V SA/Wa 1940/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie A. Sp. z o.o. z siedzibą w B., dalej zwana Spółką, importowała na podstawie umowy dystrybucyjnej zawartej w dniu [...] października 1999 roku z firmą M. Ltd z siedzibą w W. osprzęt do urządzeń medycznych. Między innymi, w ramach tej umowy oraz aneksu do niej z dnia [...] stycznia 2000 roku, Spółka sprowadziła kolejne partie sprzętu, które na podstawie zgłoszeń celnych z dnia [...] stycznia 2000 roku (wg SAD nr [...]), [...] stycznia 2000 roku (wg SAD nr [...]), [...] lutego 2000 roku (wg SAD nr [...]), [...] lutego 2000 roku (wg SAD nr [...]) oraz z dnia [...] lutego 2000 roku (wg SAD nr [...]) zostały dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym. Wartość celna importowanych towarów każdorazowo była przyjęta w wysokości deklarowanej w dokumencie SAD i obejmowała wartość (cenę) transakcyjną, wynikającą z przedstawionej przy zgłoszeniu faktury oraz koszt transportu towaru. W wyniku kontroli ustalono, że Spółka, na podstawie aneksu z dnia [...] stycznia 2000 roku, została zobligowana do uiszczenia jednorazowej opłaty na rzecz eksportera w wysokości 50.000 USD. Ponieważ zdaniem organu celnego kwotę opłaty należało doliczyć do wartości celnej towaru, w każdej ze spraw objętych w/w zgłoszeniami celnymi wszczęte zostało postępowanie w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanych towarów. Na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2002 roku postępowania te zostały połączone w celu ich łącznego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 roku o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, którą określił w podwyższonej wysokości, ustalonej przez doliczenie do deklarowanej wartości celnej proporcjonalnej do dostaw objętych zgłoszeniami z dnia [...] stycznia 2000 roku (nr SAD [...]), [...] stycznia 2000 roku (nr SAD [...]), [...] lutego 2000 roku (nr SAD [...]), [...] lutego 2000 roku (nr SAD [...]) oraz z dnia [...] lutego 2000 roku (nr SAD [...]) części opłaty w kwocie 50.000 USD uiszczonej eksporterowi na podstawie aneksu z dnia [...] stycznia 2000 roku. Orzekając w sprawie na skutek odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2003 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji, podzielając stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu jego decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał w szczególności, że Spółka nie poinformowała organów celnych o opłatach świadczonych z tytułu umowy dystrybucyjnej z dnia [...] października 1999 roku oraz aneksu do niej z dnia [...] stycznia 2000 roku. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej opłaty te, poniesione w zamian za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów opatrzonych znakiem towarowym, należy zakwalifikować się jako opłaty licencyjne w rozumieniu art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego, gdyż inaczej rozprowadzanie towarów opatrzonych tym znakiem byłoby nielegalne. Tym samym, ponieważ uiszczenie przez importera opłaty w kwocie 50.000 USD stanowiło warunek sprzedaży przez eksportera towarów uzasadniona jest korekta deklarowanej wartości celnej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu celnego I instancji (ewentualnie o uchylenie decyzji organu celnego II instancji) oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie, a ponadto sprzeczność pomiędzy ustaleniami organu celnego i zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca Spółka podniosła, że wbrew ustaleniom organów celnych, występująca w niniejszej sprawie opłata w wysokości 50.000 USD nie ma charakteru opłaty licencyjnej a przedstawiona przez organy celne wykładnia tego pojęcia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotowa opłata w wysokości 50.000 USD była uiszczona za zagwarantowanie Spółce prawa wyłącznej dystrybucji towarów, nie mogła być zatem warunkiem sprzedaży tych towarów. Poświadcza to treść umowy z dnia [...] października 1999 r., zawarta na okres jednego roku, która takiej opłaty nie przewidywała. Opłata za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów została wprowadzona do umowy dopiero aneksem z dnia [...] stycznia 2000 r., który przedłużył obowiązywanie umowy o jeden rok. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., sygn. akt V SA 4170/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję naczelnika Urzędu Celnego w P. Zdaniem Sądu uiszczona przez Spółkę opłata nie stanowiła opłaty licencyjnej ani nie była warunkiem sprzedaży, lecz opłatą za prawo do wyłącznej dystrybucji produktów kontrahenta zagranicznego. W Kodeksie celnym natomiast brak było przepisów upoważniających do wliczenia takiej opłaty do wartości celnej towaru. Powyższy wyrok został zaskarżony przez Dyrektora Izby Celnej w W. skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt I GSK 536/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem procesowym z dnia 17 października 2005 r. skarżąca Spółka cofnęła skargę. W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę i jego oświadczenie w tej kwestii jest wiążące dla sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze stanowisko skarżącej, uznał cofnięcie skargi za skuteczne i dlatego na podstawie art.161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie w sprawie. Zważywszy, że w przedmiotowej sprawie trwało postępowanie sądowe i odbyły się posiedzenia Sądu, to skarżącej nie przysługuje zwrot połowy uiszczonego wpisu sądowego, w tym przypadku 5 (pięć) złotych, w myśl art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.