V SA/Wa 1890/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. D. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę Dnia 30 listopada 2010 r. J.D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą " D.J. – [...]" o statusie mikroprzedsiębiorstwa złożył w Regionalnej Instytucji Finansującej – [...] Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: ARR S.A.) wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]". Wniosek został złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 8.Oś priorytetowa "Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki", Działanie 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B." Ponieważ wniosek zawierał braki formalne, wnioskodawca został wezwany do ich uzupełnienia i przy piśmie z 13 stycznia 2011 r. złożył poprawiony wniosek. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. ARR S.A. powiadomiła wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie z powodu niespełnienia przez projekt wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tj. kryterium nr 1 i 4. Poinformowano również, że wniosek uzyskał 66,48 punkta w wyniku oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych. Według oceniających, kryterium nr 1 w brzmieniu " Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.2 PO IG" nie zostało spełnione ponieważ przeważający zakres rzeczowy inwestycji to inwestycja w środki trwałe nie związane bezpośrednio z wdrażaniem systemu B2B. Kryterium nr 4 w brzmieniu "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu" nie zostało uznane za spełnione, ponieważ znaczna część wydatków przedstawionych w projekcie została uznana za wydatki niekwalifikowane. Pierwszy oceniający uznał, że kryterium to nie zostało spełnione ponieważ, ze względu na odtworzeniowy czy usprawniający bieżące działanie przedsiębiorstwa, za niekwalifikowane zostały uznane następujące pozycje przedstawione w budżecie: oprogramowanie czytnika bramki (10 licencji), oprogramowanie mini centrali (2 licencje), oprogramowanie do automatu do zwrotu kaucji (1 licencja), oprogramowanie kasowe ( 4 licencje), automat do zwrotu kaucji (1 sztuka), stanowiska kasowe (4 zestawy), bramki dostępowe (10 zestawów), mini centrala (2 zestawy), ponieważ wydatki te mają charakter drugorzędny z punktu widzenia realizacji projektu, którego nadrzędnym celem jest wdrożenie systemu B2B. Drugi oceniający stwierdził, że kryterium nr 4 nie zostało spełnione ponieważ znaczna część przedstawionych wydatków jest niekwalifikowana. Powołując się na przepisy rozporządzenia z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 ( Dz.U.Nr 153, poz.956 ze zm.), dalej rozporządzenie, wskazał, że zgodnie z celami Działania 8.2 PO IG wsparcie powinno być przeznaczone na te elementy składające się na system B2B (hardware, software), które pozwolą na automatyzację procesów, ale w oparciu o rozwiązania informatyczne. Inne wydatki inwestycyjne powiązane z systemem nie są wykluczone, ale powinny mieć drugorzędny charakter, podobnie jak automatyzacja procesów związanych z operacyjnym usprawnieniem działalności wewnątrz przedsiębiorstwa lub informatyzacja wewnętrzna. Planowane do kupienia: automat do zwrotu kaucji (1 sztuka), stanowiska kasowe ( 4 zestawy), bramki dostępowe (10 zestawów) i mini centrala (2 zestawy) stanowić będą integralny element całego systemu kontroli oraz rozliczeń związanych z obsługą klientów, ale znaczna część ich funkcjonalności realizuje zadania usprawniające lub umożliwiające działalność operacyjną wnioskodawcy i mogą być one wykorzystywane nawet jeżeli nie będą zachodziły relacje B2B. Oprogramowanie do ww. urządzeń realizuje w dużej mierze funkcje wewnętrzne i stanowi niezależny od B2B element działania. Ponieważ główna część inwestycji dotyczy elementów planowanego rozwiązania, które nie prowadzą do realizacji zasadniczego celu Działania 8.2 PO IG, to należało je uznać za niekwalifikowane. Ponieważ wydatki niekwalifikowane stanowią ponad 10% kosztów wnioskowanych, to całe kryterium nie zostało uznane za spełnione. Pismem z dnia 4 maja 2011 r. wnioskodawca wniósł protest od negatywnej oceny wniosku w zakresie zakwestionowanych kryteriów merytorycznych obligatoryjnych, podnosząc, że planowane do zakupu elementy stanowią zbiór elementów, których celem jest przetwarzanie informacji, służące usprawnieniu współpracy między przedsiębiorcami, wszystkie przetwarzane informacje są wspólne i wspólny jest klient. Podniósł, że ani przepisy rozporządzenia ani Przewodnika w zakresie dotyczącym Działania 8.2 nie wykluczają sytuacji, kiedy inwestycja wpływa na poprawienie infrastruktury czy też usprawnia bieżące działanie operacyjne przedsiębiorstwa. W odniesieniu do kryterium nr 4 zarzucił, że oceniający dokonali oceny pobieżnie. Podniósł, że główny cel projektu jest związany z relacjami B2B, gdyż dotyczy wyłącznie usprawnienia informatycznego wspólnie realizowanych procesów dotyczących wspólnego klienta. Wszystkie planowane do zakupu elementy składają się na system B2B i mają na celu automatyzację procesów w oparciu o rozwiązania informatyczne, projekt nie polega na informatyzacji wewnętrznej, lecz na wdrożeniu systemu umożliwiającego wzajemne przekazywanie danych pomiędzy współpracującymi ośrodkami w sposób automatyczny. Podkreślił, że cała działalność wnioskodawcy dotyczy wspólnych klientów, a celem zakupu elementów ujętych we wniosku jest zastosowanie ich w ramach systemu B2B i wyłącznie w ramach wspólnie realizowanych procesów, co uzasadnia ich kwalifikowalność. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował wnioskodawcę o rozstrzygnięciu protestu i stwierdził, że kryterium nr 1 uznano za spełnione, natomiast kryterium nr 4 zostało ocenione negatywnie, co oznacza, że protest został rozpatrzony negatywnie. Minister przychylił się do oceny z pierwotnej opinii, iż wymienione we wniosku wydatki mają między innymi charakter usprawniający bieżące wewnętrzne działanie przedsiębiorstwa. Ponadto wskazał, że specyfika realizowanego projektu (obsługa klientów na [...]) nie pozwala na jednoznaczne wskazanie, że obsługiwani klienci będą klientami wspólnymi. Wnioskodawca nie może zagwarantować, że każdy z obsługiwanych przez niego klientów będzie jednocześnie klientem partnera, a więc będzie wspólnym klientem w rozumieniu projektu. Fakt, że klient będzie figurował w bazie potencjalnych klientów u wszystkich partnerów nie oznacza, że stanie się realnym klientem każdego z nich. W takim wypadku nie będzie to klient wspólny i zgodnie z rozporządzeniem wartości niematerialne i prawne wykorzystane do jego obsługi nie mogą zostać objęte wsparciem w ramach Działania 8.2 PO IG. Słusznie więc, w ocenie Ministra, eksperci zauważyli, że zakupione oprogramowanie będzie wykorzystywane również do celów wewnętrznych nie związanych z realizacją B2B. Ponieważ zmniejszenie wydatków kwalifikowanych wynosi więcej niż 10%, kryterium nie może być uznane za spełnione. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J.D. wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: a. uchybienie obowiązującym zasadom wnikliwej i rzetelnej oceny projektów, a to wskutek oceny projektu w sposób niezgodny z kryteriami oceny merytorycznej zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący PO IG, zawartymi w Przewodniku dla Działania 8.2. Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B – dotyczy kryterium 4. b. naruszenie §7 ust. 2 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 8 Społeczeństwo informacyjne zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2. Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B, poprzez niedokonanie przez RIF rzetelnej i bezstronnej oceny merytorycznej projektu według zatwierdzonych kryteriów. c. nieprawidłową i bezpodstawnie rozszerzającą interpretację rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju.... d. jednoznacznie błędną i nierzetelną ocenę wniosku oraz zawartych w nim rozwiązań, sprzeczną z powszechnie przyjętymi i stosowanymi definicjami systemów i rozwiązań informatycznych, a także sprzeczną z danymi zawartymi we wniosku oraz definicją tzw. "procesu biznesowego". e. niespójną i wzajemnie wykluczającą się interpretację obligatoryjnych kryteriów oceny wniosku - dotyczy 1 i 4 - wsytuacji kiedy RIF po ponownej weryfikacji wniosku uwzględnił kryterium 1 za spełnione natomiast kryterium nr 4 w zakresie konieczności zakupu hardware odmówił spełnienia pomimo, że zarzuty RIF w tym zakresie były tożsame przy obydwóch powyższych kryteriach. f. nieprawidłową interpretację definicji procesu B2B jaka zawarta została w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez PARP .... w odniesieniu do rozwiązań przedstawionych przez skarżącego. g. naruszenie § 9 rozporządzenia w zakresie możliwości przyznania dofinansowania – w szczególności zawężenie procesu B2B do definicji "wspólnego klienta" podczas gdy powinny służyć realizacji "wspólnego celu biznesowego". h. naruszenie zasad postępowania odwoławczego opisanych w załączniku 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń skarżącego potwierdzających istnienie relacji B2B i zasadność ich dofinansowania. Skarżący, jak wskazał " z ostrożności procesowej ", zarzucił również naruszenie przepisów art. 7, 8, 11,12 § 1, 77 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Rozwijając zarzuty w motywach skargi, skarżący przytoczył obszerne fragmenty biznes planu opisujące przewidziane do zakupu elementy nowego systemu zarządzania [...] oraz zakres i efekty ich działania. Wskazał, że postępowanie RIF i organu kontrolnego są niejednolite i wzajemnie sprzeczne, ponieważ po proteście uznano, że kryterium nr 1 zostało spełnione, a projekt w tym zakresie spełnia wszystkie wymagania niezbędne do udzielenia dofinansowania. Zarzucił, że bezpodstawnie organ kontroli i RIF zakładają, że skarżący będzie wykorzystywał system do celów wewnętrznych przedsiębiorstwa. Podkreślił, że każdy nowy przewidziany do zakupu element jest kluczowy do wdrożenia sytemu B2B, bowiem w przypadku braku któregokolwiek elementu, np. nowych kas, nowych bramek dostępowych, mini centrali dane wspólnego klienta nie zostałyby wprowadzone do systemu, zweryfikowane ani przesłane. Infrastruktura informatyczna, o dofinansowanie której stara się skarżący jest niezbędna do działania B2B i nie ma żadnego znaczenia, że istnieje techniczna możliwość wykorzystania jej do innego celu, skoro cel skarżącego i korzyści z niego płynące spełniają wymagania programu B2B. Podkreślił, że pojęcie "proces biznesowy" jest pojęciem szerszym od pojęcia "wspólny klient". Podniósł, że istotnie nie można zagwarantować, że wszyscy klienci [...] będą korzystali ze wszystkich współpracujących ze sobą [...], to jednak nawet jeżeli dany klient będzie faktycznie korzystał tylko z jednego [...], to w wyniku wdrożenia wnioskowanego systemu podniesiona zostanie efektywność działania wszystkich współpracujących ze sobą przedsiębiorstw, ponieważ wszyscy kooperanci wygenerują zysk związany z ograniczeniem obsługi informatycznej z uwagi na to że system będzie działał w trybie on line bez potrzeby corocznego rozruchu i konserwacji, z ograniczeniem oszustw klientów, z powodu bieżącego monitorowania i rozliczania dochodów i należności. Podkreślił, że te same aspekty pojawiają się jeżeli wspólny klient korzysta ze stacji [...] wszystkich kooperantów. Podniósł zarzut nieustosunkowania się przez RIF i Instytucję kontroli do korzyści biznesowych jakie ma przynieść wdrożenie wnioskowanego systemu. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zarówno treść wniosku o dofinansowanie jak i biznes plan nie pozwalają na jednoznaczną interpretację, że wydatki uznane za niekwalifikwalne będą przeznaczone wyłącznie na optymalizację procesów współpracy B2B. Wskazał , że w punkcie 1b wniosku zapisano, iż celem projektu jest "wdrożenie nowego systemu informatycznego do zarządzania [...], który umożliwi integrację w zakresie ww. procesów z partnerami", w punkcie 5 biznes planu, że "projekt będzie polegał na zakupie elementów i wdrożeniu nowego systemu zarządzania [...]."; w punkcie 10h biznes planu, że obecnie zainstalowany system nie pozwala na skuteczne zidentyfikowanie osoby – nowy system identyfikacji klientów uniemożliwi wspólnym klientom oszukiwanie, a punkt 10g biznes planu stwierdza, że implementacja Elektronicznej Wymiany Danych pozwoli na pozbycie się z firmy dokumentów papierowych na rzecz elektronicznych, co pozwoli na zwiększenie efektywności, wyeliminowanie błędów i zmniejszenie kosztów związanych z przetwarzaniem dokumentów. Na podstawie tych zapisów organ uznał, że korzyści osiągane z wdrożenia poszczególnych elementów infrastruktury powstaną nie tylko w ramach realizowanych wspólnie procesów biznesowych ale i wewnętrznych procesów biznesowych skarżącego. Ponadto organ wskazał, że nie jest w sprawie sporne, iż skarżący ma zamiar zintegrować swoją infrastrukturę informatyczną z infrastrukturą współpracujących przedsiębiorców, oraz, że współpracujący odniosą istotne korzyści z usprawnienia istniejących procesów biznesowych. Natomiast w ramach B2B nie mogą być dofinansowane te elementy infrastruktury, które mogą być wykorzystywane w ramach działalności wewnętrznej wnioskodawcy, a nie będą przeznaczone wyłącznie do zintegrowania systemów informatycznych przedsiębiorców współpracujących. Takie wydatki powinny być pokryte ze środków własnych wnioskodawcy. I tak inwestycje w takie elementy infrastruktury jak nowe kasy, bramki dostępowe, mini centrale czy automaty do zwrotu kaucji, niezależnie od współpracy z innymi przedsiębiorcami stanowią o istotnym usprawnieniu wewnętrznych procesów skarżącego i niezależnie od współpracy z partnerami wnioskodawcy mogą samodzielnie funkcjonować i przynosić mu wymierne korzyści. Organ stwierdził również, że nie można przyjąć, że elementy te służyć będą wyłącznie do celów projektu objętych wsparciem, elementy będą bowiem wykorzystywane również do obsługi klientów nie będących klientami wspólnymi i w tym znaczeniu te elementy infrastruktury nie mogą być uznane za kwalifikowane. Ponadto organ wskazał, że w przypadku gdyby przedsiębiorcy współpracujący nie wdrożyli analogicznego systemu niektóre elementy infrastruktury mogłyby w sposób istotny usprawnić funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego. Po zamknięciu rozprawy, do Sądu wpłynęły dwa pisma w sprawie: dnia 25 listopada 2011 r. załącznik do protokołu rozprawy sporządzony przez pełnomocnika Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i dnia 28 listopada 2011 r. pismo procesowe sporządzone przez pełnomocnika skarżącego wraz z załączoną do niego opinią. W załączniku do protokołu organ stwierdził, że nie można uznać, iż w toku przeprowadzonej oceny projektu doszło do naruszenia prawa materialnego w zakresie merytorycznej oceny projektu i powołując się na definicję sformułowaną w § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia wskazał, że przez B2B rozumie się relację usługową oraz klasę systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań między przedsiębiorcami. Z definicji tej wynika, że aby wydatek na środki trwałe mógł być uznany za niezbędny i bezpośrednio związany z wdrażanym systemem B2B musi stanowić element systemu informatycznego i umożliwiać koordynację działań między przedsiębiorcami, a nie prowadzić do pozyskania danych, które dopiero będą automatycznie przetwarzane w ramach systemu B2B istniejącego między przedsiębiorcami, projekt nie może służyć sfinansowaniu tych elementów infrastruktury, które nie mieszczą się w ramach ścisłej definicji B2B. Skarżący w piśmie procesowym z 24 listopada 2011 r. podtrzymał uprzednio prezentowane stanowisko i powołując się na załączoną opinię podniósł, że wszystkie wydatki mają charakter rozwojowy i innowacyjny, wydatki nie zostałyby zaplanowane gdyby nie realizowana współpraca B2B, a żaden z wymienionych przez inwestora wydatków nie mógł zostać pominięty, jeżeli system ma działać zgodnie z założeniami i przynosić określone we wnioskach korzyści dla partnerów biznesowych współpracujących w modelu B2B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przepis art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. nr 227, poz.1658 ze zm.), zwanej dalej ustawą stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Rozpoznając sprawę w granicach określonych przepisami ww. ustaw Sąd nie stwierdził aby ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jak wynika z oceny projektu oraz rozstrzygnięcia wydanego w ramach procedury odwoławczej zasadniczą przyczyną negatywnej oceny merytorycznej wniosku było uznanie przez oceniających, że znaczna część kosztów nie może zostać uznana za kwalifikowane, ze względu na to, że mają charakter drugorzędny z punktu widzenia realizacji projektu, którego celem jest wdrożenie systemu B2B, a planowane do zakupu urządzenia stanowić będą integralny element systemu kontroli oraz rozliczeń związanych z obsługą klientów, realizując zadania usprawniające lub umożliwiające działalność operacyjną wnioskodawcy i mogą być wykorzystywane nawet jeżeli nie będą zachodziły relacje B2B. Przystępując do rozpoznania sprawy należało w pierwszej kolejności określić dokładnie istotę Działania 8.2 "Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B". Definicja Działania B2B, warunki jakie musi spełnić przedsiębiorca aby otrzymać wsparcie i określenie wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem w ramach tego działania zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz.U. Nr 153, poz.956 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. Definicja Działania 8.2 B2B (Business-to Business) została sformułowana w § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, że przez B2B należy rozumieć relację usługową oraz klasę systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań między przedsiębiorcami, stanowiące niezbędne ogniwo procesów biznesowych tych przedsiębiorców, dotyczące różnego rodzaju współpracy między tymi przedsiębiorcami, w tym również w modelu wirtualnego przedsiębiorstwa, z zastosowaniem e-usług. Zgodnie z § 3 ust.1 pkt 14 lit.a rozporządzenia przez wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem należy rozumieć wydatki określone w rozporządzeniu, faktycznie poniesione i udokumentowane, bezpośrednio związane z projektem i niezbędne do jego realizacji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług, z wyjątkiem gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podmiotom, o których mowa w § 4 ust. 2 i § 9 ust. 2, nie przysługuje prawo do jego zwrotu lub odliczenia od należnego podatku od towarów i usług. W § 9 ust. 2 rozporządzenia określone zostały warunki, które musi spełnić przedsiębiorca (MŚP), aby można było mu udzielić wsparcia na wdrażanie elektronicznego biznesu typu B2B. Jednym z warunków jest planowanie rozpoczęcia lub rozwój współpracy w oparciu o rozwiązanie elektroniczne, w szczególności przez dostosowanie własnych systemów informatycznych do systemów informatycznych przedsiębiorców, z którymi kooperuje, w celu umożliwienia automatyzacji wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. W § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia ustalono, że do wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem, o którym mowa w § 9 ust. 1, zalicza się wydatki na nabycie wartości niematerialnych i prawnych w formie patentów, licencji, know-how, nieopatentowanej wiedzy technicznej, w szczególności oprogramowania niezbędnego do wdrożenia rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B, jeżeli wartości te będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu objętego wsparciem, a także zakup nowych środków trwałych, z wyjątkiem nieruchomości w rozumieniu ustawy o rachunkowości. W świetle przedstawionych wyżej definicji, B2B to relacja usługowa oraz klasa systemów teleinformatycznych przeznaczonych do automatycznej komunikacji handlowej (wymiany danych) oraz koordynacji działań między przedsiębiorcami, ale tylko w zakresie stanowiącym niezbędne ogniwo procesów biznesowych tych przedsiębiorców, dotycząca ich współpracy. W ramach tego działania dofinansowaniu może podlegać tylko ta część wydatków każdego ze współpracujących przedsiębiorców , która służy ich współpracy i jest dla tej współpracy niezbędna. Ocenę czy dany projekt może być uznany za B2B ułatwia, podany w punkcie 14 "Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG" podpisanego przez Ministra Rozwoju Regionalnego dnia 12 czerwca 2009 r., przykład typowego rodzaju projektu B2B, zgodnie z którym typowy projekt obejmuje wdrażanie nowych lub integrację istniejących systemów informatycznych przedsiębiorstw, mających na celu umożliwienie automatyzacji wymiany informacji pomiędzy systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. Wobec treści sformułowanych w rozporządzeniu i przytoczonych powyżej definicji, które należy stosować dokonując klasyfikacji wydatków na kwalifikowane i niekwalifkowalne Sąd stwierdził, iż instytucje oceniające projekt prawidłowo uznały, że znaczna część wydatków na zakup środków trwałych (4 stanowiska kasowe, 10 zestawów bramek dostępu, 2 zestawy mini centrali, automat do zwrotu kaucji) będzie stanowić integralne elementy całego systemu kontroli oraz rozliczeń związanych z obsługą klientów, ale mogą one pełnić zakładane funkcje niezależnie od systemu B2B i być w pełni wykorzystane nawet jeżeli nie będą zachodziły relacje B2B, oprogramowanie do ww. urządzeń realizuje "w dużej mierze funkcje wewnętrzne", i dlatego wydatki na nie mogą zostać uznane za kwalifikowane w ramach Działania B2B. Nie kwestionując słuszności stanowiska strony skarżącej, iż wszystkie przedstawione w projekcie wydatki mają charakter rozwojowy i innowacyjny i nie zostałyby zaplanowane gdyby nie realizowana współpraca B2B, a żaden z wymienionych przez inwestora wydatków nie mógł zostać pominięty, jeżeli system ma działać zgodnie z założeniami i przynosić określone we wnioskach korzyści dla partnerów biznesowych współpracujących w modelu B2B, Sąd stwierdził, że większość tych wydatków ( 4 stanowiska kasowe, 10 zestawów bramek dostępu, 2 zestawy mini centrali, automat do zwrotu kaucji) służy wdrożeniu działania B2B, nie będąc jednak jego częścią. Wydatki przeznaczone na zakup 4 stanowisk kasowych, 10 zestawów bramek dostępu, dwóch zestawów mini centrali, automatu do zwrotu kaucji i oprogramowania do tych urządzeń to wydatki przeznaczone na zainstalowanie urządzeń i oprogramowania, które podniosą standard usług każdego [...] i pozwolą na pozyskiwanie danych u każdego przedsiębiorcy, nie służą natomiast bezpośrednio umożliwieniu automatycznej wymiany informacji między systemami informatycznymi współpracujących przedsiębiorców. Szczególnie jednak należy podkreślić, że zgodnie z §11 ust.2 pkt 1 lit.a i pkt 2 rozporządzenia do wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem, zalicza się wydatki na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności oprogramowania niezbędnego do wdrożenia rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B, jeżeli wartości te będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu objętego wsparciem, a więc wyłącznie do stworzenia wspólnego przedsięwzięcia biznesowego, podczas gdy, jak wyżej wskazano, oprogramowanie to będzie służyło również każdemu ze współpracujących przedsiębiorców niezależnie od współpracy z pozostałymi. Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów za kwalifikowane mogą być uznane wydatki na nabycie tych wartości niematerialnych i prawnych, które będą wykorzystywane wyłącznie do celów projektu objętego wsparciem. Wymóg ten nie odnosi się do środków trwałych i nie ma podstaw do stosowania go do środków trwałych w drodze analogii; w tym zakresie stanowisko MSWiA jest nieuzasadnione, co jednak nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przyczyną uznania części kosztów ujętych we wniosku za niekwalifikowane było również uznanie, że nie każdy klient wykupujący karnet u któregokolwiek ze współpracujących będzie klientem wspólnym. Za klienta wspólnego nie uznano takiego klienta, który realnie skorzysta z [...] tylko jednej stacji, a w stosunku do [...] pozostałych stacji [...] będzie tylko klientem potencjalnym. Strona zasadniczo nie zakwestionowała tego stanowiska, przeciwstawiając pojęciu "wspólnego klienta" pojęcie "wspólnego procesu biznesowego" jako serii powiązanych ze sobą działań lub zadań, które rozwiązują określony problem lub prowadzą do osiągnięcia określonego efektu. Wobec uznania, że koszty na zakup ww. urządzeń wraz z oprogramowaniem w ogóle nie mogą być uznane za koszty kwalifikowane dla Działania B2B rozróżnienie obu pojęć i uznanie za koszty wspólne również tych kosztów które dotyczą potencjalnych klientów każdego [...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieuzasadniony jest podnoszony przez skarżącego zarzut, iż uznanie za spełnione kryterium nr 1 automatycznie powinno skutkować uznaniem kryterium nr 4. Spełnienie kryterium nr 1 w brzmieniu "Przedmiot projektu jest zgodny z celami PO IG oraz działania 8.2 PO IG" nie oznacza, że wszystkie ujęte we wniosku koszty mogą zostać uznane za koszty kwalifikowane. Kryterium nr 1 jak wynika z jego brzmienia odnosi się do celu projektu. Zgodnie z punktem 12 Szczegółowego Opisu Priorytetów PO IG celem działania 8.2 jest stymulowanie tworzenia wspólnych przedsięwzięć biznesowych prowadzonych w formie elektronicznej i ten cel został uznany za spełniony, natomiast kryterium nr 4 nie zostało uznane za spełnione ponieważ nie wszystkie koszty mogły zostać uznane za kwalifikowane, co zostało wyżej wyjaśnione. Sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona wnikliwie i rzetelnie, nie stwierdził natomiast, aby przy ocenie projektu organy oceniające naruszyły zasadę bezstronności. Również uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być uznane za niekompletne czy nierzetelne. Nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania w sprawach dotyczących przyznawania dofinansowania zgodnie z ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (art.37 ustawy). Z wyżej omówionych przyczyn Sąd na podstawie przepisu art.30 c ust.3 pkt 2 ustawy oddalił skargę.