V SA/Wa 1942/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia odrzucić skargę. Wnioskiem z [...] marca 2011 r. A.P. zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie pomocy w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonego w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych". Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] organ poinformował skarżącą o odmowie przyznania pomocy i jednocześnie pouczył o przysługującej od niniejszego pisma skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zwróciła się z takim wezwaniem. W wyniku rozpatrzenia wezwania organ wskazał, że w piśmie z [...] stycznia 2012 r., choć informowało ono o odmowie przyznania pomocy, to z jego treści nie wykreślono pouczenia dotyczącego pozostawienia wniosku o przyznanie pomocy bez rozpatrzenia, a ponadto nieprecyzyjnie wskazano podstawę prawną odmowy przyznania pomocy. Wobec powyższego wniosek skarżącej przywrócono do ponownej weryfikacji. Po dokonaniu ponownej weryfikacji wniosku ARiMR w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] poinformowała skarżącą o odmowie przyznania pomocy i pouczyła o przysługującej od niniejszego pisma skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zwróciła z takim wezwaniem, a następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Podkreślić również należy, ze wykładnia językowa zarówno przepisu art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, jak i art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednoznacznie wskazuje, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegało pismo z [...] marca 2012 r. nr [...], wydane przez ARiMR w wyniku ponownej weryfikacji wniosku skarżącej. To właśnie pismo stanowi bowiem akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Pismo to zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pomimo to skarżąca wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo z [...] stycznia 2012 r. nr [...]. Pismo to nie mogło być jednakże przedmiotem zaskarżenia, ponieważ z uwagi na zawarte w nim nieprawidłowości zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a wniosek o przyznanie pomocy skierowano do ponownej weryfikacji. W wyniku tej ponownej weryfikacji wydane zostało pismo z [...] marca 2012 r. nr [...], w którym odmówiono skarżącej przyznania pomocy i prawidłowo pouczono o możliwości zaskarżenia niniejszego pisma do sądu administracyjnego. Mimo prawidłowego pouczenia skarżąca wezwana przez Sąd do wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu w odpowiedzi nadesłała dwa pisma, tj. pismo z [...] stycznia 2012 r. nr [...] oraz pismo, w którym organ wezwał skarżącą do złożenia stosownych dokumentów w związku ze złożonym przez nią wnioskiem. Jednakże – jak to już wyżej zaznaczono – ani pismo z [...] stycznia 2012 r. nr [...] ani też pismo wzywające do złożenia stosownych dokumentów (pismo z [...] listopada 2011 r.) nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Co prawda w piśmie z [...] stycznia 2012 r. pouczono skarżącą o przysługującej jej skardze jednakże wobec ponownej weryfikacji wniosku skarga przysługiwała na pismo z [...] marca 2012 r. nr [...], wydane w wyniku tej właśnie ponownej weryfikacji, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. Podkreślić również należy, iż nawet gdyby skarżąca prawidłowo wskazała, że przedmiotem zaskarżenia jest pismo z [...] marca 2012 r. to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do wniesienia skargi. W sytuacji gdy przedmiotem zaskarżenia jest – tak jak w niniejszej sprawie – akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie podlegające zaskarżeniu pismo ARiMR z [...] marca 2012 r. nr [...], informujące stronę skarżącą o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych zostało doręczone stronie w dniu 16 marca 2012 r. Strona skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 marca 2012 r. Organ rozpatrzył powyższe wezwanie i udzielił odpowiedzi - pismem z [...] czerwca 2012 r., a pismo to zostało doręczone w dniu 2 lipca 2012 r., czyli po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Wobec powyższego, strona skarżąca winna wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. do dnia 21 maja 2012 r. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca wniosła skargę za pośrednictwem organu w dniu 27 lipca 2012 r. (data nadania), a więc po upływie omówionego powyżej terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji