V SA/Wa 1885/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę R.J. (zwany dalej: skarżącym lub stroną) wnioskiem z [...] kwietnia 2016r. zwrócił się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej Agencją lub ARiMR) o dofinansowanie w zakresie działania "Inwestycje w środki trwale", poddziałanie "4.1 Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Pismem z [...] grudnia 2016 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwała stronę do uzupełnienia złożonego wniosku. Organ, m.in. zwrócił się (pkt 12) do strony o dostarczenie w terminie 14 dni dokumentu potwierdzającego spełnianie wymogów ochrony środowiska w związku z ilością zwierząt w gospodarstwie lub informacji, że taki dokument odnośnie gospodarstwa nie jest wymagany, kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, w tym dotyczących ocen oddziaływania na środowisko, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją. Przy piśmie z 30 grudnia 2016 r. strona przesłała, m.in. "Zaświadczenie o braku konieczności oddziaływania na środowisko" z 23 grudnia 2016r. Następnie pismem z [...] stycznia 2017r. ARiMR wezwała stronę (pkt 6), m.in. do dostarczenia poprawionego Planu Rozwoju Gospodarstwa wskazując, że skarżący powinien uspójnić dane dotyczące ilości zwierząt z bazą identyfikacji i rejestracji zwierząt, ponieważ z informacji posiadanych przez Agencję wynika, że w okresie od stycznia 2015 r. do 22 grudnia 2016 r. miały miejsce następujące zdarzenia w gospodarstwie dotyczące trzody chlewnej: padnięcia w liczbie [...] sztuk, sprzedaż w liczbie [...] sztuk, urodzenia w liczbie [...] sztuk, kupno w liczbie [...] sztuk, a kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu 25 listopada 2016 r. w gospodarstwie wykazała, że skarżący posiadał [...] loch, a nie [...] loch jak wskazał w tab. 11 Biznesplanu. Ponadto zauważono, że podczas kontroli stwierdzono, że liczba stanowisk dla loch wynosi [...], a nie [...] jak strona wpisała w tabeli 11 Biznesplanu. Przy piśmie z 22 stycznia 2017r. strona dokonała części uzupełnień. Pismem z [...] czerwca 2017r. organ ponownie wezwał skarżącego (pkt 6) do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez dostarczenie w terminie 14 dni, m.in.: dokumentów potwierdzającego spełnianie wymogów ochrony środowiska w związku z ilością zwierząt w gospodarstwie lub informacji, że taki dokument odnośnie gospodarstwa nie jest wymagany (...) oraz dostarczenie Biznesplanu na nośniku CD lub DVD. Organ poinformował stronę, że z przedłożonego zaświadczenia z 23 grudnia 2016r. nie wynika aby Urząd Miejski w M. został poinformowany, że w wyniku modernizacji chlewni zostanie zwiększona obsada zwierząt liczona w DJP. Skarżący przy piśmie z 17 lipca 2017 r. załączył, m.in. płytę CD z Biznesplanem oraz poinformował, że w terminie na złożenie uzupełnień nierealne jest uzyskanie stanowiska Urzędu Gminy w kwestii konieczności lub braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz stanowiska Powiatowego Inspektoratu Ochrony Środowiska w zakresie konieczności lub braku konieczności wykonania raportu oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym strona załączyła opinię prawną z 10 lipca 2017r., z której wynikało m.in., że strona planuje obsadę zwierząt poniżej 120 DJP. Opiniujący powołując się na § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) stwierdził, że skoro obsada strony jest niższa niż wskazana w tym przepisie odsada co najmniej 210 DJP, to ocena oddziaływania na środowisko nie jest wymagana. Następnie Agencja pismem z [...] sierpnia 2017 r., znak [...] poinformowała skarżącego o odmowie przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "4.1. Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (Dz. U., poz. 1371 ze zm., dalej: rozporządzenie). W uzasadnieniu ARiMR wskazała, że wniosek o dofinansowanie nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, gdyż po trzykrotnym uzupełnieniu przez wnioskodawcę (dwukrotnym wezwaniu do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej spełnianie wymogów ochrony środowiska) wniosek nadal nie był kompletny i poprawny. Stwierdzono bowiem, że nie zawierał on niezbędnego dokumentu jakim była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej operacji. Organ przytoczył treść § 13 ust. 3 pkt 18 rozporządzenia, a także § 3 ust. 1 pkt 103 i § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów i stwierdził, że zgodnie z biznesplanem w okresie docelowym zaplanowano: 130 stanowisk dla loch, 650 stanowisk dla warchlaków oraz 650 stanowisk dla prosiąt. Po przeliczeniu dla maksymalnej możliwej obsady inwentarza na duże jednostki przeliczeniowe (DJP), stosując współczynniki wskazane w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów stwierdzono, że maksymalna możliwa obsada inwentarza wynosi 104 DJP (lochy 130 x 0,35 DJP=45,5DJP, warchlaki 650 x 0,07DJP = 455DJP, prosięta 650 x: 0,02DJP = 13 łącznie 104DJP). W związku z powyższym, zdaniem ARiMR, planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślono, że skarżący dwukrotnie był proszony o złożenie dokumentów urzędowych, wskazujących na brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzania procedury oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem całości obsady/stanowisk zwierząt w gospodarstwie lub stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo ww. wezwań do uzupełnienia wniosku, strona nie przedłożył wymaganych dokumentów co dowodzi, zdaniem Agencji, że strona nie składając przedmiotowych dokumentów naruszył § 13 ust. 3 pkt 18 rozporządzenia. Pismem z 29 września 2017 r. (data nadania) skarżący złożył skargę wnosząc, m.in. o uchylenie zaskarżonej odmowy przyznania pomocy w całości oraz przyznanie pomocy i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie § 15 ust. 2 rozporządzenia przez odmowę przyznania pomocy finansowej na remont budynku gospodarczego, a przez to naruszenie interesu prawnego strony. Dodatkowo zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 2 pkt 51 i § 3 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie budowlane skarżącego należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącego odmowa udzielenia pomocy wynika z błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 2 pkt 51 i § 3 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów, zawierającego określenie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przede wszystkim odmowę przyznania pomocy oparto o przepisy rozporządzenia zastosowane w niewłaściwej kolejności: najpierw § 3, a następnie § 2, co jest niezgodne z przyjętymi zasadami wykładni przepisów prawa z systematyki ustawy i doprowadziło do fałszywych wniosków. Strona przytoczyła treść § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów i wskazała, że jego przedsięwzięcie liczy 104 DJP, to tym samym przedsięwzięcie strony nie może być zaliczone do tej kategorii, która dotyczy przedsięwzięć nie mniejszych niż 210 DJP. Przytoczył również treść § 3 ust. 1 pkt 101 i 102 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczące przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdził, że przepisy te w ogóle nie mają zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą chowu lub hodowli zwierząt innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, również wyszczególnionych w załączniku do rozporządzenia. W ocenie skarżącego skoro przedsięwzięcie obejmuje wyłącznie świnie w docelowej ilości odpowiadającej 104 DJP, to nie może być zaliczone do żadnego z rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 1 rozporządzenia. W konsekwencji żądanie od skarżącego dostarczenia dokumentu urzędowego stwierdzającego brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia było nieuzasadnione, gdyż kwestię tę rozstrzyga bezpośrednio rozporządzenie. W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Należy podnieść, że ogólne zasady dotycząc przyznawania pomocy w zakresie działania zostały uregulowane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, ze zm., dalej: rozporządzeniem 1305/2013) oraz rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 808/2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. UE L z 2014r., nr 227, s. 18, ze zm.). Warunki oraz tryb przyznania pomocy finansowej w zakresie działania "Inwestycje w środki trwale", poddziałanie "4.1 Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" typ "Modernizacja gospodarstw rolnych" reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "4.1. Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020, wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349, dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju). W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1. W myśl art. 22, art. 23 ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju pomoc jest przyznawana na wniosek, który składa się w terminach wskazanych w ogłoszeniu o naborze wniosków o przyznanie pomocy. Wniosek o przyznanie pomocy składa się na formularzu opracowanym i udostępnionym przez agencję płatniczą. Wraz z formularzem została opracowana instrukcja wypełniania wniosku. Zakres informacji koniecznych do umieszczenia w treści wniosku został określony przepisem § 13 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 18 rozporządzenia do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się: 18) kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje. Postępowanie do przyznania pomocy finansowej w przypadku tego działania prowadzone jest z wyłączeniem stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z pewnymi wyjątkami (art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju). Oznacza to, że organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy złożony przez stronę. To strona jest zobowiązana przedstawić dowody i wyjaśnienia (art. 27 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy). Organ tylko na żądanie strony jest zobowiązany do niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie stronie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy). Ustawodawca w przepisach wykonawczych – w § 14 i § 15 rozporządzenia przewidział działania organu z urzędu. Polegają one na sprawdzeniu czy wniosek został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach oraz czy dołączono do nich wszystkie wymagane dokumenty. W przypadku stwierdzenia określonych braków organ wzywa stronę do ich uzupełnienia bądź złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie może być ponowione. Powyższe przepisy były podstawą działania organu. Działania te były prawidłowe. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie pomocy nie był kompletny w tej dacie. Dlatego też skarżący został wezwany pismem z [...] grudnia 2016r. do poprawy wniosku oraz nadesłania określonych wyjaśnień i złożenia dodatkowych dokumentów. Trzeba również zauważyć, że mimo złożonych uzupełnień wniosek nadal był niekompletny. W związku z tym zasadnie ponownie strona została wezwana pismami z [...] stycznia 2017r. oraz [...] czerwca 2017r. do nadesłania określonych dokumentów, w tym m.in. dokumentu potwierdzającego spełnianie wymogów ochrony środowiska w związku z ilością zwierząt w gospodarstwie lub informacji, że taki dokument odnośnie gospodarstwa nie jest wymagany, kopie ostatecznych pozwoleń, zezwoleń lub innych decyzji, w tym dotyczących ocen oddziaływania na środowisko, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także kopie innych dokumentów potwierdzających spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją (wezwanie z [...] czerwca 2017r.). W ostatnim piśmie wyjaśniono również, że z przedłożonego zaświadczenie z [...] grudnia 2016r. nie wynika, że organ wydający zaświadczenie został poinformowany, że na skutek modernizacji chlewni zostanie zwiększona obsada zwierząt liczona w DJP. Powyższe uzupełninie były wymagane pkt 20 części VII "Informacja o załącznikach" wniosku o przyznanie pomocy. Pkt 20 części VII "Informacja o załącznikach" formularza wniosku o przyznanie pomocy wskazuje, że skarżący winien był złożyć ostateczne pozwolenie, zezwolenie lub inne decyzje, których uzyskanie jest wymagane przez odrębne przepisy do realizacji inwestycji objętych operacją, a także inne dokumenty potwierdzające spełnienie określonych w odrębnych przepisach warunków realizacji inwestycji objętych operacją - w przypadku gdy w ramach operacji będą realizowane tego typu inwestycje – kopia. Wezwania kierowane do skarżącego były jasne i nie pozostawiały żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Także sam skarżący nie miał żadnych wątpliwości, o jakie dokumenty chodzi, gdyż na pierwsze wezwanie stosowne zaświadczenie z 23 grudnia 2016r. złożył, a na drugie wezwanie, które zakwestionowało treść zaświadczenia, strona stwierdziła, że nie jest w stanie, w tak krótkim czasie uzyskać stanowiska Urzędu Gminy w kwestii konieczności lub braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz stanowiska Powiatowego Inspektoratu Ochrony Środowiska w zakresie konieczności lub braku konieczności wykonania raportu oddziaływania na środowisko. Skarżący mimo jasnego wezwania nie przesłał właściwych uzupełnień wniosku o przyznanie pomocy. Tym samym organ nie mógł stwierdzić, że złożony wniosek jest kompletny i poprawny. Niezłożenie kompletu załączników w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy, niezbędnych do dokonania jego oceny, uniemożliwiało Agencji weryfikację całości operacji w świetle kryteriów i zasad przyznawania pomocy. Słusznie organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej spełnianie wymogów ochrony środowiska, gdyż powyższe wynika wprost ze wskazanego wyżej § 13 ust. 3 pkt 18 rozporządzenia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm., dalej ustawa o oddziaływaniu na środowisko) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określono przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do kategorii przedsięwzięć, mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca zaliczył m.in. chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów). Natomiast do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca zaliczył m.in.: chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) - § 3 ust. 1 pkt 102 oraz zgodnie z pkt 103 § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, b) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przedsięwzięcie skarżącego nie może zostać zaliczone do kategorii przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż obsada zwierząt w jego gospodarstwie nie będzie równa lub wyższa niż 210 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza). Z akt sprawy wynika, że po uzupełniniu wniosku na skutek wezwania skarżący w biznesplanie (karta 665 akt adm.) w tabeli 12 zadeklarował liczbę stanowisk dla zwierząt: 1) w pozycji "lochy o wadze 50 kg i więcej" liczbę 130 sztuk; 2) w pozycji "Warchlaki o wadze 20-50 kg i więcej" liczbę 650 sztuk; 3) w pozycji "Prosięta o wadze do 20 kg" liczbę 650 sztuk. Dokonując przeliczenia powyższego (stosując mnożniki) na liczbę dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów "Współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza (DJP)" otrzymamy liczby wskazane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, tj. liczbę 104 DJP, co w sprawie nie jest sporne. Mając powyższe na względzie liczba dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) będzie na poziomie określonym w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów. Skoro liczba dużych jednostek przeliczeniowych będzie wyższa niż 60DJP, to planowana do zrealizowania przez skarżącego operacja zaliczała się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mając zatem na uwadze powołany wyżej art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o oddziaływaniu na środowisko zasadnie ARiMR uznała, że skarżący miał obowiązek przedstawić dokumentację potwierdzającą spełnianie wymogów ochrony środowiska, tj. przedstawić stosowną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub dokumenty urzędowe, wskazujące na brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzania procedury oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem całości obsady/stanowisk zwierząt w gospodarstwie. W tym miejscu sąd wskazuje, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ powołał się na § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów, zamiast na § 3 ust. 1 pkt 102 tego rozporządzenia, który w ocenie sądu w sprawie znajduje zastosowanie. Zgodnie bowiem z tym co zostało już wykazane wyżej liczba dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza przekracza 60 DJP (co oczywiste także przekracza 40DJP). Tym samym właściwym przepisem jest § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów. Powyższe mimo, że stanowi określoną nieprawidłowość, to jednakże w żaden sposób nie wpływa na treść rozstrzygnięcia, co tym samym powoduje, że taki akt prawny może ostać się w obiegu prawnym. Odnosząc się do zarzutów skargi sąd ponownie stwierdza, że ustawodawca posługuje się dwoma kategoriami przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko i będą to przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do pierwszej kategorii będzie zaliczany chów i hodowla np. trzody chlewnej w ilości co najmniej 210 DJP (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia), a do drugiej kategorii będzie zaliczany chów lub hodowla np. trzody chlewnej w liczbie mniejszej niż 210, a nie mniejszej niż 60 DJP. Tym samym, wbrew twierdzeniom autora skargi, organ w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa (za wyjątkiem wskazanej powyżej podstawy prawnej), gdyż różnica pomiędzy § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów i § 3 ust. 1 pkt 102 (lub 103) rozporządzenia Rady Ministrów sprowadza się jedynie do określenia dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Oba bowiem paragrafy rozporządzenia odwołują się do załącznika do tego rozporządzenia "Współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza (DJP)". Tym samym czerpią wszelkie dane, tj. zarówno dane dotyczące rodzajów zwierząt, jak również współczynniki przeliczeniowe sztuk rzeczywistych na DJP. Również wskazywana przez skarżącego w skardze kolejność stosowania przepisów rozporządzenia nie ma w sprawie żadnego znaczenia, gdyż niewątpliwie liczba DJP skarżącego nie kwalifikuje go do kategorii przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże kwalifikuje go do kategorii przedsięwzięć, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew temu co twierdzi skarżący w treści § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów prawodawca nie wymienia świń jako rodzaju zwierząt, cytowany bowiem powyżej przepis wskazuje ogólnie na chów i hodowlę zwierząt, a nie konktretnych zwierząt z rodzaju świń. Dlatego też podniesione zarzuty są nie zasadne i skarżący miał obowiązek złożenia dokumentów urzędowych, wskazujących na brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzania procedury oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem całości obsady/stanowisk zwierząt w gospodarstwie lub stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ także zasadnie nie uwzględnił przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia z [...] grudnia 2016r., gdyż jak prawidłowo zauważył, z zaświadczenia tego nie wynikało, że organ został poinformowany, iż na skutek modernizacji chlewni zostanie zwiększona obsada zwierząt, a także organ ten nie wiedział (brak takiej informacji w zaświadczeniu), że na skutek operacji zostanie zmieniony system utrzymania zwierząt (w odchowalni) ze ściółkowego, na chów bezściółkowy. Więcej w sprawie także należy zauważyć, że to dopiero interwencja organu doprowadziła do modyfikacji pierwotnego wniosku o pomoc, gdyż skarżący w pierwotnym wniosku zaniżył wielkość obsady zwierząt i dopiero zweryfikował go po przedstawieniu określonych danych przez organ w piśmie z [...] stycznia 2017r. Tym samym przedłożone zaświadczenie było niewystarczające do oceny, czy zostały spełnione wszystkie kryteria wyboru operacji. Powyższe także potwierdza notatka służbowa z 9 sierpnia 2017r., która wskazuje, że pracownik Urzędu Miejskiego w M. (Naczelnik Wydziału Komunalnego) przy wydawaniu zaświadczenia, kierował się tylko informacjami przekazanymi przez stronę i gdyby organ posiadał informację, że w wyniku wykonania prac budowlanych nastąpi zmiana technologii chowu świń i w efekcie zwiększenie obsady, wtedy na zaświadczeniu byłaby informacja o konieczności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko. Zatem w niniejszej sprawie uzyskanie i przedłożenie Agencji przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub dokumentu urzędowego, wskazującego na brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz przeprowadzania procedury oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem całości obsady/stanowisk zwierząt w gospodarstwie było niezbędne w celu poprawnej analizy złożonego wniosku i spełnienia przesłanek wynikających z § 13 ust. 3 pkt 18 rozporządzenia. Prawidłowo zatem Agencja odmówiła przyznania dofinansowania powołując się na niekompletność i niepoprawność wniosku, mimo dwukrotnego wezwania w zakresie powyższego dokumentu. Organ miał obowiązek odmówić przyznania pomocy, gdyż taki nakaz wynika z art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Sąd stwierdza, że z kontrolowanych akt nie wynikają jakakolwiek nieprawidłowość w działaniu organu wpływające na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że to skarżący jest obowiązany przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą. Na nim spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego to faktu wywodzi skutki prawne (art. 34 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju). Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, sąd uznał, że organ wbrew zarzutom skargi, w zgodzie z zasadą praworządności, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy i należycie go ocenił, a wydane na jego podstawie zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.