V SA/Wa 189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Ministra Inwestycji i Rozwoju) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1500 złotych (tysiąc pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej "PARP") z [...] grudnia 2016 r. nr [...] zobowiązująca skarżącą spółkę do zwrotu środków dofinansowania w kwocie 69.917,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz do zwrotu kwoty 5.057,00 zł tytułem odsetek naliczonych jak dla zaległości podatkowych w związku z wykorzystaniem części dofinansowania projektu na cele niezwiązane z projektem. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] lipca 2013 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości a [...]Sp. z o.o. (dalej "beneficjent" lub "skarżąca spółka") została zawarta umowa o dofinansowanie Nr [...]. Przedmiotem umowy było dofinansowanie projektu pt. "Efektywne zarządzanie przedsiębiorstw/em i kadrami w prywatnej służbie zdrowia" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki z udziałem środków europejskich. W dniu [...] grudnia 2016 r. PARP wydała decyzję nr [...], mocą której zobowiązał beneficjenta - [...]Sp. z o.o. do zwrotu części dofinansowania uznanego za wydatek niekwalifikowalny - w kwocie 69.917,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz kwoty 5.057,00 zł tytułem odsetek naliczonych jak dla zaległości podatkowych w związku z wykorzystaniem części dofinansowania na cele niezwiązane z projektem. W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, że powodem uznania wydatków w kwocie 69.917,29 zł za niekwalifikowalne była nieracjonalność i nieefektywność wydatków poniesionych z tytułu wynagrodzenia personelu projektu oraz przekroczenie maksymalnej kwoty możliwej do rozliczenia w projekcie z tytułu kosztów ogólnych, wyliczanej względem wydatków na cele szkoleniowe. Nieprawidłowości te stanowiły naruszenie procedur określonych w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (zwanych dalej "Wytycznymi"), o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. Z kolei wykorzystanie części dofinansowania projektu na cele niezwiązane z projektem zgodnie z art. 207 ust 1 u.f.p. skutkowało obowiązkiem zwrotu należnej kwoty. Wskazane nieprawidłowości wykryte zostały podczas kontroli projektu przeprowadzonej w dniach [...]marca 2015 r. przez podwykonawcę PARP, tj. [...]Sp. z o.o. Beneficjent nie przyjął przedmiotowych ustaleń i odmówił podpisania Informacji pokontrolnej nr [...] z [...] maja 2015 r. w tym zakresie. W dniach [...]kwietnia 2015 r. PARP przeprowadziła rekontrolę projektu w siedzibie beneficjenta. Jej efektem było podtrzymanie przez PARP dotychczasowych ustaleń w zakresie stwierdzonych naruszeń i nieprawidłowości. Pismem z [...] lipca 2015 r. PARP przesłała Informację pokontrolną nr [...], w której podtrzymała wcześniejsze ustalenia. Kwota stwierdzonych w niej wydatków niekwalifikowalnych w związku z nieracjonalnością i nieefektywnością wydatków poniesionych przez beneficjenta z tytułu wynagrodzenia personelu projektu to 12.034,88 zł. Dodatkowo w Informacji pokontrolnej na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p. PARP zobowiązała beneficjenta do zwrotu odsetek w wysokości 5.057 zł w związku z wykorzystaniem środków z dofinansowania projektu niezgodnie z ich przeznaczeniem, a następnie dokonaniem refundacji środków przez beneficjenta na konto projektu. Pismem z 3 sierpnia 2015 r. PARP przekazała beneficjentowi Zalecenia pokontrolne, w których utrzymała powyższe zarzuty, zobowiązując zarazem do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Pismem z 6 sierpnia 2015 r. PARP ponowiła wezwanie beneficjenta do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych w kwocie 12.034,88 zł. W niniejszej kwocie uwzględnione zostały wydatki w wysokości 2.675,64 zł podlegające zwrotowi na podstawie art 207 ust. 1 u.f.p. W związku z końcowym rozliczeniem finansowym projektu, po zweryfikowaniu końcowego wniosku płatność, PARP pismem z [...] marca 2016 r. poinformowała beneficjenta o stwierdzonych wydatkach niekwalifikowalnych podlegających zwrotowi w łącznej kwocie 69.917,29 zł, na którą składały się: 1. 2.675,64 zł nieprawidłowość z tytułu niekwalifikowania w projekcie części wynagrodzenia personelu projektu, 2. 9.359,24 zł z tytułu niekwalifikowania części wynagrodzenia personelu, 3. 57.882,41 zł z tytułu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia nr 800/2008 z uwagi na przekroczenie łącznej kwoty kosztów ogólnych w stosunku do łącznej kwoty kosztów szkoleniowych przedstawionych do rozliczenia w projekcie. Dodatkowo w piśmie tym PARP wskazała na konieczność zwrotu odsetek w wysokości 5.057 zł naliczonych zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p., w związku z wykorzystaniem środków z dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem. Z uwagi na bezskuteczny upływ wyznaczonych terminów zwrotu wydatków niekwalifikowalnych, [...] czerwca 2016 r. Prezes PARP wszczął postępowanie administracyjne w sprawie i decyzją z [...] grudnia 2016 r. PARP zobowiązała spółkę zwrotu środków. Skarżąca spółka odwoła się od tego rozstrzygnięcia Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją, Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję PARP. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się do trzech kwestii: 1. wykorzystania środków dotacji niezgodnie z przeznaczeniem (odsetki podlegające zwrotowi – 5.057 zł). 2. nieracjonalność i nieefektywność wydatków rozliczonych z tytułu wynagrodzeń personelu projektu (brak wydatków niekwalifikowalnych), 3. wydatków rozliczonych w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - wydatki niekwalifikowalne 69.917,29 zł. Co do wykorzystania środków dotacji niezgodnie z przeznaczeniem organ wskazał, że z rachunku bankowego wyodrębnionego na cele zaskarżonego projektu pobrano środki niezgodnie z ich przeznaczeniem, tytułem spłaty kredytu/pożyczki. Organ odwoławczy stwierdził, że wydatek dotyczący spłaty kredytu/pożyczki nie stanowi kosztu kwalifikowalnego zgodnie z Wytycznymi, a przez to jego zapłata ze środków projektowych stanowi wykorzystanie dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, tj. celem projektu. Natomiast co do nieracjonalność i nieefektywność wydatków rozliczonych z tytułu wynagrodzeń personelu projektu (brak wydatków niekwalifikowalnych) organ odwoławczy zauważył, że Wytyczne (rozdz. 4.5 pkt 9) w zakresie odnoszącym się do wydatków personelu projektu zatrudnionego u beneficjenta stanowią, że: "Wydatki na wynagrodzenie personelu są kwalifikowalne pod warunkiem, że ich wysokość odpowiada stawkom stosowanym u beneficjenta. Dotyczy to również pozostałych składników wynagrodzenia, w tym nagród i premii". Zdaniem organu odwoławczego stawki z tytułu wykonywania zadań przez personel projektów finansowanych ze środków funduszy strukturalnych na tych samych stanowiskach powinny być porównywalne. Wskazał, że w okresie realizacji zaskarżonego projektu Odwołująca nie posiadała w firmie ustalonego regulaminu wynagrodzenia. Podniósł, że w uzasadnieniu zaistniałego stanu faktycznego skarżąca spółka w oświadczeniu z [...] marca 2014 r. wyjaśniła, że w roku 2014 r. w firmie na umowę o pracę obsadzonych było 8,44 etatu. Choć ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 1666) przy stanie zatrudnienia zadeklarowanym przez skarżącą obligowała ją do określenia regulaminu pracy, nie został on w spółce ustanowiony. Na wezwanie Ministra Rozwoju i Finansów z 11 października 2017 r. do przekazania dodatkowych dokumentów potwierdzających stawki wynagrodzenia obowiązujące u skarżącej w ramach działalności statutowej, spółka pismem z 19 października 2017 r. oświadczyła, że zatrudnieni pracownicy wykonywali zadania tylko w ramach projektów współfinansowanych ze środków europejskich, przez co nie miała możliwości porównania stawek im wypłacanych do stawek poza projektowych. Minister wskazał, że z analizy materiału dowodowego wynika, że w zaskarżonym projekcie na stanowisku specjalisty ds. rozliczeń zatrudnione były kolejno następujące 4 osoby: B. D., J. D., J. N. oraz N. Z.. Spółka w związku z oddelegowaniem do projektu J. D., J. N. oraz N. Z. przyznała im wynagrodzenie w kwocie po 6.000 zł brutto. Wynagrodzenie B. D. było niższe i wynosiło 4.000 zł brutto. Z kolei na stanowisku specjalisty ds. szkoleń, ewaluacji i marketingu spółka zatrudniła kolejno następujące osoby: N. Z. oraz K. P.. Obydwu pracownicom skarżąca przyznała wynagrodzenie w przeliczeniu na pełen etat w kwocie 6.000 zł brutto. Podniósł, że z wyjątkiem J. D. wszystkie wskazane osoby w dniu zatrudnienia ich u odwołującej były oddelegowane do pracy w zaskarżonym projekcie. Organ wskazał, że osoby te nie wykonywały obowiązków wynikających z umowy w ramach działalności pozaprojektowej. Wyjaśnił, iż z wyjątkiem B. D., pozostali pracownicy skarżącej zatrudnieni w ramach projektu zarówno na stanowisku specjalisty ds. rozliczeń, jak i na stanowisku specjalisty ds. szkoleń, ewaluacji i marketingu otrzymywali to samo wynagrodzenie, a poza projektem skarżąca nie zatrudniała innych pracowników. Tym samym należało przyjąć, iż stawki stosowane przez skarżącą co do zasady były jednolite. W związku z tym Minister orzekł, że w zakresie kwestionowanego wynagrodzenia rozliczonego w projekcie tytułem zatrudnienia pracowników na wskazanych stanowiskach nie zostały naruszone uregulowania Wytycznych (rozdz. 4.5 pkt 9) zobowiązujące, aby stawki wynagrodzenia wypłacanego zatrudnionemu personelowi projektu odpowiadały stawkom stosowanym u beneficjenta poza projektem. Po tych wywodach w uzasadnieniu swojej decyzji Minister stwierdził, że uchyla decyzję organu I instancji w zakresie uznania za wydatki niekwalifikowalne różnicy w wynagrodzeniach wypłaconych w zaskarżonym projekcie B. D., J. D., J. N., N. Z. oraz K. P. w łącznej kwocie 12.034,88 zł. Następnie Minister odniósł się do kwestii wydatków rozliczonych w związku z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - wydatki niekwalifikowalne 69.917,29 zł. W ocenie organu odwoławczego zasadnie organ I instancji zaliczył kwestionowane przez spółkę koszty informacyjno-promocyjne, koszty usług bankowych, usług pocztowo-kurierskich oraz koszty audytu oraz obsługi księgowej do kategorii wskazanej w przedmiotowym rozporządzeniu KE (art. 39 ust. 4 lit. f), co przekłada się na maksymalną możliwą do rozliczenia przez skarżącą kwotę wydatków z tytułu realizowanych w projekcie szkoleń (art. 39 ust. 4 lit a - e). Co do ostatecznej kwoty wydatków niekwalifikowalnych w związku z powyższym naruszeniem, z uwagi na odmienną ocenę stanu faktycznego przez organ odwoławczy Minister uznał za wydatki kwotę 69.917,29 zł. Organ podniósł, że suma wydatków poniesionych na zarządzanie projektem i koszty pośrednie wynosi łącznie 409.950,04 zł i przekracza wydatki poniesione w projekcie na szkolenia (265.372,65 zł) o kwotę 144.577,39 zł. Stanowi ona wydatki niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, podlegające zwrotowi przez spółkę wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Minister stwierdził, że w wyniku pomniejszenia kwoty wydatków przedstawionych do rozliczenia w projekcie, tj. 675.322,69 zł o wydatki niekwalifikowane z tytułu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 w kwocie 144.577,39 zł (dofinansowanie – 113.423,21 zł; wkład prywatny - 31.154,18 zł), ostateczna wysokość wydatków uznanych przez organ odwoławczy za kwalifikowane w projekcie to 530.745,30 zł (dofinansowanie – 405.082,71 zł; wkład prywatny -125.662,59 zł). Wyjaśnił, że tytułem dofinansowania PARP przekazała skarżącej zaliczki w łącznej kwocie 690.000 zł, z której odwołująca zwróciła 215.000 zł, jako środki niewykorzystane. Z tego względu do rozliczenia przez spółkę pozostawała kwota 475.000 zł z otrzymanego dofinansowania. W wyniku końcowego rozliczenia projektu PARP uznała za wydatki kwalifikowalne w ramach dofinansowania kwotę 405.082,71 zł, przez co do zwrotu przez Odwołującą w ramach środków otrzymanych tytułem dofinansowania jest 69.917,29 zł (475.000 zł-405.082,71 zł). Z tych przyczyn Minister stwierdził, że utrzymuje zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy w zakresie odnoszącym się do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Jednakże następnie stwierdził, że kwota wydatków niekwalifikowalnych podlegających zwrotowi przez Odwołującą z tego tytułu to 69.917,29 zł. Wyjaśnił, że organ I instancji z powyższego tytułu za niekwalifikowalne uznał wydatki w kwocie 57.882,41 zł. Natomiast organ odwoławczy stwierdził, że wydatki uznane za niekwalifikowalne w ramach personelu projektu w kwocie 12.034,88 zł ostatecznie uznał za kwalifikowalne i w części odnoszącej się do zarzutu naruszenia Wytycznych w zakresie dotyczącym zasad wynagradzania personelu projektu uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji. Następnie stwierdził, że wskazana kwota powiększyła różnicę wydatków poniesionych przez spółkę w związku z ogólnymi kosztami pośrednimi w stosunku do kwoty kosztów szkoleniowych, tj. maksymalnego limitu dla ogólnych kosztów pośrednich w projekcie szkoleniowym. Spowodowało to zwiększenie wydatków niekwalifikowalnych z tytułu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 do kwoty 69.917,29 zł (57.882,41 zł + 12.034,88 zł). Skargę na wskazaną decyzje złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wniosła o w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] listopada 2017 r. oraz decyzji PARP z powodu naruszeń mających istotny wpływ na wynik postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art 7b k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości stanu faktycznego oraz wybiórcze potraktowanie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym pominięcie kwestii istotnych dla wyniku prowadzonego postępowania oraz nieustalanie wszystkich okoliczności faktycznych, niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 i 2 k.p.a., na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Wskazała również na naruszenie art. 6 orazart.7 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi sformułował zarzut naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Co istotne zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 i art. 107 §1 k.p.a. Przepis art. 138 § 1 stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Jednocześnie przepis art. 107 k.p.a. wskazuje precyzyjnie obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej. Wśród nich, przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymienia między innymi rozstrzygnięcie, zaś przepis § 3 uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Abstrahując w tym miejscu od szczególnego rodzaju znaczenia przypisywanego uzasadnieniu decyzji, podkreślić należy, że wymogom kodeksowym będzie czyniła zadość jedynie decyzja wewnętrznie spójna, tj. taka, której rozstrzygnięcie koresponduje z jej uzasadnieniem prawnym i faktycznym. Wewnętrzna spójność, jest podstawowym warunkiem poprawności decyzji administracyjnej i uznania, iż rozstrzyga ona konkretną sprawę, co do jej istoty, lub w inny sposób kończy postępowanie (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2001 r. sygn. akt IV SA 2171/99, wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt III SA 5191/98). Tymczasem zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie spełnia tego warunku. Rozstrzygając merytorycznie w sprawie, organ administracji publicznej zobowiązany jest do tego, by podejmowany przezeń akt stosowania prawa został w logiczny sposób uargumentowany i udokumentowany w uzasadnieniu decyzji. Chodzi więc o to, aby ustalenie konsekwencji prawnych faktów w sposób wiążący na podstawie przepisów obowiązującego prawa wyrażało się we wskazaniu właśnie tych faktów, w tym kontekście zwłaszcza dowodów, na podstawie których zostały one ustalone, oceny tych dowodów, z równoczesnym wskazaniem tych spośród nich, którym organ odmówił cech relewantnych dla ustalenia istnienia danej okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, następnie zaś przepisów obowiązującego prawa, które są adekwatne dla prawnej kwalifikacji tych faktów. Tymczasem warstwa treściowa uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji nie dość, że nie czyni zadość wskazanym warunkom, to pozostaje w sprzeczności z jej osnową. Zwraca uwagę, że jak ma wynikać z osnowy decyzji, Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o zobowiązaniu skarżącej spółki do zwrotu środków dofinansowania w kwocie 69.917,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, oraz do zwrotu kwoty 5.057,00 zł tytułem odsetek naliczonych jak dla zaległości podatkowych w związku z wykorzystaniem części dofinansowania projektu na cele niezwiązane z projektem. Tymczasem z treści samej decyzji (jej uzasadnienia) wynika, że organ odwoławczy jednak uchyla decyzję organu I instancji (str. 6 decyzji) w zakresie uznania za wydatki niekwalifikowalne różnicy w wynagrodzeniach wypłaconych w zaskarżonym projekcie B. D., J. D., J. N., N. Z. oraz K. P. w łącznej kwocie 12.034,88 zł. Natomiast w dalszej części uzasadnienia (str. 8 decyzji) organ odwoławczy stwierdza, że zasadnie organ I instancji zaliczył kwestionowane przez spółkę koszty informacyjno-promocyjne, koszty usług bankowych, usług pocztowo-kurierskich oraz koszty audytu oraz obsługi księgowej do kategorii wskazanej w przedmiotowym rozporządzeniu KE (art. 39 ust. 4 lit. f), co przekłada się na maksymalną możliwą do rozliczenia przez Odwołującą kwotę wydatków z tytułu realizowanych w projekcie szkoleń (art. 39 ust. 4 lit a - e). Następnie stwierdza, że co do ostatecznej kwoty wydatków niekwalifikowalnych w związku z powyższym naruszeniem, z uwagi na odmienną przez organ odwoławczy ocenę stanu faktycznego, wydatki niekwalifikowalne w tym zakresie wynoszą 69.917,29 zł. Przedstawił w tym miejscu sposób wyliczenia ww. kwoty. Z kolej dalej stwierdza, że utrzymuje zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy w zakresie odnoszącym się do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008. Wskazuje, że kwota wydatków niekwalifikowalnych podlegających zwrotowi przez Odwołującą z tego tytułu to 69.917,29 zł. Natomiast w decyzji I instancyjnej organ z tego tytułu za niekwalifikowalne uznał wydatki w kwocie 57 882,41 zł. Minister wyjaśnił, że ramach postępowania odwoławczego w niniejszej decyzji wydatki uznane za niekwalifikowalne w ramach personelu projektu w kwocie 12.034,88 zł ostatecznie uznał za kwalifikowalne i w części odnoszącej się do zarzutu naruszenia Wytycznych w zakresie dotyczącym zasad wynagradzania personelu projektu uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji. Następnie stwierdził kwota ta powiększyła jednak różnicę wydatków poniesionych przez spółkę w związku z ogólnymi kosztami pośrednimi w stosunku do kwoty kosztów szkoleniowych, tj. maksymalnego limitu dla ogólnych kosztów pośrednich w projekcie szkoleniowym. Wskazał, że spowodowało to zwiększenie wydatków niekwalifikowalnych z tytułu naruszenia art. 39 ust. 4 lit. f rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 do kwoty 69.917,29 zł (57 882,41 zł + 12 034,88 zł). Tym samym kwota podlegająca zwrotowi ustalona przez organ odwoławczy pokryła się z kwotą ustaloną w postępowaniu przez organ I instancji. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie decyzji i jej uzasadnienie prawne i faktyczne pozostają ze sobą w sprzeczności. Prowadzi to do wniosku o braku wewnętrznej spójności zaskarżonej decyzji, co uzasadnia stanowisko o jej wadliwości. W konsekwencji rodzi to również istotne trudności w ocenie decyzji, z punktu widzenia ustalenia rzeczywistej treści rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie ze standardem określonym przepisami k.p.a. W tym względzie podkreślić należy, że funkcją uzasadnienia decyzji jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego jego dyspozycyjną część. W związku z tym, uzasadnienie powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający nie dość, że realizację ogólnej zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), ale również w sposób umożliwiający, na etapie kontroli sądowoadministracyjnej, ocenę prawidłowości procesu decyzyjnego (myślowego i motywacyjnego) organu administracji publicznej, zwłaszcza zaś motywów wydanego rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z 23 października 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ka 225/97). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, z przedstawionych powodów nie czyni zadość tym wymogom. Jej osnowa i uzasadnienie pozostają ze sobą w sprzeczności. W świetle przywołanych argumentów i ocen oraz wniosków z nich wypływających, stwierdzić należy, iż w istocie organ administracji publicznej nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia zgodnie z wymogiem art. 138 § 1 k.p.a. Nie sposób bowiem za rozstrzygnięcie takie uznać wewnętrznie sprzecznej decyzji, szczególnie wobec braku możliwości ustalenie, jakie rozstrzygnięcie zostało wydane w sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi proces stosowania prawa w sposób wolny od wskazanych uchybień. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, i art. 200 p.p.s.a.