mogła oczywiście dowolnie, w granicach określonych przepisami prawa, ukształtować sposób swojej reprezentacji. W sytuacji jednak, gdy przyjęty – tak jak w niniejszej sprawie – sposób reprezentacji, jak twierdzi skarżąca, de facto uniemożliwia wykonanie w ustawowym terminie jakiegokolwiek wezwania sądu, to skarżąca nie może powoływać się, że jest to okoliczność uprawdopodobniająca brak winy w uchybieniu terminu. Skarżąca wykazując się dbałością o własne interesy powinna chociażby na czas postępowania sądowego ustalić taki sposób reprezentacji, który zapewniłby sprawną, a przede wszystkim terminową realizację wezwań Sądu. Co więcej zwrócić należy uwagę, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że nie istniała możliwość dokonania czynności. Z KRSu Stowarzyszenia jasno wynika, iż osoby zasiadające we władzach stowarzyszenia są osobami młodymi (najstarsza z osób urodziła się w 1973r., najmłodsza w 1991 r.) i nic nie stało na przeszkodzie, a przynajmniej skarżąca nie wskazała na te przeszkody, aby dla czynności wymagającej nagłego działania, któraś z wymienionych w KRS osób np. udała się do siedziby stowarzyszenia i wykonała swoje obowiązki statutowe. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu i brak było podstaw do jego uwzględnienia, gdyż skarżąca dopuściła się niedbalstwa, co uzasadnia przypisanie jej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i czyni niedopuszczalnym przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.