V SA/Wa 1876/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. j. w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 21 lipca 2012 r. (data nadana) spółka jawna F. z siedzibą w [...] , złożyła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i anulowania numeru identyfikacyjnego oraz odmowy wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżąca spółka zgodnie z postanowieniem Kierownika Biura Powiatowego W.Z. o spełnieniu warunków do przyznania pomocy na zalesienie poniosła ogromne koszty zalesienia. Skarżąca podała również, że prowadzone przez wiele miesięcy postępowanie administracyjne uniemożliwia jej uzyskanie rekompensaty poniesionych kosztów. Nadto zaznaczyła, że wkrótce rozpoczyna się kolejny okres wegetacyjny, w ramach którego należy pielęgnować młode zalesienie i w związku z tym będzie musiała ponieść kolejne koszty, które miały być zrekompensowane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Mając na względzie powyższe argumenty skarżąca wywiodła, że w jej ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji, spowoduje nieodwracalne szkody o charakterze finansowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270., dalej: "p.p.s.a."), wstrzymanie wykonania przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej może nastąpić tylko na wniosek skarżącego i w razie wystąpienia określonych w ustawie przesłanek - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, za niewystarczający uznać należy wywód skarżącej Spółki o istnieniu wymienionych przesłanek, jeżeli nie jest on połączony z przedstawieniem skonkretyzowanych dostatecznie okoliczności. Twierdzenia wnioskodawcy winny odwoływać się też do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, a także J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. II, Warszawa, rok 2006 r., art. 188). W świetle powyższego przyjąć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji - operujący w istocie ogólnikowymi i gołosłownymi stwierdzeniami - nie mógł zostać uwzględniony. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/04). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest decyzja uchylająca decyzję wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. w sprawie wpisu do ewidencji producentów rolnych. Jednocześnie, w zaskarżonej decyzji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR anulował nadany spółce numer identyfikacyjny oraz odmówił wpisu do ewidencji producentów oraz nadania numeru identyfikacyjnego dla F. sp. j. Decyzja taka ze swej istoty nie stanowi dla strony żadnego obciążenia, nie zawiera bowiem obowiązku wykonania określonych czynności czy też poniesienia ciężaru finansowego. Zatem po stronie skarżącej nie powstaje obowiązek działania czy zaniechania działania, którego wykonanie powodowałoby powstanie niebezpieczeństwa, przed którego skutkami mógłby się chronić sięgając do instytucji wstrzymania wykonania takiej decyzji (tak też NSA w postanowieniu z 12 lipca 2012 r., II GSK 1156/12). Ponadto skarżąca nie przedstawiła jakie to udokumentowane fakty wypełniają jej zdaniem dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a., podała jedynie, że poniosła koszty zalesienia Dodatkowo zaznaczyła, że w niedługim czasie będzie musiała przeprowadzić czynności pielęgnacyjne młodego zalesienia jednak nie wskazała przy tym choćby przybliżonej kwoty jaką należy przeznaczyć na ten cel. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczenia wymaga, że ewentualne przyznanie pomocy na zalesienie może nastąpić dopiero, gdy zostanie wydana w tym zakresie stosowna decyzja, zatem nie można w chwili obecnej rozpatrywać hipotetycznego zrekompensowania skarżącej kosztów zalesienia (vide NSA w postanowieniu z 21 września 2012 r., II GSK 1508/12). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.