V SA/Wa 1877/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. i B. A. – wspólników L. s.c. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania ze środków unijnych p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 listopada 2012 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że na podstawie zaskarżonej decyzji zobowiązani są do zwrotu kwoty 20.575,43 zł wraz z odsetkami za okres ponad dwóch lat. Nie dysponują jednak środkami potrzebnymi do zapłaty tej sumy. Skarżący wskazali ponadto, że organ ma zamiar wszczęcia egzekucji ww. kwoty – wystawiono tytuły wykonawcze. W takim przypadku nastąpi zajęcie rachunku bankowego i spółka zostanie pozbawiona możliwości normalnego prowadzenia działalności. W praktyce może to oznaczać likwidację działalności lub upadłość wspólników, a w konsekwencji obowiązek zwrotu pozostałej kwoty dotacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu dokonując uzasadnienia przedmiotowego wniosku skarżący winni byli wykazać w sposób kompleksowy ciąg przyczynowo – skutkowy obrazujący okoliczności ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i przedstawić dokumenty na jego poparcie. Skoro wnioskodawcy powołali się na finansowe konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji, to uzasadniając wniosek powinni w szczególności udokumentować swoją aktualną sytuację finansową oraz dochody, jakie przynosi prowadzona przez nich działalność gospodarcza. Brak przedstawienia takich dokumentów stanowi o niewykazaniu, w jaki sposób uiszczenie przez skarżących kwoty wymienionej w zaskarżonej decyzji może wpłynąć na kondycję finansową ich firmy. Samo oświadczenie, iż skarżący nie dysponują odpowiednimi środkami na opłacenie tej kwoty jest bowiem niewystarczające. W tej sytuacji Sąd uznał, iż skarżący nie wykazali, aby w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać również należy, że Sąd nie powinien był wezwać skarżących o przedłożenie dodatkowego, pełniejszego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nieprzedstawienie sytuacji faktycznej strony w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, w którym to uzasadnieniu strona jest zobowiązania wykazać zaistnienie w jej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem brakiem formalnym, uniemożliwiającym nadanie pismu biegu, o którym to braku mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Sformułowanie samego wniosku jest już podaniem minimalnej treść osnowy wniosku, która w połączeniu z innymi elementami, o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a., umożliwia jego rozpoznanie. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.