V SA/Wa 1937/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2014 r. o odmowie wstrzymania decyzji w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; postanawia: 1. Uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1937/14. 2. Wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zawarła w treści skargi wniosek o wstrzymanie decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. Z uwagi na brak należytego uzasadnienia wniosku postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. Sąd orzekł o jego oddaleniu. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca podniosła, że jest schorowaną osobą w podeszłym wieku. Jako wdowa samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura, z której po spłacie kredytu pozostaje jej około 1400 zł miesięcznie. Kwota ta jest w całości przeznaczana "na życie oraz leczenie". Ponadto skarżąca oświadczyła, że w dniu 10 września 2014 r. otrzymała zawiadomienie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu świadczenia emerytalnego na postawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. Podkreśliła, iż zajęcie emerytury pozbawi ją środków do życia. Do zażalenia skarżąca dołączyła dokumenty potwierdzające zły stan zdrowia oraz trudną sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w przypadku, gdy wniesione zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Sąd uznał, że wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie z dnia 4 września 2014 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest oczywiście uzasadnione. W konsekwencji powyższego, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił uchylić zaskarżone postanowienie w całości. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności unormowana w art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wyniku złożonego przez skarżącą zażalenia oraz po analizie dołączonych do nią dokumentów – m.in. zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego, wyciągu z rachunku bankowego, upomnienia dotyczącego zapłaty zaległego podatku rolnego i podatku od nieruchomości Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Analiza powołanych w zażaleniu okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżąca została zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranych płatności w kwocie 14.464,14 zł. W ocenie Sądu kontynuowanie egzekucji tej kwoty może spowodować po stronie skarżącej trudne do odwrócenia skutki z uwagi na jej sytuację zdrowotną i finansową. Egzekucja ww. kwoty może uniemożliwić skarżącej bieżące funkcjonowanie. W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd, orzekł jak w sentencji postanowienia