V SA/Wa 1930/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zwrotu pomocy do plantacji trwałych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K.S., zwany dalej skarżącym, zwrócił się do tut. Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania opisanej w komparycji postanowienia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zaskarżoną decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego o ustaleniu skarżącemu wysokości zwrotu pomocy do plantacji trwałych w kwocie 6 450,00 zł. Skarżący nadesłał kopie obszernej dokumentacji medycznej obrazującej stan jego zdrowia, w tym: orzeczenie z dnia [...] stycznia 2006 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia lekarskie z dnia [...] sierpnia 2003 r., [...],[...] i [...] września 2003 r., [...] sierpnia 2004 r., [...] i [...] listopada 2005 r., [...] i [...] grudnia 2005 r., dwie karty leczenia szpitalnego, trzy opinie psychologiczne z dnia [...] marca 2003 r., [...] kwietnia 2003 r. i [...] lutego 2004 r. oraz decyzję ZUS z dnia [...] października 2003 r. określającą wysokość renty skarżącego na kwotę 1078,28 zł i dodatku pielęgnacyjnego w kwocie 141,70 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podczas rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Wskazana instytucja ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Dokonując oceny przedmiotowego wniosku Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie, gdyż spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, warunkująca objęcie go ochroną tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle ogólnej kondycji finansowej, zdrowotnej czy rodzinnej wnioskodawcy. Na wnoszącym o wstrzymanie spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, dostępne w CBOSA). Z nadesłanej do Sądu dokumentacji medycznej wynika, że skarżący cierpi na liczne schorzenia, tj. chorobę Alzheimera, zespół psychoorganiczny otępienny znacznego stopnia, przewlekłą niewydolność krążenia mózgowego, zespół polimetaboliczny, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, dnę moczanową, przewlekłe zapalenie trzustki, hiperlipidemię, retinopatię, hepatopatię. W zaświadczeniach lekarskich podkreślono, że choroby skarżącego mają charakter postępujący i nierokujący wyleczenia oraz że wymaga on opieki osoby drugiej ze względu na niemożliwość samodzielnej egzystencji. Także Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał skarżącego za niepełnosprawnego w stopniu znacznym (orzeczenie wydano na stałe), trwale niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji. Mocą zaskarżonej decyzji skarżący został zobowiązany do zwrotu kwoty 6 450 zł. Wysokości wskazanej należności nie jest wielka jednak jej uiszczenie, w zestawieniu ze stanem zdrowia skarżącego, może znacznie pogorszyć jego sytuację bytową. Skarżący wymaga permanentnego i kosztownego leczenia (z uwagi na wielość i charakter schorzeń) oraz stałej opieki, a ponadto utrzymuje się z niewielkiej kwoty ok. 1220 zł (renta oraz dodatek pielęgnacyjny). W cenie Sądu przytoczone powyżej okoliczności potwierdzają zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Warszawa, dnia 3 lipca 2015 r. ZARZĄDZENIE Odpis postanowienia z dnia 3 lipca 2015 r. wraz z uzasadnieniem doręczyć stronie skarżącej oraz organowi z pouczeniem o przysługującym zażaleniu do NSA. Sędzia sprawozdawca Andrzej Kania