V SA/Wa 192/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, , Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; oddala skargę Przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którą odmówiono przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz nałożył sankcję. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 maja 2012 r. M. K. złożył wniosek na rok 2012 o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. We wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego M. K. zadeklarował do jednolitej płatności następujące działki rolne: [...]- 1,86 ha (dz.ewid.[...]) [...]- 3,00 ha (dz.ewid.[...]). W trakcie kontroli administracyjnej wniosku okazało się, że na działki ewidencyjne [...] o pow. 1,99 ha oraz [...] o pow. 3,05 ha położone w obrębie [...], gm. [...] złożył wniosek również W. S.. W związku z zaistniałym konfliktem kontroli krzyżowej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wystosował wezwanie do złożenia wyjaśnień do W. S.. W sprawie wyjaśnienia złożył również M. K.. W dniu 30 października 2012 roku w siedzibie organu W. S. złożył oświadczenie, w którym stwierdził, że działki ewid. o numerach [...] oraz [...] położone w obrębie [...], gm. [...] użytkuje od 2000 roku. Stwierdził też, że M. K. nigdy ww. działek nie uprawiał i nie interesował się ich użytkowaniem. Organ I instancji wskazał, iż M. K. w odpowiedzi na przeprowadzone z nim przez pracownika organu rozmowy telefoniczne sukcesywnie przesyłał do biura wyjaśnienia dotyczące spornych działek, z których jednak nie wynikało, iż to on użytkował ww. działki. W wyjaśnieniu wysłanym w dniu 4.07.2013 roku M. K. napisał, iż nosił się z zamiarem użytkowania obu działek, jednak działka [...] została obsiana przez W. S., a na działce [...] wykonał on koszenie i zebrał siano. M. K. oprócz ww. wyjaśnień nie przedstawił innych dowodów na poparcie swojego stanowiska, iż to on jest faktycznym użytkownikiem spornych działek. Wskazał ponadto, ze w związku z kradzieżą trawy w roku 2011 i 2012 do Sądu Rejonowego w [...] wpłynęły akty oskarżenia. Wskutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że ww. działki zadeklarowane do płatności nie były użytkowane w 2012 roku przez M. K.. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Organ I instancji wskazał, że ustawodawca wiąże przyznanie płatności bezpośrednich z utrzymaniem gruntów rolnych zgodnie z normami, a tego wymogu nie można oddzielić od ich posiadania, polegającego na faktycznym użytkowaniu. Zadaniem ww. organu było ustalenie, czy deklarowane grunty rolne były faktycznie użytkowane przez Wnioskodawcę w roku ubiegania się o płatność i na tej podstawie przyznanie bądź odmowa przyznania płatności .Ponieważ w trakcie postępowania ustalono, iż wnioskodawca nie posiadał zadeklarowanych gruntów rolnych organ odmówił przyznania płatności. Odwołanie od ww. decyzji wniósł M. K.. Podniósł, że przedmiotowe działki są jego własnością. Wskazał, iż w 2012 r. na działce nr [...] rozrzucił kretowiska i rozsiał nawozy w postaci polifoski i saletry amonowej. Gdy przyjechał by ściąć plon, okazało się, że trwa została skoszona, a siano skradzione. Kradzież została zgłoszona prokuraturze. Podkreślił, iż drugiego pokosu siana dokonał on sam. Natomiast działka nr [...] została bezprawnie zajęta przez W. S. bez jego zgody i wiedzy. Przyznał, iż ww. działki były wydzierżawione W. S. w latach 2000-2010. Dzierżawa została zakończona w listopadzie 2010 r. Decyzją z dnia[...] listopada 2013 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny ustalony w sprawie, dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przepisy prawa stanowiące podstawę wydanych decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Podkreślił, że pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego będącego posiadaczem gospodarstwa rolnego i do gruntów znajdujących się w posiadaniu w sposób trwały, o określonej powierzchni i na określony dzień oraz utrzymywanych zgodnie z określonymi normami przez cały rok kalendarzowy. Wskazał, że istotnym jest tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych przesłanek ustawowych stanowiących podstawę do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ podniósł, że kwestia posiadania działek rolnych w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009, nr 40, poz.329, z późn. zm.), była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Wyjaśnił, iż orzeczenia zapadały w większości spraw na gruncie spraw obszarowych, tj. spraw o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednak linię orzeczniczą sądów administracyjnych w takich sprawach należy stosować również w sprawach o przyznanie płatności ONW - a to z uwagi na analogię przepisów regulujących sprawy obszarowe i ONW. Wyjaśnił, iż według przepisu art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie oznacza więc fizyczne władztwo nad rzeczą, któremu towarzyszy element psychiczny - zamiar władania rzeczą dla siebie. Przez posiadanie należy rozumieć efektywne, rzeczywiste w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy, czyli faktyczne użytkowanie rzeczy - gruntów rolnych. Samo legitymowanie się posiadaniem samoistnym nie może wystarczyć do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o dopłaty. Podkreślił, iż płatności należą się posiadaczowi gruntów rolnych utrzymującemu grunty zgodnie z normami. Jeżeli zatem o płatności wystąpi rolnik, który posiada grunty rolne, faktycznie je uprawia, utrzymuje je zgodnie z normami i spełnia inne przesłanki warunkujące ich przyznanie, określone w przepisach krajowych i unijnych, płatności będą mu przysługiwać nawet w przypadku bezprawnego użytkowania działek rolnych. Wyjaśnił, że rolą organu nie jest bowiem rozstrzyganie sporów cywilnych, które mogą być dochodzone na drodze sądowej. Wskazał, iż rozstrzygające dla przyznania płatności jest zatem, kto w sposób trwały użytkował grunty rolne i utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej, w tym w szczególności poczynił nakłady np. ponosił koszty zakupu nawozów, przeprowadzał inne prace polowe niezbędne do uzyskania pożytków. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych bezspornym jest fakt, iż M. K. nie był jedynym posiadaczem spornych gruntów w ciągu całego roku objętego wnioskiem. Podkreślił, że za okolicznością tą przemawia fakt, że wiosną 2012 roku skarżący dokonywał jedynie incydentalnych czynności na przedmiotowych działkach, nadto na tych działkach czynności agrotechnicznych dokonywał także inny producent rolny. Powołał się tutaj na pismo skarżącego z dnia 4 lipca 2013 r. jak również odwołanie od decyzji. Podniósł, iż w pismach tych sam skarżący wskazuje, że sporne działki były zajęte przez W. S., który obsiał działkę nr [...], zaś z działki [...] skosił trawę. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia tytuł własności gruntów rolnych jak również kradzież siana. Organ odwoławczy nie zakwestionował tego faktu, nie mniej jednak wyjaśnił, że jego rolą nie jest rozstrzyganie sporu między Wnioskodawcami. Podkreślił, iż sprawa bezprawnego użytkowania gruntów może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięć o charakterze cywilnoprawnym, dochodzonych przed sądami powszechnymi. Podniósł, że ta kwestia nie ma wpływu na ocenę uprawnienia do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K. wnosząc o uchylenie zakażonej decyzji w całości. Skarżący podniósł, iż W. S. dzierżawił grunty rolne, w tym działki [...] i [...] zgodnie z umową do listopada 2010 roku. Umowa ta została skutecznie rozwiązana. Działka [...] jest to trwały użytek zielony. Wskazał, że wczesną wiosną 2012 roku wykonał na tej działce niezbędne zabiegi agrotechniczne (wyrównał powierzchnie areału poprzez rozrzucenie kretowisk i rozsiał niezbędne nawozy w postaci polifoski i saletry amonowej). Podkreślił, że W. S. tylko dokonał jednorazowej kradzieży siana z tej działki. Drugi pokos trawy zebrał on. Skarżący wskazał, iż czynność wykonana przez W. S. miała charakter incydentalny był na tej działce tylko by skosić i skraść jeden pokos trawy, po drugi pokos nie odważył się już przyjechać gdyż sprawa kradzieży siana była już w prokuraturze. Podniósł, iż obecnie sprawa będzie rozpatrywana w S.R. [...], sygn. akt (...). Skarżący stwierdził, iż cały rok kalendarzowy utrzymywał tą działkę zgodnie z normami i przestrzegałem wymogów do otrzymania ww. płatności. Podkreślił, iż niebywałym jest aby osoba jednorazowo zajęła w złej wierze poprzez sfałszowanie umowy dzierżawy (wskazał nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt (...) dołączony do skargi) grunt rolny i zostawała za takie postępowanie wynagradzana. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11.03.2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) ", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. nr 40 poz. 329 ze zm.) w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji płatność ONW przyznaje się rolnikowi, który m. in spełnia warunki: - zobowiąże się do przestrzegania wymagań o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia albo w art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW); - jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; - do położonej na obszarach ON W powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; - jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej " numerem identyfikacyjnym "; - jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316/65 z dnia 02.12.2009 r.), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku dotyczących powierzchni wnioskowanej do przyznania płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. WE L 25 z dn. 28.01.2011 r.). Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w przypadku, gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności obszarowe przysługują posiadaczowi zależnemu. Z powyższych regulacji prawnych wprost i jednoznacznie wynika, iż pomoc jest udzielana na wniosek podmiotu będącego posiadaczem gospodarstwa rolnego i do gruntów znajdujących się w jego posiadaniu. Celem płatności ONW jest bowiem wspieranie działalności rolniczej posiadaczy gospodarstw rolnych, którzy utrzymują grunty w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony. Takie wsparcie powinno odnosić się więc do osób faktycznie użytkujących grunty na działalność rolniczą. Sam tytuł prawny do gruntu nie został przewidziany jako przesłanka konieczna do ubiegania się o wspomniane świadczenia, albowiem do realizacji działalności rolniczej wystarczające jest posiadanie. Wnioskowana pomoc finansowa w formie płatności ONW udzielona może być tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych tzn. producentom rolnym, którzy rolniczo użytkują posiadane działki rolne (niezależnie od ustalenia tytułu prawnego wnioskodawcy) a nadto utrzymują je w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Faktyczne władztwo nad rzeczą w przypadku gruntu rolnego oznacza, że istnieje swoboda co do podejmowania istotnych decyzji dotyczących funkcjonowania gospodarstwa np. co, gdzie i kiedy zasiać, komu i kiedy zlecić prace polowe czy też w miarę możliwości wykonać je samodzielnie, czy również swobodę decyzji co do występowania o konkretne dotacje ze środków unijnych. Sama możność władania gruntami rolnymi na podstawie prawa własności nie jest wystarczająca, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie. Innymi słowy płatność przysługuje za rolnicze użytkowanie działek rolnych. Konsekwencją takiej zasady przyznawania płatności jest fakt, że właściciel nie może otrzymać takich dopłat za działki, których – w danym roku objętym przyznawaną płatnością – nie posiadał, nie prowadził na nich upraw, a więc nie utrzymywał ich zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej. Wynika to wprost z art. 7 ust. 6 Ustawy. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności jest art. 16 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, który stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona a na rolnika nakłada się sankcje w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Tak więc kwota sankcji wyniosła: 869.94 zł (szczegółowe wyliczenia na stronie 8 zaskarżonej decyzji). Kwestią zasadniczą w niniejsze sprawie było ustalenie czy skarżący w chwili składania wniosku o płatności był posiadaczem przedmiotowych działek. Materiał dowodowy zebrany przez organy obu instancji pozwala na stwierdzenie, iż skarżący w momencie składania wniosku o płatności nie był posiadaczem przedmiotowych działek, a organy zasadnie odmówił mu przyznania płatności. Należy wskazać, iż organy bezsprzecznie ustaliły, iż przedmiotowe działki były przedmiotem dwóch wniosków o płatność. Jeden wniosek złożył skarżący M.K., drugi W.S.. Organy ustaliły, że W. S. był użytkownikiem działek w 2012 r., a przedmiotowe działki utrzymuje w dobrej kulturze rolnej, prowadzi na nich uprawy zbożowe m.in. pszenżyto. Ustaliły również, że działki te są w jego posiadaniu i użytkuje je od 2000 r. na powierzchni 4,96 ha. Natomiast skarżący, co sam przyznał w odwołaniu jak i w skardze jedynie wczesną wiosną 2012 roku dokonał zabiegów agrotechnicznych polegających na wyrównaniu powierzchni areału poprzez rozrzucenie kretowisk i rozsianiu niezbędnych nawozów w postaci polifoski i saletry amonowej), oraz skosił (jak twierdzi) jednorazowo siano. Spór jaki się toczy pomiędzy skarżącym, a W. S. co do kwestii bezprawnego posiadania przedmiotowych działek, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jak wyjaśniono powyżej dla sprawy ma znaczenie, kto posiadał grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności i utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy. Należy zauważyć, że sporne działki do czasu wydania i uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 30 marca 2012 r. (sygn. Akt (...)) pozostawały we wspólności dorobkowej M. K. i jego żony M., zatem w sposób wyłączny mógł on decydować o nich – co do zasady – dopiero po 21 kwietnia 2012 r. ) po uprawomocnieniu się postanowienia. Sprawa karna wytoczona przez M. K. żonie i szwagrowi ((...)), w której zapadł wyrok skazujący Sądu Rejonowego w [...] z dnia 29 października 2013 r. (dołączony do akt niniejszej sprawy), dowodzi istnienia sporu między byłymi małżonkami i szwagrem, który dotyczył umowy dzierżawy działek rolnych. M. K. przyznaje, że sporne działki były dzierżawione przez W. S. na podstawie umowy od 2000 r. do listopada 2010 r., a następnie w związku z upłynięciem jej terminu uległa ona rozwiązaniu. Należy stwierdzić w związku z tym, że mimo upływu terminu umowy dzierżawy, z wyjaśnień M. K. (pisma z 4 lipca 2013 r. i odwołania) należy wyprowadzić wniosek, że W. S. nie wydał spornych działek skarżącemu. Pośrednim przyznaniem tej okoliczności przez skarżącego jest fakt, ze M. K. zarówno w odniesieniu do 2011 i 2012 r. złożył do Prokuratury zawiadomienia ,,o kradzieży" siana z działki [...]. M. K. nie udowodnił, że był faktycznym posiadaczem działek w 2012 r., a z oświadczenia W. S. wynika, że w 2011 r. tak jak każdego roku (od 2004 r.) złożył wniosek o płatności bezpośrednie i ONW do czego prawo rościł sobie również skarżący. Reasumując należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza żadnym dowodem, iż to skarżący był faktycznym posiadaczem spornych gruntów. To, że skarżący prowadzi spór prawny związany z działkami (kradzież siana, sfałszowanie umowy dzierżawy) z W. S. i M. K. (siostrą W., oraz byłą żoną skarżącego) nie przesądza, iż przedmiotowe działki w chwili składania wniosku był w jego posiadaniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.