V SA/Wa 1944/10

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]\ w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. Z.K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług - kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu - adwokat Z.K. - sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/10. Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 czerwca 2013 r. (sprawa, sygn. akt II OSK 389/12) stawił się działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adwokat Z. K. - adw. P.A.D. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie". Przepis § 19 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 20 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna (art. 216 p.p.s.a.), dlatego dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego przyjąć należało stawkę minimalną określoną w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. 240 zł. Pełnomocnik – adwokat Z.K. - prowadziła sprawę w pierwszej instancji, a Sąd w wyroku z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/10 zasądził na jej rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu . Następnie pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną, a na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się działający z jej upoważnienia - adw. P.A.D. Wobec tego zasądzić należało na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, tj. w wysokości 180 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.