V SA/Wa 1899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... czerwca 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany; oddala skargę. W dniu [...] lipca 2007 r. A. K., obywatel B., przebywający w Polsce na karcie pobytu, posiadający zezwolenie na zamieszkanie w Polsce do [...] lipca 2007 r. w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej – własnych firm zajmujących się handlem i ekspedycją, złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy podając jako przyczynę działalność polityczną ojca S. K. oraz obawę przed sprawą karną wszczętą przeciwko niemu na B., o której organa ścigania poinformowały jego żonę O. K. w 2006 r. po jej powrocie na B. z zagranicznych wakacji. W toku postępowania Cudzoziemiec wyjaśnił, iż jego ojciec w latach 1994 -2004 pełnił funkcję przewodniczącego komisji wyborczej. Gdy w 2004 r. początkowo odmówił podpisania protokołu ze sfałszowanymi wynikami referendum zmieniającego konstytucję, czym spowodował opóźnienie w odesłaniu protokołu, rozpoczęły się represje wobec całej rodziny. Sam Wnioskodawca zaczął od 2004 r. wspierać finansowo opozycję. W związku z tym w 2006 r. wszczęto przeciwko niemu sprawę karną dotyczącą prowadzonej przez niego firmy zagranicznej. W sprawie wspierania finansowego opozycji był dwukrotnie w 2005 r. przesłuchiwany przez milicję i KGB w B.. Zaprzeczył wówczas prowadzeniu takiej działalności. B. opuścił legalnie [...] maja 2006 r. i do niej nie powrócił wobec uzyskanych od żony informacji o sprawie karnej. We wrześniu 2006 r. A. K. został zatrzymany na terytorium RP w związku z wystawionym za nim przez B. międzynarodowym listem gończym, w którym zarzucono korupcję i fałszowanie dokumentów związanych z ekspedycyjną działalnością firmy. W tym stanie faktycznym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], odmówił Cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia braku okoliczności uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wydanie powyższej decyzji było poprzedzone: - zawieszeniem postępowania w okresie od [...] września 2008 r. do [...] kwietnia 2009 r. z powodu toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...] sprawy w przedmiocie dopuszczalności wydania Cudzoziemca władzom B. w trybie ekstradycji, - oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] lipca 2009 r. skargi A. K. na bezczynność organu w sprawie o nadanie mu statusu uchodźcy, - odmowną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. uchyloną następnie ze względów proceduralnych decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. wydaną w trybie samokontroli. W uzasadnieniu swej decyzji z [...] lutego 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż Cudzoziemiec od września 2005 r., kiedy to miały nasilić się w stosunku do niego represje, wielokrotnie wyjeżdżał z B. i na nią powracał. We wniosku o nadanie statusu uchodźcy wspomniał tylko o działalności politycznej ojca natomiast w toku postępowania rozwijał wątek swojej działalności polegającej na finansowym wspieraniu opozycji. Nie dając wiary tej działalności organ podniósł, iż wskazywane przez Cudzoziemca organizacje, którym miał rzekomo udzielać pomocy finansowej bardzo różnią się programami i popierały różnych kandydatów na prezydenta. Zdaniem organu zainteresowanie nimi Wnioskodawcy i jego ojca mogło mieć wyłącznie związek z ich udziałem w grupie przestępczej a nie można odmówić państwu, nawet o ustroju autorytarnym, prawa do ścigania przestępstw pospolitych. W ocenie organu, w stanie faktycznym sprawy, nie ma podstaw do uznania A. K. za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej, nie ma bowiem przesłanek do stwierdzenia, iż Cudzoziemiec mógłby zasadnie obawiać się po powrocie do kraju prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Brak jest także podstaw do objęcia go ochroną uzupełniającą z art. 15 ustawy z dnia13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. B. nie jest krajem, w którym występuje poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. W sytuacji, gdy Cudzoziemiec podjął kroki do uzyskania statusu świadka koronnego nie można także przyjąć, iż obawia się on orzeczenia kary śmierci lub wykonania egzekucji czy też tortur, nieludzkiego albo poniżającego traktowania czy karania. Nie ma zatem także podstaw do udzielenia mu zgody na pobyt tolerowany. W odwołaniu z dnia [...] lutego 2010 r. A. K. zarzucił organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych oblegający na przyjęciu, iż nie wystąpiły w stosunku do niego przesłanki z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do akt dołączył oświadczenie pisemne J. O., z którego wynika fakt wspierania przez Cudzoziemca opozycji i zamiary władz b. wobec złożenia przez niego w Polsce zeznań przeciwko ich wysokim funkcjonariuszom. Przy piśmie z [...] maja 2010 r. wpłynęła do akt postępowania administracyjnego kopia w języku [...] orzeczenia Sądu Najwyższego B. z [...] kwietnia 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2010 r. W ocenie Rady organ I instancji w sposób prawidłowy zebrał i rozważył materiał dowodowy. Cudzoziemiec nie był represjonowany ani też narażony na represje z przyczyn wskazanych w Konwencji. Konwencja Genewska zakreśla rygorystyczne i wąskie granice obejmowania uchodźców ochroną natomiast A. K. chce uniknąć postępowania karnego na B. prowadzonego z powodu podejrzenia o przestępstwa finansowe. Sam Wnioskodawca nie działał w opozycji, nie był z tego powodu prześladowany. Nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi, iż w latach 2004 - 2006 udzielał organizacjom opozycyjnym pomocy materialnej, to w tym samym czasie prowadził rozległą działalność gospodarczą, był właścicielem kilku firm, jeździł po całej Europie, nigdy nie był zatrzymany przez milicję. Organ II instancji podkreślił, iż instytucja nadania statusu uchodźcy nie może być wykorzystywana do legalizacji pobytów cudzoziemców w Polsce. Zdaniem Rady organ I instancji należycie ocenił, na tle ogólnie znanej sytuacji na B., indywidualną sprawę Cudzoziemca i właściwie wywiódł, iż brak jest podstaw do objęcia go ochroną uzupełniającą i do wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Rada przywołała także informację Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2008 r., iż A. K. stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Organ podkreślił, iż podstawę jego orzeczenia stanowiły dowody zgromadzone w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, chociaż zapoznał się obszernym materiałem zgromadzonym w postępowaniu ekstradycyjnym. W skardze z dnia [...] lipca 2010 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. K. wniósł o uchylenie w całości decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz o rozważenie przez Sąd możliwości uchylenia także decyzji organu I instancji, zarzucając organowi II instancji: - naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieprzetłumaczenie na język polski orzeczenia Sądu Najwyższego B. z [...] kwietnia 2010 r. - naruszenie art. 7, 11, 15, 77, 107 § 3 i 138 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozważenie treści orzeczenia Sądu Najwyższego B., ograniczenie się do oceny treści uzasadnienia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i uznaniu za własne jego ustaleń zwłaszcza dotyczących stwierdzenia, iż Skarżący zeznał jakoby był członkiem grupy przestępczej a sprawa karna przeciwko niemu była wyrazem chęci przejęcia jego majątku oraz oceny zeznań Strony jako nielogiczne, niekonsekwentne i niespójne a także brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przesłanek z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP., - naruszenia art. 15, 138 i 142 kpa poprzez aprobatę naruszenia przez organ I instancji art. 24 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego przez zaniechanie rozpoznania wniosku Strony zawartego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. o wyłączenie z dalszej procedury pracownika podpisującego decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosując środki określone we wskazanych ustawach sądy dokonują oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie decyzji. Zarzuty podniesione przez Stronę w skardze dotyczą wyłącznie naruszenia przez organ w toku rozpoznawania sprawy przepisów proceduralnych. W ocenie Sądu organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd, po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podziela stanowisko organów obu instancji, iż Skarżący nie spełnia przesłanek do uznania go za uchodźcę w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z dnia 20 grudnia 1991 r.). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż A. K. nie był prześladowany z powodu rasy, religii, narodowości ani też przynależności do określonej grupy społecznej. W toku postępowanie wskazywał na swój związek z opozycją wyłącznie poprzez udzielanie jej pomocy materialnej. W żadnej mierze nie był osobiście zaangażowany w działania podejmowane przez organizacje opozycyjne a powoływanie się na wspieranie różnych odłamów opozycji świadczy o tym, że nie miał osobiście i nie realizował konkretnych poglądów ani przekonań politycznych. Opuścił kraj pochodzenia nie na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, ale nie wrócił na B. po spędzonym zagranicą urlopie. W latach 2004 – 2006, po zmianie poglądów politycznych ojca, kiedy to miał udzielać organizacjom opozycyjnym pomocy materialnej prowadził działalność gospodarczą w Polsce i na B. jako właściciel kilku firm, bez żadnych problemów wyjeżdżał turystycznie i służbowo do wielu państw Europy, nigdy nie był zatrzymany przez milicję, nie stosowano wobec niego przemocy. Jak sam stwierdził , był tylko dwukrotnie wezwany na przesłuchanie. Stanowcze zaprzeczenie, by miał jakiekolwiek związki z opozycja nie miało dla niego żadnych negatywnych konsekwencji. Decyzja o pozostaniu w Polsce wiązała się z uzyskaną od przebywającej na B. żony informacja o wszczęciu przeciwko niemu sprawy karnej. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły i wywiodły, iż Cudzoziemiec w żaden sposób nie udowodnił związku pomiędzy sprawą karną a rzekomą jego działalnością polityczną. Niezależnie od powyższych ustaleń Sąd podkreśla, iż definicja uchodźcy zawarta w art. 1 ust. A pkt 2 Konwencji Genewskiej nie pozwala na generalizowanie i uznawanie za uchodźców wszystkich osób, które same lub też członkowie ich rodzin sympatyzowali z poglądami opozycji czy nawet w jakiś sposób wspierali jej działalność. Trzeba bowiem pamiętać, że główną przesłanką stosowania Konwencji Genewskiej są zindywidualizowane, uzasadnione obawy danej osoby przed prześladowaniem z powodów ściśle określonych w konwencji, a nie istniejąca generalnie sytuacja w kraju jej pochodzenia - naruszanie praw człowieka w działaniach podejmowanych przeciwko działaczom opozycji. Przy tym stan obawy musi mieć postać kwalifikowaną, obiektywną i być spowodowany przyczynami podanymi w Konwencji Genewskiej. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w cytowanej Konwencji. Inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę. W przypadku Skarżącego tymi przyczynami nie może być wszczęta przeciwko niemu sprawa karna dotycząca przestępstwa pospolitego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji genewskiej osoba obawiająca się procesu sądowego, który grozi jej z powodu podejrzenia o popełnienie czynu, który w demokratycznych krajach jest uznawany za przestępstwo a zatem kroki podejmowane przez organa ścigania związane z tą sprawą nie mogą być uznane za prześladowanie, dyskryminację lub za działania naruszające prawa człowieka. Równocześnie zważywszy na ok. 2 letni okres dzielący wszczęcie sprawy karnej przeciwko Skarżącemu od 2004 r., kiedy to jego ojciec opóźnił podpisanie protokołu komisji wyborczej i brak dowodów, że b. organy ścigania przed decyzją Cudzoziemca o pozostaniu w Polsce miały informacje o finansowym wspieraniu przez niego opozycji wskazuje na brak podstaw do łączenia postępowania karnego z powoływanym przez niego sprzyjaniem opozycji. Zasadnie organy przyjęły także, iż na B. nie występuje poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, które uzasadniałoby objęcie Strony ochroną uzupełniającą. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy uwzględniając zdarzenia, które miały miejsce od 2004 r. do pozostania Skarżącego w Polsce i właściwie skonfrontowały je z przesłankami udzielania zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, zawartymi w art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z powołanym przepisem cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. W sytuacji, gdy Cudzoziemiec ubiega się o status świadka koronnego a orzeczenie Sądu Najwyższego B., jak wskazuje Skarżący, wykazało nieprawidłowości postępowania karnego prowadzonego w stosunku do osób wchodzących w skład grupy przestępczej, do której miał on także należeć, zdaniem Sądu, należy przyjąć za prawidłową ocenę organu o braku podstaw do objęcia Cudzoziemca statusem tolerowanego pobytu w Polsce. Z wskazanych wyżej bezspornych faktów wynika wniosek, iż Skarżący decydując się na współpracę z białoruskimi organami ścigania musi mieć do nich zaufanie a przedstawiając dowód na prawidłowe działanie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych sam zaprzecza wiarygodności zgłaszanej obawy przed pozbawieniem go prawa do rzetelnego procesu sądowego lub ukaraniem bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podnosi, iż materiał zgromadzony w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w L. w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności ekstradycji A. K. do Republiki B. nie może wprost zostać przez organ uznany za dowód w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Pomimo, że na gruncie art. 604 § 1 pkt 7 kpk istotne znaczenie ma ustalenie czy w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej, to jednak instytucje nadania statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej i pobytu tolerowanego żądzą się własnymi prawami uregulowanymi w Konwencjach międzynarodowych i przepisach zawartych w polskich ustawach dotyczących cudzoziemców. Organy administracji prowadzą postępowanie dowodowe pod kątem zawartych w nich regulacji. Odnosząc się natomiast wprost do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ II instancji art. 15 i 138 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu Rada do Spraw Uchodźców nie uchybiła istocie postępowania odwoławczego, którą - zgodnie z art. 15 kpa - jest zasada dwuinstancyjności, tj. ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, doszła w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji jak organ I instancji co do zgodności z prawem rozstrzygnięcia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców także ze względu na kryteria celowości i słuszności jego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Sąd nie podzielił także zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 24 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego i zaniechania rozpoznania wniosku Strony zawartego w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. o wyłączenie z dalszej procedury pracownika podpisującego decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. Przede wszystkim w sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. podpisanej, z jego upoważnienia, przez A. K. nie został zawarty wniosek o wyłączenie tego pracownika. Żądania takiego nie zawiera bowiem zwrot : "Ten fragment może też być oceniony jako przesłanka do wyłączenia pracownika organu z przyczyn art. 24 § 3 kpa...", będący częścią polemiki z uzasadnieniem decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Niezależnie od tego Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 12 maja 2008 r., sygn. II SA/Gl 60/08, iż sam fakt zaniechania wydania postanowienia w kwestii żądania wyłączenia pracownika organu nie przesądza o wadliwości rozstrzygnięcia, jeżeli nie zostały spełnione przesłanki z art. 24 kpa. W rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, ponieważ to, że dany pracownik uczestniczył w wydaniu decyzji pierwotnej nie może być samodzielną podstawą z art. 24 § 3 kpa do jego wyłączenia, gdyż nie oznacza samo przez się, że wskutek udziału w wydaniu decyzji zaskarżonej wątpliwa może być jego bezstronność przy wydawaniu nowej decyzji w trybie 132 kpa. Analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 11 lipca 1986 r., sygn. IV SA 810/86, co do postępowania z art. 149 § 2 kpa. W rozumieniu art. 132 § 1 kpa odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, jeżeli organ pierwszej instancji uzna żądanie strony zawarte w odwołaniu za usprawiedliwione. Oznacza to, że w tym trybie może być ocenione tylko takie odwołanie, które w swej treści zawiera skonkretyzowane żądanie uchylenia lub zmiany decyzji nieostatecznej (M.Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz bieżący do art.132 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/ 2010). Decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. wydana w trybie samokontroli uwzględniła w całości żądanie Strony sprecyzowane w odwołaniu i uchyliła decyzję pierwotną z [...] listopada 2009 r., ale wyłącznie ze względów proceduralnych. Art. 132 nie przesądza, iż uznanie przez organ, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie musi oznaczać podzielenie przez organ wszystkich argumentów, merytorycznych i proceduralnych, w nim podnoszonych. Zdaniem Sądu istotne znaczenie ma wyłącznie uznanie żądania strony uchylenia lub zmiany decyzji pierwszej za zasadne, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Naruszenie przy wydawaniu decyzji z [...] listopada 2009 r. przepisów proceduralnych już tylko z tego powodu czyniło odwołanie Cudzoziemca zasługującym na uwzględnienie w całości, tj. zgodnie z jego żądaniem prowadziło do uchylenia decyzji pierwotnej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż Skarżący nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności nie wymienionych w § 1 art. 132 kpa, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności działającego z upoważnienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dyrektora Departamentu Postępowań Uchodźczych A. K.. Zasadnie natomiast Skarżąca podniosła w skardze naruszenie przez Radę do Spraw Uchodźców art. 107 § 3 kpa, w odniesieniu do faktycznej części uzasadnienia. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest zbyt skrótowe, odbiega od wzorca wskazanego w art. 107 § 3 kpa. Przede wszystkim jednakże zarzut Strony dotyczy braku odniesienia się przez organ do dołączonych do akt administracyjnych oświadczenia J. O. i orzeczenia Sądu Najwyższego B. z [...] kwietnia 2010 r. uchylającego orzeczenie organu niższego, dotyczącego członków grupy, w której miał działać Skarżący - z powodu prowadzenia postępowania karnego nieprawidłowo pod względem formalnym i merytorycznym, który to dokument złożony został w języku [...]. Zdaniem Sądu wymienienie tych dowodów w treści uzasadnienia wskazuje na to, iż były one przedmiotem rozważania Rady. Kwestionowane w skardze stwierdzenie organu, iż " Rozpatrując odwołanie Rada do Spraw Uchodźców oparła się jedynie na dowodach znajdujących się w sprawie o nadanie statusu uchodźcy" wskazywało, wbrew rozumieniu przez Skarżącego, iż organ rozważał nie dowody zebrane w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym w sprawie o ekstradycję a wyłącznie materiał zgromadzony w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, której część stanowi postępowanie odwoławcze. Jednak w dalszej części uzasadnienia brak jest wyjaśnienia dlaczego orzeczenie Sądu Najwyższego B. nie zostało przetłumaczone na język polski zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, czy organ rozpoznając sprawę oparł się na treści dołączonych do odwołania dokumentów, czy dał im wiarę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzegając te nieprawidłowości podkreśla jednakże, iż podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji mogą stanowić wyłącznie te naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, na tle całości postępowania administracyjnego przeprowadzonego w sprawie z wniosku A. K. o nadanie mu statusu uchodźcy, tej cechy nie ma wyżej przytoczony błąd organu. Strona składając do akt orzeczenie Sądu Najwyższego B. podnosiła, iż wskazuje one na nieprawidłowości w postępowaniu b. organów ścigania, które zostały ujawnione przez Sąd Najwyższy B.. Orzeczenie to, w ocenie Sądu, wskazuje zatem na funkcjonowanie na B. systemu kontroli instancyjnej a zatem okoliczności przeciwnej niż udowadniana przez stronę w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.