V SA/Wa 1908/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę. Przedmiotem skargi H. K. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "Minister RiRW") z [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] stycznia 2016 r., nr [...], o odmowie umorzenia należności w wysokości 3 744,38 zł wymagalnej wraz z odsetkami, ustalonej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił H. K. kwotę nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych uzyskanych na mocy decyzji nr [...] z dnia 4 marca 2008 r. o przyznaniu płatności do gruntów rolnych, wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], w łącznej wysokości 3 744,38 zł, powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczone od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności do gruntów rolnych. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 27 grudnia 2010 r. Upomnieniem z 14 września 2012 r. Prezes ARiMR wezwał skarżącego do zapłaty 3 744,38 zł wraz z odsetkami i następnie 12 listopada 2012 r. wystawił na tę kwotę tytuł wykonawczy i skierował go do egzekucji administracyjnej. 11 stycznia 2016 r. skarżący złożył do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniosek o umorzenie nienależnie pobranych płatności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że pomimo działania niezgodnego z procedurami nie doszło do wyłudzenia przez niego środków od Agencji ponieważ dopłaty zostały przez niego przekazane osobie faktycznie korzystającej z gruntów. Skarżący powołał się ponadto na trudną sytuację życiową i majątkową podając, że utrzymuje się wraz z żoną z renty w wysokości 630 zł miesięcznie, nie ma majątku, który mógłby spieniężyć, choruje na arytmię serca i brakuje mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Prezes ARiMR odmówił umorzenia należności. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 104 § 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 5, ust. 2 § 4 ust. 1, §6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 258, poz. 1747 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano m.in., że w trakcie postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko skarżącemu na rzecz ARiMR dotychczas odzyskano należności z tytułu nienależnie pobranych płatności w łącznej wysokości 4 910,93 zł. 25 lutego 2016 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, powtarzając wcześniejszą argumentację przytoczoną we wniosku. Skarżący podniósł ponadto, że z uwag na stan zdrowia nie może podejmować prac dorywczych oraz, iż prawdopodobnie potrącenia z jego renty dokonywane przez komornika w całości lub w przeważającej części pokrywają jedynie koszty egzekucji, a kwota narastających odsetek w skali miesiąca przekracza kwotę potrącenia, wobec czego nie ma realnych szans na spłatę jego długów. Decyzją z [...] maja 2016 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 5, § 4 ust. 1, §6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (dalej rozporządzenie), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przesłanki umorzenia określa § 3 i § 4 rozporządzenia. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności pieniężne pochodzące z EFRROW, o ile należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28 sierpnia 2014, str. 18). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. W niniejszej sprawie decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności została wydana [...] grudnia 2010 r., więc należy zastosować kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 30 listopada 2010 r., który wyniósł 4,0692 zł. Zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 406,92 zł, tym samym w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Ministra RiRW w stanie faktycznym niniejszej sprawy w stosunku do strony nie znalazły również zastosowania przesłanki umorzenia wskazane w § 3 rozporządzenia W ocenie organu, biorąc pod uwagę uzyskane od strony informacje na temat jej stanu majątkowego (strona utrzymuje się wspólnie ze współmałżonkiem z renty, z której komornik zajął w postępowaniu egzekucyjnym 1/4 i strona otrzymuje miesięcznie 630 zł netto), pomimo że strona znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, nie można było stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności, a co za tym idzie nie ma możliwości zastosowania § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Organ wskazał, że koszty postępowania egzekucyjnego w administracji określone zostały w formie procentowej w stosunku do egzekwowanej należności (opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4% do 8% w zależności dokonanego zajęcia), z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora. Organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej, zatem zgodnie z § 6 rozporządzenia nie ma również możliwości dokonania umorzenia kwoty należnych odsetek za zwłokę. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 7 rozporządzenia w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej na wniosek dłużnika może odroczyć termin spłaty całości lub części należności albo rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i umorzenia należności. W skardze strona powtórzyła argumentację przestawioną już we wniosku i odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Minister RiRW wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustanowiony dla strony w toku postępowania pełnomocnik z urzędu w piśmie złożonym 14 lutego 2017 r. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARiMR oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych, powiększonej o podatek od towarów i usług. Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia poprzez odmowę umorzenia należności , mimo niewyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie istnienia wskazanej w tym przepisie przesłanki umorzenia, jaką jest zaistnienie uzasadnionego przypuszczenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności, a w rezultacie przekroczenie przez organy obu instancji granic przyznanej im przez ustawodawcę w ramach uznania administracyjnego swobody orzekania; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie na skutek ustalenia, że nie zachodzi przesłanka umorzenia wskazana w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, spowodowanej niewyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie istnienia tej przesłanki, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Prezesa ARiMR 3) naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności sprawy w zakresie istnienia przesłanki umorzenia należności wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez sąd. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (dalej rozporządzenie). Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że umorzenie przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części należności dopuszczalne jest tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia). W niniejszej sprawie organy obu instancji w sposób wystarczający ustaliły okoliczności sprawy i prawidłowo ustaliły, że nie zaistniała żadna z, wymienionych enumeratywnie w § 3 i 4 rozporządzenia, przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. W sposób oczywisty do strony skarżącej nie znajdują zastosowania przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia. Nie znajdą zastosowania również przesłanki umorzenia należności dotyczące racjonalizacji ponoszenia kosztów na ich egzekucję. Kwota należności przypadającej do zwrotu wynosi 3 744,38 zł (kwota główna) i odsetki, które na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji tj. na 27 stycznia 2016 r. wyniosły 2 129,65 zł. Z odcinka potwierdzenia wypłaty renty, dołączonego do odwołania od decyzji organu I instancji wynika, że skarżący uzyskuje stałe dochody miesięczne z tytułu renty w wysokości 1 024,01 zł brutto, które pozwalają na skuteczne egzekwowanie należności ARiMR, o czym świadczy przebieg dotychczasowych postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko skarżącemu. Jak wskazuje skarżący, organ egzekucyjny zajął w tych postępowaniach wierzytelności skarżącego z tytułu renty, z której pobiera ¼ na spłatę zobowiązań. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że na dzień jej wydania ARiMR udało się odzyskać od skarżącego należności z tytułu nienależnie pobranych płatności w łącznej wysokości 4 910,93 zł. Wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej i wynoszą one 11,60 zł. Kwota należności przekracza więc koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co wyklucza możliwość umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 64 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji (dalej: ustawa egzekucyjna) wysokość opłat egzekucyjnych wyrażona jest przeważnie stawką procentową w stosunku do egzekwowanych należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty, bądź też kwotowo w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Co do zasady koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej – opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłaty za czynności egzekucyjne w wysokości od 4 do 8%, w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia. Zgodnie z art. 64 § 1 pkt 2 za zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego - 4% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. Stosownie do art. 64 § 4 ustawy egzekucyjnej opłaty za zajęcia, o których mowa w § 1 pkt 2-6, pobiera się tylko raz w toku postępowania egzekucyjnego, chociażby takie same czynności były następnie ponawiane. W myśl art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych. Opłata wynosi 1% kwoty egzekwowanych należności pieniężnych objętych każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr. W podstawie obliczenia opłaty uwzględnia się również odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie przypadające w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie w dacie wystawienia tytułu wykonawczego kwota należności głównej wynosiła 3 744,38 zł, zaś kwota odsetek naliczona na dzień wystawienia tytułu wynosiła 974,25 zł. Opłata manipulacyjna 1 % od egzekwowanej należności wyniosła więc 47,19 zł zaś opłata za czynność egzekucyjną zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego - 4% kwoty egzekwowanej należności, czyli 188,75 zł. Przewidywane koszty postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie wynoszą więc 235,94 zł, wobec czego nie można stwierdzić, że przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności będą wyższe od kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym, co mogłoby stanowić przesłankę umorzenia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Wobec ustalenia przez organ I instancji, że na dzień wydania decyzji przez ten organ ARiMR udało się odzyskać od skarżącego należności z tytułu nienależnie pobranych płatności w łącznej wysokości 4 910,93 zł, nie można też stwierdzić istnienia przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia tj. bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania również § 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności tj. na dzień 30 listopada 2010 r., wyniósł 4,0692 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 406,92 zł i nie przekracza ona wysokości należności wobec strony skarżącej. Wskazywane przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące jej sytuacji majątkowej, zdrowotnej i rodzinnej w świetle przepisów rozporządzenia nie mają żadnego znaczenia dla objęcia skarżącego ulgą w postaci umorzenia należności. Jak już wyżej wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, organ agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, a sytuacja strony skarżącej nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko w przypadku skorzystania przez niego z możliwości złożenia wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności. Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.