V SA/Wa 1915/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz K. S. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. S. (dalej: "Skarżący"), zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ARiMR wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Pełnomocnik organu wyjaśnił, iż w wyniku analizy przeprowadzonej z urzędu przez ARiMR na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020, pismem z dnia [...] listopada 2018 r. poinformowano Skarżącego, iż jego wniosek został przywrócony na drogę dalszej oceny. Zdaniem pełnomocnika przywrócenie wniosku o przyznanie pomocy do dalszej weryfikacji powoduje, iż zaskarżony akt został uchylony, w konsekwencji czego postępowanie sądowoadministracyjne wywołane wniesioną skargą stało się bezprzedmiotowe. W aktach administracyjnych przekazanych do Sądu wraz ze skargą znajduje się pismo ARiMR z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] informujące Skarżącego o przywróceniu jego wniosku o przyznanie pomocy na drogę dalszej oceny w wyniku ponownej analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie. Pismem z dnia 13 grudnia 2018 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika Skarżącego o ustosunkowanie się do wniosku organu o umorzenie postępowania i w związku z tym wskazanie, czy cofa czy też nadal podtrzymuje skargę, w terminie 7 dni pod rygorem uwzględnienia wniosku organu. Przesyłka pocztowa zawierająca to wezwanie, skierowana na adres wskazany w skardze, nie została odebrana. Zwrócono ją do Sądu z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Na podstawie art. 73 p.p.s.a. przesyłkę uznano za skutecznie doręczoną w dniu 24 grudnia 2018 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącego nie ustosunkował się do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Mając na uwadze, iż organ uwzględnił złożoną przez K. S. skargę wskutek czego uchylono rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2018 r. i przywrócono jego wniosek do ponownego rozpatrzenia (ww. pismo z dnia [...] listopada 2018 r.), uznać należy, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie, a zatem zostało zrealizowane żądanie skargi. W ocenie Sądu dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Jest to uzasadnione także tym, iż Skarżący nie zgłosił sprzeciwu wobec wniosku organu. W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a, tj. w przypadku skorzystania przez organ z instytucji autokontroli, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skarżącego zastępuje w niniejszym postępowaniu pełnomocnik będący radcą prawnym, więc zastosowanie znajduje art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiący, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stronie nie należy się zwrot kosztów sądowych (wpisu od skargi), gdyż nie zostały one uiszczone. Skarżącemu przysługuje natomiast zwrot kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego, który sporządził skuteczną skargę. Aktem prawnym określającym wysokość kwoty, jaką można zasądzić na rzecz strony tytułem wynagrodzenia dla radcy prawnego za czynności podejmowane w postępowaniu m.in. przed sądami administracyjnymi, jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), dalej: "rozporządzenie". Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odmówił przyznania Skarżącemu pomocy finansowej ze środków unijnych z powodu niespełnienia warunków przyznania pomocy, a więc przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna za czynności podejmowane przez radcę prawnego wynosi 480 zł. Takie wynagrodzenie Sąd uznał za właściwe zasądzić na rzecz Skarżącego za zastępstwo prawne radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia.