V SA/Wa 1910/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez T. D. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekającą o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. W dniu [...] stycznia 2003 r. T. D. złożył pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Po rozpatrzeniu wniosku strony decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców (dalej – URiC) odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy. Od rozstrzygnięcia w/wym. decyzji zainteresowany złożył odwołanie do organu II instancji Rady do Spraw Uchodźców (dalej - Rada). W dniu [...] września 2003 r. Rada decyzją nr [...] uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując przedmiotową sprawę ponownie Prezes URiC decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. odmówił stronie nadania statusu uchodźcy i jednocześnie udzielił zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Dnia [...] kwietnia 2005 r. Graniczna Placówka Kontrolna Straży Granicznej w T. przekazała informację o tym, iż T. D. wraz z żoną M. K. w dniu [...] lipca 2004 r. opuścili terytorium RP i wjechali do [...]. Cudzoziemcy legitymowali się dokumentami kraju pochodzenia przebywając na terytorium F. (w rodzinnej miejscowości N.) przez okres około ośmiu miesięcy. Przyjazd do Polski w dniu [...] kwietnia 2005 r. cudzoziemcy tłumaczyli potrzebą wymiany kart pobytu. Uznając powrót cudzoziemców do kraju pochodzenia i kilku miesięczny tam pobyt za dobrowolne zwrócenie się o ochronę do władz tego państw, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Prezes URiC cofnął udzieloną skarżącym zgodę na pobyt tolerowany na terytorium RP i nakazał opuszczenie RP. Cudzoziemiec po 8 miesięcznym pobycie w kraju pochodzenia powrócił do Polski i złożył odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która [...] marca 2006 r. decyzją [...] uznała odwołanie za wniesione z uchybieniem terminu. W dniu [...].05.2006 r. T. D. złożył w Placówce Straży Granicznej w T. drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. W dniu [...].11.2006 r. Prezes URiC odmówił nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP oraz nakazał opuszczenie terytorium RP. Wnioskodawca złożył odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która w dniu [...].01.2007 r. wydała decyzję [...] utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, a w dniu 18 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na tę decyzję (V SA/Wa 1547/07). W dniu [...].03.2007 r. cudzoziemiec złożył trzeci wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w RP. Dnia [...].05.2007 r. decyzją nr [...] Prezes URiC odmówił nadania mu statusu uchodźcy i z powodu braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, nakazał opuszczenie terytorium RP. W dniu [...],01.2008 r. Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i wskazała nowy termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium RP. Decyzja ta stała się ostateczna w rozumieniu art. 16 kpa. Czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy skarżący złożył w dniu [...] stycznia 2008 r. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja ta w dniu [...] czerwca 2009 r. została utrzymana w mocy prze Radę, a wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na tę decyzję (V SA/Wa 1433/09). W dniu [...].07.2009 r. T. D. skierował piąty wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. Dnia [...].02.2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] postanowił umorzyć postępowanie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W dniu [...] maja 2010 r. decyzja ta została utrzymana przez Radę. Cudzoziemiec w dniu [...].06.2010 r. złożył kolejny szósty wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał dnia [...].08.2010 r. decyzję o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny ([...]), zaś Rada w dniu [...].11.2010 r. utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie ([...]). T. D. [...].12.2010 r. złożył siódmy wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Jako przyczynę wyjazdu z kraju pochodzenia i wszczęcia procedury uchodźczej wskazał poszukiwanie go przez władze kraju pochodzenia za aktywny udział w działaniach wojennych w czasie konfliktu [...]. Wskazał, że pomagał we wszystkim, co się dało, załatwiał leki, pomagał rannym wrócić do zdrowia, zawoził różne osoby tam gdzie trzeba. Z regularnych kontaktów z rodzicami wie, że funkcjonariusze władz regularnie nachodzą ich dom i pytają się o miejsce jego pobytu oraz kiedy powróci do [...]. Z tego powodu, nie wie, co się może z nim stać i obawia się powrotu do [...]. W dniu [...].01.2011 r. Szef urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdzając, że wniosek jest oparty na tym samym stanie faktycznym, stanie prawnym oraz, że okoliczności i sytuacja w kraju pochodzenia strony nie uległa zmianie uznał, że jest on niedopuszczalny i w trybie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (tekst jednolity Dz. U. z 2009, Nr 189, poz. 1472) umorzył postępowanie w sprawie. W dniu [...].02.2011 r. T. D. wniósł odwołanie do Rady od decyzji organu I instancji domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i udzielenie mu ochrony uzupełniającej. Podał, że w 2004 r. władze polskie udzieliły mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Z powodu choroby swojej matki wyjechał wraz z żoną do [...], gdzie przebywał 8 miesięcy. Z uwagi na grożące mu niebezpieczeństwo ukrywał się. Podał też, że pojechał, gdyż otrzymał wezwanie do miejscowej komendy milicji. Po powrocie do Polski zgoda na pobyt tolerowany została cofnięta. Stwierdził, że zaświadczenia lekarskie potwierdzające fakt choroby jego matki przedstawił urzędowi. W skardze wniesionej na powyższą decyzję Rady do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił decyzji, że została wydana z naruszeniem: Art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez uznanie wniosku za niedopuszczalny. Zarzucił również naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, oraz art. 107 k.p.a. poprzez nie dokonanie wykładni zastosowanych przepisów. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Wskazała, iż prowadząc postępowanie odwoławcze od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].01.2011 r. dokonała porównawczej analizy deklaracji i oświadczeń strony złożonych w trakcie kolejnych sześciu postępowaniach, odniosła się do treści decyzji organów i poddała analizie odwołanie strony. Wskazała, że nie ograniczy się do porównania oświadczeń strony zawartych w jej wnioskach, lecz badała, czy po nabraniu przez jej decyzję dotyczącą pierwszego wniosku waloru rozstrzygnięcia ostatecznego w rozumieniu art. 16 k.p.a. zostały przedstawione przez T. D. nowe okoliczności, a także oceniła sytuację w kraju pochodzenia skarżącego. Wskazała, iż poddała analizie uzasadnienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców badając, czy spełnia ono wymogi art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie oraz art. 107 ust. 3 k.p.a. Podkreśliła, iż przepis 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie stanowi, że jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdza, że wniosek jest niedopuszczalny, to wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Wniosek zaś jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy w RP, wnioskodawca złożył nowy, kolejny wniosek oparty na tych samych podstawach. Wskazała, iż dokonała wnikliwego badania deklaracji strony i wszystkich okoliczności w sprawie przedstawionych przez stronę stwierdzając, że jej oświadczenia są identyczne i dotyczą tych samych okoliczności, które były już przedmiotem badania. Wskazała, że organ I instancji dokonał analizy, czy sytuacja w kraju pochodzenia strony nie uległa zmianie od momentu jej wyjazdu i wydania decyzji ostatecznej zamykającej postępowanie wszczęte pierwszym wnioskiem cudzoziemca. Stwierdziła, że Urząd do Spraw Cudzoziemców w pełni wykonał ten obowiązek i włączył do akt sprawy i dokonał wnikliwej analizy aktualnych opracowań eksperckich na temat sytuacji w [...] i regionie. Wskazała, iż Raport Ośrodka Studiów Wschodnich [...] omawia między innymi grupy ludności szczególnie narażone na represje, sprawców naruszeń praw człowieka, zbrojne podziemie i jego taktykę, w tym wobec ludności cywilnej. Wskazała, iż organ I instancji dokonał analizy raportu ogólnego w sprawie [...] przygotowanego przez MSZ [...] i płynące z niej wnioski zawarł w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. Urząd do Spraw Cudzoziemców poddał również analizie opracowanie [...] z [...].12.2010 r. na temat sytuacji w [...]. Wskazała, iż podziela stanowisko Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że niezależnie od faktu, że sytuacja w [...] jest złożona to nie ustalono żadnych okoliczności, które by wskazywały w sposób zasadny, że w przypadku powrotu do [...] cudzoziemiec byłby narażony na ryzyko doznania poważnej krzywdy z powodów konwencyjnych i zdefiniowanych w ustawie. Zgodnie z brzmieniem art. 18 tejże ustawy stwierdziła, że cudzoziemiec zawsze może przenieść się do innej części [...] lub innej części [...]. Podkreśliła, iż organ I instancji odniósł się również do osobistych uwarunkowań wnioskodawcy stwierdzając, że zarówno z analizy zebranego materiału dowodowego, jak i deklaracji samego aplikanta – nie wynika, aby owe uwarunkowania uniemożliwiały przeniesienie się i osiedlenie w innym miejscu niż zamieszkanie przed wyjazdem do Polski. Wskazała, iż siódmy wniosek jest całkowicie tożsamy w istocie sprawy z poprzednimi, jeśli chodzi o podmiot (ta sama osoba), przedmiot (nadanie statusu uchodźcy) oraz identyczny stan faktyczny, prawny, jak również sytuacja w kraju jego pochodzenia nie uległa zmianie w zakresie wskazującym na konieczność objęcia go ochroną międzynarodową na terytorium RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził że została ona wydana z naruszeniem przepisów art.40 ust.1 i ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.jed. Dz.U. 2009 r. Nr 189, poz. 1472 ze zm.) przywoływanej dalej jako ustawa, w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kluczowe znaczenie ma dokonanie wykładni art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez wyjaśnienie czy użyte w tym przepisie wyrażenie "na tych samych podstawach" odnosi się do podstaw faktycznych czy też podstaw faktycznych i prawnych kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy składanego przez tego samego cudzoziemca. Obowiązujący od 29 maja 2008 r., a wprowadzony ustawą z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw art. 40 w ust. 1 stanowi, iż gdy organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Ust. 2 zawiera wyjaśnienie kiedy wniosek jest niedopuszczalny. Dzieje się tak między innymi, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach. W poprzednim stanie prawnym ugruntowała się praktyka organów, akceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż w przypadku złożenia przez cudzoziemca kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy opartego na tych samych zdarzeniach organ umarzał postępowanie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 kpa. Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwo zwracano uwagę, iż z bezprzedmiotowością postępowania, na gruncie art. 105 kpa, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (M.Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz LEX 2009 - komentarz do art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego teza 4). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. V SA/Wa 2069/06, odnosząc się także do postępowania administracyjnego wszczętego kolejnym wnioskiem strony, po wydaniu przez organ decyzji odmownej w sprawie nadania statusu uchodźcy, zajął stanowisko, iż : "Decyzja ostateczna, która nie została zaskarżona, jest objęta szczególną ochroną prawną. Kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, oparty na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej, należy potraktować jako mający na celu obejście regulacji prawnej przewidzianej przepisem art. 16 § 1 k.p.a., co prowadzi do nadużycia prawa. Takie działanie strony nie może podlegać ochronie prawnej, gdyż wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych w przypadkach przewidzianych przez Kodeks postępowania administracyjnego. Kolejna decyzja odmawiająca bądź nadająca status uchodźcy wnioskodawczyni byłaby obarczona wadą prawną, powodującą wycofanie jej z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. powinno ulec umorzeniu." Nie budzi wątpliwości sformułowana w piśmiennictwie (M.Jaśkowska, A.Wróbel, Komentarz LEX 2009, komentarz do art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego) definicja, iż rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym polega na zastosowaniu obowiązującego prawa do ustalonego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W ten sposób organ administracji publicznej realizuje cel postępowania administracyjnego, jakim jest urzeczywistnienie obowiązującej normy prawnej w zakresie stosunków administracyjnoprawnych. Stosownie do tego celu postępowania administracyjnego, jak i istoty decyzji administracyjnej można odróżnić podstawę faktyczną i podstawę prawną decyzji administracyjnej. Podstawę faktyczną stanowią dokonywane przez organ administracji publicznej ustalenia faktyczne, a podstawę prawną stanowią te przepisy prawne, które organ przyjął w danym wypadku za obowiązujące i zastosował w swym orzeczeniu . W piśmiennictwie podkreśla się, iż jakkolwiek w postępowaniu administracyjnym nie ma wzorem k.p.c. sformułowanej zasady "powagi rzeczy osądzonej (rozstrzygniętej)" to jednak gwarancje trwałości decyzji ostatecznej należy rozumieć w ten sposób, iż organ który wydał decyzję jest nią związany, jeżeli w nowej sprawie wszczętej przed tym organem nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji. A zatem na gruncie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy wysnuć wniosek iż, gdy istotne elementy poprzednio wydanej decyzji (tożsamość stron, stan faktyczny, stan prawny) nie zmieniły się, to wniosek wszczynający nową sprawę o nadanie statusu uchodźcy jest niedopuszczalny. Tak więc nowy wniosek oparty na tych samych podstawach to wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. Postępowanie w sprawie z wniosku opartego na tych samych podstawach faktycznych, ale w zmienionym stanie prawnym nie może być umorzone na podstawie art.40 ust.1 i ust.2 pkt 2. Ustawy. Postępowanie, w którym wniosek cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy został rozpoznany merytoryczne zakończyło się w dniu [...] stycznia 2008 r. kiedy to Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2007 r. odmawiającą wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i nakazania opuszczenia terytorium w Rzeczypospolitej Polskiej z powodu braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Organy orzekały wówczas w oparciu o przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 maja 2008 r. W obecnym postępowaniu zastosowanie mają przepisy ustawy obowiązujące od 29 maja 2008 r. wprowadzające nieznaną poprzednio ustawodawstwu polskiemu instytucję ochrony uzupełniającej oraz w sposób odmienny regulujące w art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP instytucję pobytu tolerowanego poprzez rozszerzenie go o ustęp 1 pkt 1a, zgodnie z którym Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. (Takie samo stanowisko zajął WSA w Warszawie w sprawach o syg.akt VSA/Wa 727/09, V SA/Wa 1363/09). W konsekwencji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpoznania przez organ orzekający wymaga wniosek cudzoziemca o nadanie mu statusu uchodźcy oparty na tych samych podstawach faktycznych ale, do którego mają zastosowanie zmienione przepisy prawa. Ponadto stosownie do stanowiska NSA wyrażonego np. w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2011 r. syg. Akt II OSK 557/10 wydanie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z uwagi na stwierdzenie, że nowy wniosek oparty został na tych samych podstawach wymaga stwierdzenia przez organ nie tylko, że cudzoziemiec nie przedstawił we wniosku nowych informacji uzasadniających objęcie go ochroną, ale też, że sytuacja w kraju pochodzenia wnioskodawcy nie zmieniła się, a nie przedstawił tych okoliczności w odpowiedzi na skargę. Wobec uchylenia decyzji organu II instancji i wskazania na obowiązek merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego Sąd nie odnosi się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 77 i 107 k.p.a. w postępowaniu zakończonym decyzją o umorzeniu postępowania. Merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego zakończy się wydaniem decyzji rozstrzygającej o przyznaniu mu lub odmowie przyznania określonego statusu lub ochrony, nie zaś decyzją o umorzeniu postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Z uwagi na to, iż w sprawie Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt. 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).