V SA/Wa 1897/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... września 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. R. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (...), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (...) oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę ... zł (...). C. B., obywatel ..., w dniu ... marca 2007 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z ... maja 2009 r. nr ...Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił wydalić cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek przemawiających za udzieleniem mu żądanego statusu jak również ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia ... września 2009 r. nr .... utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców szczegółowo przeanalizowała sprawę i dokonała oceny wyjaśnień złożonych przez stronę. Podkreśliła, że mimo, iż wnioskodawca twierdził, że powodem wyjazdu z kraju pochodzenia była obawa przed prześladowaniem z uwagi na działalność polityczną rodziców, którzy byli działaczami ... – partii zabiegającej o ochronę praw człowieka w prowincjach ..., to skarżący osobiście nie był poddany żadnym formom prześladowania i nie był zaangażowany politycznie co pozwala twierdzić, że prześladowanie mu nie grozi. Odnośnie przesłanek z art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP Rada wskazała, za organem pierwszej instancji, że stan przestrzegania praw człowieka w ... wprawdzie może budzić poważne zastrzeżenia, to skarżący do chwili opuszczenia kraju pochodzenia w 2007 r. nie znalazł się w sytuacji, w której grozić by mu mogły tortury ze strony organów władzy państwowej. Nie wykazane zostało, zdaniem organu odwoławczego, że strona może obawiać się - w razie powrotu do ... – naruszenia praw zagwarantowanych w art. 2-7 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozstrzygnięciu Rady cudzoziemiec zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 A Konwencji Genewskiej z 1951 r. dotyczącej statusu uchodźców, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędne ustalenie, że nie spełnia warunków uznania za uchodźcę, ponieważ nie zachodzi w jego sprawie uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodów, o których mowa w art. 1 A Konwencji Genewskiej, - rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie indywidualnych okoliczności sprawy, poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego, polegające na niedostatecznym i niewłaściwym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niewłaściwym uzasadnieniu faktycznym, - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15, art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951r. uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Sąd zwraca uwagę, iż z oświadczeń Wnioskodawcy wynika, że wyjechał z kraju pochodzenia z obawy przed prześladowaniem z uwagi na działalność polityczną rodziców, którzy byli działaczami ... – partii zabiegającej o ochronę praw człowieka w prowincjach anglojęzycznych. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji, skarżący osobiście nie był poddany żadnym formom prześladowania i nie był zaangażowany politycznie co pozwala twierdzić, że prześladowanie mu nie grozi. Istotne jest również to, iż wnioskodawca w kraju pochodzenia nie prowadził żadnej działalności postrzeganej przez władze jako wrogą i wymierzoną w jej interesy, z zawodu był piłkarzem. Z zeznań złożonych przez cudzoziemca do protokołu w dniu 21 marca 2007 r. jednoznacznie wynika m.in., że z kraju pochodzenia wyjechał legalnie na podstawie własnego paszportu i wizy studenckiej na ..., gdzie przebywał legalnie przez ponad 2,5 roku, a w lipcu 2006 r. przybył legalnie do Polski na podstawie wizy turystycznej ważnej 12 dni. Całokształt materiału dowodowego nie daje podstaw do twierdzenia, że wnioskodawca mógłby w sposób zasadny obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Analizując niniejszą sprawę, należy stwierdzić, iż Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do wnioskodawcy miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, aby wnioskodawca w jakikolwiek sposób doświadczył represji ze strony władz publicznych. W związku z powyższymi ustaleniami organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej i o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazała, aby powrót skarżącego na terytorium kraju pochodzenia narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia. Nie wykazano także, aby wydalenie cudzoziemca wiązało się z naruszeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950r. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy, został zebrany i rozpatrzony wnikliwie - zgodnie z art. 77 k.p.a., co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął, jak tego wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż cudzoziemiec nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Tym samym nie nastąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, na co powołuje się strona skarżąca. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w pozostałej części należało oddalić skargę jako niezasadną. O kosztach pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art.. 250 p.p.s.a. i § 18 ust.1 pkt 1 lit. c) rozp. Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w urzędu (Dz.U. nr 163, poz.1348 ze zm.