V SA/Wa 1898/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców obejmującą również małżonkę M. M. oraz małoletnie dzieci: R. S., M. S. oraz R. S. z dnia ... września 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenie z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. P. O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (...) w tym: tytułem opłaty kwotę ... zł (... złotych), tytułem ...% podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... ...). Obywatel Federacji R., V. S. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z... grudnia 2007 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. Wnioskiem została objęta żona skarżącego M. M. oraz ... ich małoletnich dzieci (R., M. i R. S.). Skarżący składając wniosek oświadczył: "... ". Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z ... maja 2009 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji, w pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, iż skarżący nie zadeklarował we wniosku przynależności do żadnej organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. Nie brał udziału w działaniach wojennych, nie był zatrzymany ani aresztowany, jak również nie był nigdy skazany wyrokiem sądu. Dalej Szef Urzędu podniósł, iż w trakcie przesłuchania z ... grudnia 2008 r., skarżący potwierdził swoje wcześniejsze oświadczenia w przedmiocie miejsca zamieszkania w kraju pochodzenia oraz stanu cywilnego. Wskazał również, że w R. był kilkukrotnie zatrzymywany z uwagi na to, że jest C. Podczas ostatniego z zatrzymań został pobity, gdy stawiał opór, złamano mu żebro. Wskazał również, że nie brał udziału w działaniach zbrojnych w trakcie I albo II konfliktu ..., jednak w czasie I wojny kilkukrotnie dostarczał broń dla brata. W trakcie przesłuchania skarżący oświadczył, że poza wskazanymi przypadkami nie był nigdy zatrzymywany, aresztowany ani sądzony w Federacji R. Nie miał również żadnych problemów z przekroczeniem r. granicy. Skarżący ... marca 2009 r., przedłożył kopie dokumentacji medycznej, z której wynika, że od ... marca do ... kwietnia 2004 r., podlegał leczeniu z powodu rozległej łuszczycy. Ustosunkowując się do powyższego organ stwierdził, iż analiza całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie nie uzasadnia obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Skarżący nie przedstawił wobec organu wiarygodnej relacji z faktów, które poprzedziły i spowodowały jego wyjazd z kraju pochodzenia szczególnie, że w jego oświadczeniach zaistniały nieścisłości, którym można przypisać stopień relewantny dla ogólnej oceny jego wiarygodności. W tym kontekście Szef Urzędu zwrócił uwagę, iż we wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący oświadczył, iż nie był nigdy zatrzymany ani aresztowany w kraju pochodzenia, a jednocześnie jako motywy decyzji o wyjeździe z R. określił brak stabilności w regionie oraz zamachy terrorystyczne. Ponadto skarżący nie przedstawił spójnej relacji w zakresie ewentualnych motywów funkcjonariuszy milicji do jego zatrzymania. W opinii Szefa Urzędu skarżący przedstawił bardzo niespójny zarys wydarzeń, które miały tworzyć motywacyjne tło podejmowania decyzji o wyjeździe z Federacji R. i ubiegania się w innym państwie o nadanie statusu uchodźcy. Brak jest jednolitości na płaszczyźnie faktycznej, jak również racjonalnego ich występowania. Powyższe uzasadnia, w ocenie Szefa Urzędu iż skarżący w żaden sposób nie jest narażony na działania ze strony organów władzy publicznej, które nosiłyby znamiona prześladowania. W tych okolicznościach sprawy Szef Urzędu przyjął, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed prześladowaniem. Jego oświadczenia zgromadzone w sprawie nie pozwalają na pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Odnosząc się do zeznań skarżącego Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie mu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, bowiem skarżący nie przytoczył żadnych faktów ani okoliczności, na podstawie których można by ustalić, że został skazany przez sąd lub inny organ quasi-sądowy na karę śmierci na terytorium Federacji R., a co za tym idzie nie grozi mu wykonanie takiej kary. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że po powrocie do Rosji skarżący zostanie zatrzymany i w konsekwencji będzie poddawany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Szef Urzędu – powołując się na opracowanie O. nr ... z ... lipca 2008 r. – stwierdził, że nie można powiedzieć, że osoby pochodzące z Kaukazu Północnego z założenia, systemowo są w całej R. prześladowane. Mają bowiem prawo swobodnego podróżowania i osiedlania się na całym terytorium R., prowadzenia działalności gospodarczej oraz kultywowania własnych tradycji. Dodatkowo mając na uwadze swobodę, z jaką skarżący może poruszać się po terytorium kraju pochodzenia oraz to, że nie jest osobą poszukiwaną przez władze federalne czy republikańskie trudno uznać, aby tak w chwili wyjazdu z kraju, jak i obecnie, istniały jakiekolwiek obiektywne powody, dla których nie mógłby on zamieszkać w innej części terytorium Federacji R. W związku z powyższym Szef Urzędu uznał, iż skarżący nie potrzebuje międzynarodowej ochrony i nie żywi uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, ani nie jest narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, co uzasadnia odmowę udzielenia ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Stan faktyczny sprawy nie uzasadnia również, aby w stosunku do skarżącego miał zastosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniający udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Bowiem niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do osoby, o którą chodzi realnie występują wymienione w cytowanym artykule zagrożenia w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Skarżący, w ocenie organu, takich realnych przesłanek nie wykazał, co dodatkowo uzasadnia stanowisko, iż skarżący nie jest przedmiotem zainteresowania ze strony struktur siłowych w Federacji R. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji z ... maja 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr ... z ... września 2009 r., na podstawie której utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Rada do Spraw Uchodźców w pełni podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreśliła, że okoliczności sprawy wskazują, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, uzasadniających nadanie statusu uchodźcy, przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Dokonując ponownej oceny zeznań skarżącego Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że w jego zeznaniach występują zasadnicze sprzeczności, które podważają jego wiarygodność. Podkreśliła, iż relacje składane spontanicznie, bezpośrednio po opuszczeniu kraju pochodzenia w trakcie składania wniosku są bardziej wiarygodne niż te, które w wyniku porad i konsultacji zostają uzupełnione o rzekomo nowe fakty w celu uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w postępowaniu statusowym. Odnosząc się do sytuacji skarżącego, podzielając w pełni w tym zakresie pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, Rada do Spraw Uchodźców potwierdziła, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący nie był prześladowany przez władze publiczne z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do kreślonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Wymienione natomiast przez niego przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia nie są wystarczające dla stwierdzenia stepowania uzasadnionych obaw przed indywidualnymi prześladowaniami z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgadzając się ze wszystkimi elementami uzasadnienia decyzji organu I instancji, Rada do Spraw Uchodźców odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdziła, iż postępowanie w sprawie prowadzone było właściwie w oparciu o dostępne możliwości ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio zastosowane przepisy zarówno prawa materialnego, jak też postępowania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... września 2009 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj. art. 13, art. 14, art. 15, art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP; - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W dalszej części skargi opisał dotychczasowy przebieg postępowania a wyjaśniając, w oparciu o literaturę fachową, zasady prowadzenia postępowania dowodowego rozwinął zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Stanął również na stanowisku, iż przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, Rada do Spraw Uchodźców wszelkie zaistniałe wątpliwości winna ustalać na korzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie wskazując, iż postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie ze wszystkimi wytycznymi zawartymi w przepisach ustawy o ochronie oraz k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Sąd zwraca uwagę, iż skarżący we wniosku z ... grudnia 2007 r., o nadanie statusu uchodźcy, jako przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia wskazał brak stabilności w regionie oraz zamachy terrorystyczne, które to okoliczności miały uzasadniać jego przyjazd do Polski. W prowadzonym, przez organ, przesłuchaniu wyjaśnił, iż nie miał problemów z przekroczeniem granicy Federacji R., z uzyskaniem paszportu zagranicznego, a na istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia pytanie o przyczyny opuszczenia R. oświadczył, iż był kilkukrotnie zatrzymywany przez funkcjonariuszy milicji w C. za to, że jest C. Podczas jednego z zatrzymań został pobity, złamano mu żebro i bark oraz przetrzymywano przez miesiąc. Nie brał udziału w działaniach zbrojnych w trakcie I i II konfliktu c. Nie był również członkiem jakiejkolwiek organizacji o charakterze politycznym, społecznym, kulturalnym, etnicznym czy religijnym. Odnosząc się do powyższego i podzielając w pełni argumentację organu odwoławczego wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że między oświadczeniem o braku jakiegokolwiek zatrzymania, a oświadczeniem o kilkukrotnym zatrzymaniu istnieje diametralna różnica zwłaszcza, że dotyka materii bezpośrednio związanej z tłem motywacyjnym decyzji skarżącego o wyjeździe z kraju pochodzenia i ubiegania się w innym kraju o nadanie statusu uchodźcy. Analizując oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku statutowym z późniejszymi jego zeznaniami zgromadzimy w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, niewątpliwie można zauważyć zasadnicze sprzeczności w tych zeznaniach co uzasadnia pogląd, iż relacje składane spontanicznie, bezpośrednio po opuszczeniu kraju pochodzenia w trakcie składania wniosku są bardziej wiarygodne niż te, które w wyniku porad i konsultacji zostają uzupełnione o rzekomo nowe fakty w celu uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia w postępowaniu statutowym. Trafnie zatem Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż rozbieżności w oświadczeniach skarżącego podważają jego wiarygodność biorąc ponadto pod uwagę, iż podczas składania wniosku na granicy został on pouczony o trybie i zasadach postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, co poświadczył własnoręcznym podpisem wniosku z ... grudnia 2007 r. Również zeznania skarżącego, w których podnosił rzekome zatrzymania jego osoby chęcią sprawdzenia przez funkcjonariuszy milicji jego tożsamości, co miało mieć związek z jego kuzynami biorącymi udział w działaniach wojennych są – w ocenie Sądu – mało wiarygodne bowiem jak prawidłowo podniesiono w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, skarżący przedstawił bardzo niespójny zarys wydarzeń, które miały tworzyć motywacyjne tło podejmowania decyzji o wyjeździe z Federacji R. i ubiegania się w innym państwie o nadanie statusu uchodźcy. Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że skarżący był zatrzymywany przez milicję to – jak wynika z wywiadu statusowego skarżącego (k. ... akt adm.) – miały to miejsce ... lata przed wyjazdem z kraju pochodzenia. Zatem trudno przyjąć, że te wydarzenia stanowiły bezpośrednią przyczynę opuszczenia kraju pochodzenia przez skarżącego. Powyższe prowadzi do wniosku, iż skarżący w żaden sposób nie wykazał zagrożeń ze strony organów władzy publicznej, które nosiłyby znamiona prześladowania. Skarżący mając podejrzenia co do stosowania podsłuchu jego telefonu nie wykazał aby był obiektem zainteresowań właściwych służb państwowych R. Nie bez znaczenia w sprawie jest także fakt, iż skarżący nie miał problemów z wyrobieniem w Rosji paszportu oraz z przekroczeniem granicy, co dodatkowo świadczy o tym, że nie był poszukiwany lub ścigany przez władze miejscowe lub służby r. Co więcej skarżący oraz jego małżonka mieli przyznane przez organy państwowe renty inwalidzkie odpowiednio na okres od ... kwietnia 2004 r. do ... kwietnia 2006 r. i od ... czerwca 2002 r. do ... czerwca 2006 r. (k. ... akt adm.), co także świadczy o braku prześladowania skarżącego ze strony władz państwowych. Dowodzi to również tego, iż brak przedłużenia świadczenia rentowego na kolejny okres po ... czerwca 2006 r. (jak stwierdził skarżący w wywiadzie statusowym z powodu braku pieniędzy na łapówkę k. ... akt. adm.) spowodował pogorszenie sytuacji materialnej rodziny skarżącego i stanowił o ekonomicznych przyczynach opuszczenia kraju pochodzenia. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy trafnie uznały, że zeznania skarżącego nie mogą stanowić podstawy do dokonania na ich podstawie ustaleń wystarczających do nadania mu statusu uchodźcy. W konsekwencji powyższych ustaleń należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do Federacji R. skarżący zostanie zatrzymany, poddawany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Prawidłowo w tym kontekście organy administracji publicznej przyjęły, że w przypadku ewentualnego zatrzymania skarżącego brak jest podstaw do założenia, że zostanie on poddany przesłuchaniu z udziałem tortur, czy ukarany bez podstawy prawnej. Wobec braku rzeczywistej obawy wystąpienia powyższych okoliczności przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony uzupełniającej. Mając dodatkowo na uwadze, iż D. (tj. miejsce zamieszkania skarżącego) jest jednym z najbiedniejszych regionów Federacji R., to jednak skarżący bez większych przeszkód ma możliwość zamieszkania w innej części terytorium kraju pochodzenia. Jak wynika bowiem z opracowania Ośrodka ... nr ... z ...lipca 2008 r., nie można przyjąć, iż osoby pochodzące z K. z założenia, systemowo są w całej R. prześladowane. W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie: - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Skarżący w toku postępowania administracyjnego takich realnych przesłanek nie wykazał, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz Federacji R., czy republikańskich organów d. Z zeznań skarżącego nie wynika również aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mógł on zostać pozbawiony wolności, czy to w trybie określonym przez prawo, czy też w sposób bezprawny, co ponownie potwierdza okoliczność wyrobienia przez skarżącego paszportu i legalnego opuszczenia granicy państwa. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z ... września 2009 r. i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), należało oddalić skargę jako niezasadną. Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.).