V SA/Wa 1899/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... maja 2005 r. Nr ... w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia ...5.2005 r. - stosownie do treści art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29.8.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), a także innych szczegółowo wskazanych przepisów aktów normatywnych - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia ...2.2005 r. (złożonego przez skarżącą), utrzymał zaskarżony akt administracyjny w mocy. W motywach wskazano szczegółowe przesłanki rozstrzygnięć jakie legły u podstaw wydanych w sprawie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie interesów skarżącego poprzez ustalenie zawyżonych zobowiązań celnych oraz naruszenie §11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być dokumentowane świadectwem pochodzenia, a także art. 16 ust. 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między RP z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony. Decyzji tej zarzucono takie naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w postępowaniu wszczętym na podstawie nieobowiązującego przepisu prawa. W odpowiedzi na skargę - żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważna przesłankę istnienia społecznej akceptacji i działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. Z tego punktu widzenia należy negatywnie ocenić jakość przeprowadzonego postępowania przed Organem II - giej instancji. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż wniesione odwołanie - przez radcę prawnego - nie zostało podpisane. Ten brak - przed wydaniem decyzji - należało usunąć, czego nie uczyniono. Obowiązek wezwania do usunięcia braków wniesionego środka zaskarżenia ciążył na Organie II - giej instancji. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie rozpoznanie niepodpisanego odwołania uchodzi za rażące naruszenie prawa. W tej mierze istnieje pełna jednolitość poglądów. Mając zatem na uwadze treść art. 145 §1 pkt 2, 152 Pr. o p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.