V SA/Wa 1910/11

Referendarz sądowy Anna Michałowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... czerwca 2011 r. Nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny p o s t a n a w i a: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. 1. zwolnić od kosztów sądowych; 2. ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarżący wystąpił - na urzędowym formularzu PPF - z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku oświadczył, że przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie pobiera żadnych świadczeń pieniężnych i nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego, ponadto nie posiada żadnego majątku. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie, wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., zostaje ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, nie ma żadnych źródeł dochodu i pozostaje na wyłącznym utrzymaniu państwa polskiego. Z powyższych względów oraz kierując się zapewnieniem mu prawa do sądu należało uznać, iż zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w przedmiotowej sprawie, jest uzasadnione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.