V SA/Wa 193/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi G-P Szpitala [...] Uniwersytetu Medycznego w P. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i określenia wysokości zobowiązania z tytułu odsetek należnych od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki oddala skargę Przedmiotem skargi z 2 grudnia 2013 r. wniesionej przez G.-P.Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego im. [...] w P jest decyzja Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] listopada 2013 r. nr [...] (NK: [...]) uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji i określająca wysokość zobowiązania z tytułu odsetek w kwocie 475 652 zł należnych od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 29 marca 2010 r. została podpisana umowa o dofinansowanie nr [...] pomiędzy Instytucją Wdrażającą - Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia a G.-P Szpitalem Klinicznym Uniwersytetu Medycznego im. [...] w P w celu realizacji projektu nr [...] pn. "Poprawa jakości, efektywności i dostępności do specjalistycznej opieki nad noworodkiem w GPSK w P poprzez zakup nowoczesnej aparatury". W ramach umowy przekazano beneficjentowi środki zaliczki w wysokości 9 334 253,88 zł. Beneficjent w trakcie realizacji projektu złożył trzy wnioski o płatność w tym dwa wnioski sprawozdawcze oraz wniosek o płatność końcową za okres od 01 września 2010 r. do 30 września 2010 r. Pismem z 8 lutego 2013 r. Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia wezwało beneficjenta do zwrotu środków w kwocie 483 324,00 zł, a następnie pismem z 13 marca 2013 r. zawiadomiło beneficjenta o wszczęciu postępowania administracyjnego. Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] organ I instancji określił Skarżącemu kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 485 881,00 zł stanowiącą odsetki jak dla zaległości podatkowych od nierozliczonych w terminie środków przekazanych w ramach zaliczki w kwocie 9.334.253,88 naliczonych od dnia przekazania zaliczki tj. 27 kwietnia 2010 r. do dnia złożenia wniosku o płatność tj. 02 listopada 2010 r. Organ przyjął za datę nadania i wpływu wniosku o płatność 02 listopada 2010 r, bowiem Beneficjent nie przedstawił dowodu nadania wniosku w dniu 29 października 2010 r. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 207 ust. 9 w zw. z art. 189 ust. 3, art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) – dalej: u.f.p. oraz art. 21 §1 i §3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że G –P Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego w P na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...][ z dnia [...] marca 2010 r. podjął się realizacji projektu pn. "Poprawa jakości, efektywności i dostępności do specjalistycznej opieki nad noworodkiem w GPSK w P poprzez zakup nowoczesnej aparatury". Postanowienia umowy nakładały na Beneficjenta obowiązek stosowania prawa, w tym w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz.U. Nr 223, poz. 1786 ze zm.). Rozporządzenie to stanowi natomiast, iż rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez Beneficjenta wydatków kwalifikowanych we wnioskach o płatność złożonych do Instytucji Wdrażającej, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego lub na zwrocie zaliczki (§ 5 ust. 1 Rozporządzenia). Następnie organ podniósł, iż w przedmiotowej sprawie termin na rozliczenie zaliczki upłynął w dniu 27 października 2010 r. i do tego dnia należało przedłożyć wniosek o płatność rozliczający otrzymane środki w ramach zaliczki. Zgodnie z zapisem §7 ust. 3 umowy o dofinansowanie Beneficjent powinien złożyć wniosek o płatność końcową do dnia 30 października 2010 r. W przedmiotowej sprawie wniosek rozliczający zaliczkę był tożsamy z wnioskiem o płatność końcową, co jednak nie zwalniało Beneficjenta z zastosowania się do zapisów §8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, a zarazem złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę do dnia 27 kwietnia 2010 r. Zdaniem organu zaniechanie rozliczenia otrzymanej zaliczki przez Beneficjenta w ww. terminie skutkuje naliczeniem odsetek zgodnie z §8 ust. 3a umowy o dofinansowanie za okres od dnia przekazania środków zaliczki tj. 27 kwietnia 2010 r. do dnia złożenia wniosku o płatność tj. 02 listopada 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Rozwoju Regionalnego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość zobowiązania z tytułu odsetek w kwocie 475 652 zł należnych od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zaznaczył, iż z poprzez rozliczenie zaliczki w myśl §5 ust. 1 Rozporządzenia MRR należy rozumieć wykazanie przez Beneficjenta wydatków kwalifikowanych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminie i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie lub na zwrocie zaliczki. Beneficjent dokonał zwrotu 225 zł w dniu 18 października 2010 r. i ta część zaliczki została rozliczona prawidłowo. Pozostałą część zaliczki rozliczono naruszając warunek określony w §8 ust. 3a Umowy o dofinansowanie nakładającym obowiązek złożenia wniosku o płatność w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania zaliczki. Termin na złożenie wniosku o płatność rozliczającego pozostałą część zaliczki otrzymanej w dniu 27 kwietnia 2010 r. minął bowiem w dniu 27 października 2010 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż Beneficjent miał czas na złożenie wniosku o płatność końcową do dnia 31 października 2010 r., jednak postanowienia umowy wskazywały inny termin na rozliczenie zaliczki, a więc zwrot zaliczki lub złożenie wniosku o płatność ją rozliczającego tj. 6 miesięcy od dnia wypłaty zaliczki. Beneficjent nie dochował terminu, który upłynął w dniu 27 października 2010 r. Decyzja Beneficjenta o rozliczeniu zaliczki we wniosku o płatność końcową nie powoduje bowiem wydłużenia terminu określonego w §8 ust. 3a Umowy o dofinansowanie, wręcz przeciwnie skutkuje obowiązkiem złożenia tego wniosku w terminie wcześniejszym (w niniejszej sprawie co najmniej o 4 dni) niż dopuszczalny w świetle §7 ust. 3 Umowy o dofinansowanie. Dokonując ponownego określenia wysokości zobowiązania z tytułu odsetek, organ II instancji uwzględnił fakt rozliczenia w terminie przez Skarżącego zaliczki w kwocie 225 zł, jak również fakt nadania wniosku o płatność końcową w dniu 29 października 2010 r., na podstawie załączonego do odwołania listu przewozowego Poczty Polskiej. Pismem z 2 grudnia 2013 r. G-P Szpital Kliniczny Uniwersytetu Medycznego im. [...] w P] (zwany dalej: Skarżącym) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z [...] listopada 2013 r. nr [...] NK: [...]), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z [...] kwietnia 2013 r. i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora CSIOZ z dnia [...] kwietnia 2013 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2009 r., Nr 223, poz. 1786); dalej: "rozporządzenie MRR", w związku z Wytycznymi w zakresie sprawozdawczości Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko - dalej: Wytyczne, w związku z § 7 ust. 2 i 3 oraz § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie nr UDA-POIS.12.02.00-00-018/08-00 Projektu nr WND-POIS.12.02.00-00-018/08 Pn. "Poprawa jakości, efektywności i dostępności do specjalistycznej opieki nad noworodkiem w GPSK w P poprzez zakup nowoczesnej aparatury medycznej" w ramach działania 12.2. - Inwestycje w infrastrukturę ochrony zdrowia o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XII - Bezpieczeństwo zdrowotne i poprawa efektywności systemu ochrony zdrowia Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013 zawartej w dniu 29 marca 2010 r. - dalej: umowa o dofinansowanie, poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcie, że: - na gruncie przywołanych uregulowań uzasadnione jest funkcjonowanie pojęć: "wniosek o płatność" i "wniosek o płatność końcową" o rozbieżnych znaczeniach, - w § 7. ust. 3 umowy o dofinansowanie mowa jest o wniosku o płatność (końcową), składanym wyłącznie w celu refundacji poniesionych wydatków kwalifikowalnych w wysokości 5% otrzymanego dofinansowania, - rozliczenie zaliczki następuje we wniosku o płatność, o którym mowa w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, tj. we wniosku składanym w trakcie realizacji projektu, nie zaś we wniosku o płatność końcową, o którym mowa w § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie podczas gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym w szczególności przepisy rozporządzenia MRR, a także Wytyczne,- wskazując na funkcje sprawozdawcze wniosku o płatność, nie wprowadzają takiego rozróżnienia, zaś rozliczenie zaliczki polega właśnie na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność bądź zwrocie zaliczki, co powoduje, że rozliczenie zaliczki w postaci złożenia wniosku o płatność winno nastąpić w terminie wynikającym z § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie, tj. do dnia 30 października 2010 r.; 2. przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia MRR w związku z Wytycznymi w związku z § 7 ust. 2 i 3 oraz § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, poprzez dokonanie błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcie, że: - rozliczenie zaliczki (końcowe) nie może polegać na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych i nie stanowi rozliczenia, o którym mowa w § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie, - rozliczenie udzielonego dofinansowania w formie zaliczki winno nastąpić w terminie określonym w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, pomimo iż z treści samej umowy wynika, że zostały przewidziane dwa terminy do dokonania rozliczenia zaliczki, uzależnione od formy tego rozliczenia, - nie jest możliwe dokonanie rozliczenia zaliczki w dwóch różnych formach i różnych terminach, tj. złożenia wniosku o płatność i zwrotu zaliczki, pomimo, iż sama umowa określając dwa różne terminy na dokonanie rozliczeń - w § 7 ust. 2 i 3 oraz w § 8 ust. 3a - wskazuje na takie dwie formy, - termin do dokonania rozliczenia zaliczki, o którym mowa w § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie nie stanowi zapisu wyłączającego stosowanie § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie w zakresie określenia terminu do rozliczenia zaliczki w formie złożenia wniosku o płatność podczas gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym w szczególności przepisy rozporządzenia MRR, wskazują wprost na dwie formy rozliczenia zaliczki, tj. przez złożenie wniosku o płatność i zwrot zaliczki, nie stanowiąc przy tym by rozliczenie dokonane w jednej z tych form w danym terminie, było uzależnione od drugiej; 3. przepisu art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.); dalej: "u.f.p." poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w stosunku do Skarżącego zachodzi podstawa prawna do wymierzenia sankcji, o której mowa w przepisie, podczas gdy niedochowanie terminu, o którym mowa w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie - który odnosi się tylko i wyłącznie do rozliczenia dofinansowania w postaci zwrotu zaliczki - nie może być podstawą wymierzenia takiej sankcji, bowiem działaniem sankcjonowanym może być tylko i wyłącznie niezłożenie w terminie wniosku o płatność; 4. przepisu art. 189 ust. 3 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w stosunku do Skarżącego zachodzi podstawa prawna do wymierzenia sankcji, o której mowa w przepisie, tj. do określenia wysokości zobowiązania z tytułu odsetek należnych od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki, wypłaconej na podstawie umowy o dofinansowanie, podczas gdy wniosek o płatność (końcową) - stanowiący rozliczenie zaliczki - został złożony w dniu 29 października 2010 r., tj. w terminie zakreślonym umową. 5. przepisu art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." w związku z art. 67 u.f.p. w związku z art. 60 pkt 6 u.f.p. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, a to wykładni § 7 ust. 2 i 3 oraz § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie i poczynienie na tej podstawie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, polegających na uznaniu, że: - rozliczenie zaliczki, o której mowa w umowie o dofinansowanie winno nastąpić w terminie określonym w § 8 ust. 3a tejże umowy, tj. do dnia 27 października 2010 r., nie zaś w terminie określonym w § 7 ust. 2 i 3 umowy, tj. do dnia 30 października 2010 r., - rozliczenie zaliczki, o której mowa w umowie o dofinansowanie nie następuje poprzez złożenie wniosku o płatność końcową, o którym mowa w § 7 ust. 3 umowy, - rozliczenie zaliczki w postaci złożenia wniosku o płatność nie następuje w terminie określonym w § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie, - Skarżący nie złożył w terminie określonym umową o dofinansowanie wniosku o płatność, stanowiącego rozliczenie zaliczki. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] listopada 2013 r. uchylającej w całości decyzję Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2013 r. i określającej wysokość zobowiązania z tytułu odsetek na kwotę 475.652 zł. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p. w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. Nr 223, poz. 1786) rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki. Stosownie do treści § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie spornego projektu beneficjent ma obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie Beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek, na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p. Mając powyższe na względzie, należy uznać, iż dokonując oceny stanu faktycznego organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż beneficjent był zobowiązany do złożenia wniosku o płatność rozliczającego całą zaliczkę przekazaną w dniu 27 kwietnia 2010 r. w kwocie określonej w § 8 ust. 1 pkt 1 umowy o dofinansowanie, tj. 9.334.253,88 zł w terminie do dnia 27 października 2010 r. Skarżący nie dochował powyższego terminu, co spowodowało konieczność wydania decyzji zobowiązującej do zapłaty odsetek. Organ zasadnie wywiódł ponadto, iż wynikający z § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie obowiązek przedłożenia wniosku o płatność końcową w terminie do 30 dni po upływie okresu kwalifikowania wydatków, o którym mowa w ust. 2 nie uprawniał beneficjenta do rozliczenia otrzymanej zaliczki po dniu 27 października 2010 r., ale jeszcze w terminie przewidzianym na złożenie wniosku o płatność końcową, tj. do dnia 31 października 2010 r. Pomimo bowiem możliwości rozliczenia kwoty zaliczki wnioskiem o płatność końcową stanowiącą 5% kwoty dofinansowania, wniosek musiałby zostać złożony w terminie przewidzianym dla rozliczenia otrzymanej zaliczki. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skarżący wyjaśnił, iż przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wprowadzają rozróżnienia pojęć: "wniosek o płatność" i "wniosek o płatność końcową", zaś rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność bądź zwrocie zaliczki, co powoduje, że rozliczenie zaliczki w postaci złożenia wniosku o płatność winno nastąpić w terminie wynikającym z § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie, tj. do dnia 30 października 2010 r. W ocenie skarżącego, zapis § 7 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie jest zapisem szczególnym w odniesieniu do zapisu § 8 ust. 3a umowy. Powyższe stanowisko należy uznać za nieuprawnione. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż skarżący błędnie utożsamia termin na złożenie wniosku o płatność końcową, który został określony w § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie i dotyczy refundacji poniesionych wydatków kwalifikowalnych, z terminem na rozliczenie dofinansowania w formie zaliczki, o którym mowa w § 8 ust. 3a umowy. Podkreślić należy bowiem, iż, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, § 5 ust. 1 rozporządzenia MRR reguluje tryb rozliczania zaliczek dla beneficjentów i nie dotyczy trybu rozliczania płatności końcowej. Jednocześnie Sąd podziela pogląd organu, iż sam fakt możliwości rozliczenia zaliczki razem z wnioskiem o płatność końcową nie może uprawniać do wydłużenia określonego w umowie o dofinansowanie terminu na rozliczenie zaliczki. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 189 ust. 3 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zachodzi podstawa prawna do wymierzenia sankcji, o której mowa w przepisie. Skarżący zaznaczył, iż przepis § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie odnosi się wyłącznie do rozliczenia dofinansowania w postaci zwrotu zaliczki. Podkreślił ponadto, iż wniosek o płatność – stanowiący rozliczenie zaliczki – został złożony w terminie zakreślonym umową. Należy wskazać, iż wykonując delegację zawartą w art. 189 ust. 4 u.f.p. MRR wydał rozporządzenie określające warunki i tryb udzielania i rozliczania zaliczek dla beneficjentów oraz zakres wniosków o płatność składanych w celu rozliczenia zaliczki. W § 5 ust. 1 rozporządzenia zawarto regulację, która nakazała określenie w umowie o dofinansowanie terminu i warunków rozliczenia zaliczki. Nie składając zatem wniosku w terminie określonym w umowie o dofinansowanie skarżący naruszył warunek określony w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, co skutkowało wydaniem decyzji określającej wysokość odsetek liczonych od dnia przekazania zaliczki do dnia złożenia wniosku o płatność. W ocenie Sądu, nieuprawnione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Zaprezentowane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozumowanie jest jasne, logiczne i co najważniejsze znajduje oparcie w prawidłowej wykładni przepisów u.f.p., rozporządzenia MRR oraz postanowień umowy o dofinansowanie. Podsumowując uznać należy, iż organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a także przestrzegał wskazanych przez skarżącego reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.