V SA/Wa 195/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów oddala skargę. Skarżąca G. sp. z o.o. w P. (dalej "skarżąca", "Grupa", "strona") złożyła [...] marca 2014 r. w Wielkopolskim Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Poznaniu wniosek o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw, wstępnie uznanej do dnia [...] kwietnia 2012 r., na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., to jest za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania. W wyniku rozpoznania wniosku Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu (dalej "Dyrektor Oddziału") wydał [...] września 2014 r. decyzję nr [...], na mocy której przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 64 676,38 zł za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, odmawiając przyznania kwoty 30 470 zł, dokonując obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 30 470,48 zł, przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1 127 472,00 zł, za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania oraz odmawiając przyznania kwoty 45 5028 zł pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Oddziału podniósł, że Grupa do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie opłaciła faktur za inwestycje zrealizowane w okresie objętym tym wnioskiem. Prezes ARiMR, w wyniku odwołania wniesionego przez Grupę Producentów, decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że część kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania została poniesiona przez Grupę po dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Wyjaśnił, że pojęcie poniesionych wydatków powinno być rozumiane w aspekcie kasowym, w którym wymagana jest zapłata za inwestycję, co znajduje potwierdzenie w § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej: "rozporządzenie z 2013 r."). Powołany przepis stanowi, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap jest dokonywane bezgotówkowo w formie polecenia przelewu. Prezes ARiMR uznał za nietrafny zarzut niewłaściwego poinformowania Grupy o zasadach przyznawania pomocy przez organ I instancji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2014 r. nr [...] i zasądzenie na rzecz Grupy kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) § 4 ust. 5 rozporządzenia z 2013 r. poprzez błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przepis ten jest skierowany do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, i że poniesione wydatki w ujęciu kasowym po dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy stanowią koszt niekwalifikowalny, i nie mogą podlegać refinansowaniu z budżetu krajowego i UE; 2) § 4 ust. 6 rozporządzenia z 2013 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że interpretacja "koszty poniesione" wskazuje na czas dokonany, co oznacza że chodzi tu o taki stan, w którym nastąpiło obciążenie kosztem nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale w znaczeniu realnym, a więc w faktycznym poniesieniu wydatku; 3) § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. poprzez niezastosowanie i w konsekwencji odmowę przyznania pomocy finansowej skarżącemu w żądanej wysokości, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek zawartych w przedmiotowym przepisie; 4) motywów 43 i 53 wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157 z 15.06.2011 r.), dalej: "rozporządzenie nr 543/2011", oraz art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r., nr 145, poz. 868 oraz z 2012 r. poz. 243 i 1258) poprzez całkowite pominięcie wskazanych tam założeń i celów, dalej: "ustawa o organizacji rynku owoców i warzyw"; 5) art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń w oparciu o wybiórczo wybrane i wykreowane elementy materiału dowodowego; 6) art. 6 k.p.a. poprzez wydane decyzji z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa; 7) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji istotnych dowodów i brak uzasadnienia prawnego do wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1344/15 oddalił skargę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2014 r. Sąd I instancji uznał, że Prezes ARiMR prawidłowo zastosował § 4 ust. 5 rozporządzenia z 2013 r. przyjmując, że przepis ten adresowany jest do Grupy, a nie do organu, bowiem to Grupa, a nie organ dokonuje polecenia przelewu. Sąd podzielił stanowisko Prezesa ARiMR, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych powinno być dokonane do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Powołując się na wyroki NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt: FSK 113/04 oraz z 22 października 2004 r., sygn. akt: FSK 624/04, WSA przychylił się także do przyjętej przez organ interpretacji pojęcia "poniesionych wydatków" jako wymaganej zapłaty za inwestycję w rozumieniu kasowym. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia motywów 43 i 53 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw oraz art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno poprzez całkowite pominięcie przez organ wskazanych tam celów i założeń, WSA zauważył, że "(...) motywy nie stanowią podstawy do wydawania decyzji." Grupa zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 559/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie NSA trafne są zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA podkreślił, iż uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA warunku tego nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co także uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej z powodu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a.- które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NSA wskazał jednocześnie, iż w tym stanie rzeczy przedwczesna stała się ocena zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 1 ust. 1, § 2 ust. 1, § 4 ust. 5 oraz § 4 ust. 6 rozporządzenia z 2013 r. Problematyka poruszona przez skarżącą w ramach tych zarzutów nie była bowiem dotychczas właściwie rozważona przez Sąd pierwszej instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym sąd przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE. L. nr 299 str. 16) przewidywały poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw również wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r., tj.m.in. w Polsce (art. 125e rozporządzenia). Zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia 1234/2007 w trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogły przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci. Pomimo, iż rozporządzenie nr 1234/2007 zostało w dniu 1 stycznia 2014 r. zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U.UE.L nr. 347 str. 671), to jednak w odniesieniu do skarżącej nadal obowiązywało rozporządzenie nr 1234/2007, w myśl art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013 stanowiącego, że wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r., po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów. 7 czerwca 2011 r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L nr.157 str.1). W art. 43 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, dotyczącym finansowania planów dochodzenia do uznania (PDU) wskazano, że pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest wypłacana: a) w ratach rocznych lub półrocznych na zakończenie każdego okresu rocznego lub półrocznego realizacji planu uznawania; lub b) w ratach obejmujących część okresu rocznego, jeżeli plan rozpoczyna się w trakcie okresu rocznego lub jeżeli uznanie zostaje udzielone na podstawie art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przed zakończeniem okresu rocznego. Z powołanego przepisu wynika cykliczność przyznawania pomocy finansowej na działania przewidziane w PDU, w okresach ustalonych przez państwo członkowskie według zastrzeżeń zawartych w przepisach prawa unijnego. Płatności miały dotyczyć "pokrycia części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania", o którym mowa w art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Pokrycie części inwestycji nie oznaczało w tym przypadku udzielania zaliczek na poczet przewidywanej inwestycji. Przepisy prawa unijnego uzupełnione zostały prawem krajowym. Uzupełnienie to pozostało w zgodzie z treścią regulacji unijnych i zawarte zostało w ustawie z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (dalej: "ustawa"), oraz w wydanym na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej: "rozporządzenie z 12 lipca 2013 r."), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. o tym samym tytule. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r., do przyznawania pomocy finansowej na inwestycje lub ich etapy ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w okresach rozliczeniowych kończących się dnia 30 czerwca 2013 r. – dla grup rozliczających się w okresach półrocznych albo do dnia 31 grudnia 2013 r. – dla grup rozliczających się w okresach rocznych, stosuje się przepisy dotychczasowe (...). W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie pomocy finansowej dotyczył części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres 1.07.2013 r. – 31.12.2013 r., to jest za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, wobec czego zastosowanie mają do niego przepisy rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. W ustawie, w art. 9 ust. 1 pkt 3, przewidziano, że w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji właściwy ze względu na siedzibę wstępnie uznanej grupy producentów wydaje decyzje w sprawach przyznania wstępnie uznanej grupie producentów rolnych pomocy finansowej na: a) pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej; b) pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zgodnie z art. 9 ust. 6 pkt 2 ustawy, do wniosków o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 3, dołącza się dowody potwierdzające poniesienie kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy minister właściwy do spraw rynków rolnych został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b, mając na względzie zapewnienie prawidłowego wykorzystania pomocy finansowej na inwestycje realizowane w ramach zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania. Według treści § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia z 12 lipca 2013 r., wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, zwanej dalej "grupą", jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap: a) zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy; b) zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. wysokość pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji innych niż wymienione w ust. 1 jest określana na podstawie złożonej przez grupę faktury lub dokumentu o równoważnej wartości dowodowej. § 4 ust. 5 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. stanowi, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap jest dokonywane bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Zgodnie z § 4 ust. 6 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji jest przyznawana do wysokości kosztów poniesionych na zrealizowanie inwestycji ujętych w danym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającej kwoty zatwierdzonej w planie dochodzenia do uznania. Z przedstawionych powyżej regulacji prawnych wynika, że warunkiem przyznania pomocy inwestycyjnej, przewidzianej w odniesieniu do planu uznawania, jest spełnienie wszystkich wymogów dotyczących realizacji tego planu w wyznaczonym terminie. Pomoc przyznawana jest jako refundacja kosztów rzeczywiście wydatkowanych na realizację zamierzenia inwestycyjnego w danym okresie rozliczeniowym, określonym w planie dochodzenia do uznania. Jednym z normatywnie określonych warunków przyznania pomocy jest bowiem realizacja inwestycji lub jej etapu w danym okresie rozliczeniowym, ujętym w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. § 1 ust. 1 pkt 1 lit b rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. należy odczytywać w połączeniu z § 4 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Z przepisów tych intepretowanych łącznie wynika norma prawna, że wymóg realizacji inwestycji lub jej etapu w danym okresie rozliczeniowym obejmuje nie tylko wytworzenie lub nabycie określonych środków trwałych w ramach czasowych przewidzianych w planie dochodzenia do uznania, ale też całkowite rozliczenie w tym okresie poniesionych na nie wydatków, rozumiane jako dokonanie zapłaty. O tym, iż pojęcie "rozliczenie" zostało użyte w § 4 ust. 5 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. jako synonim zapłaty, a nie operacji księgowania dokumentów, świadczy jednoznacznie dyspozycja tego przepisu, wskazująca, że rozliczenie powinno nastąpić bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wobec niespełnienia przez skarżącą koniecznej przesłanki wydatkowania części kosztów na realizację inwestycji do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, brak jest podstaw prawnych do domagania się przez nią przyznania pomocy co do tej części kosztów. Nieskuteczny jest zarzut skarżącej co do naruszenia przez organy orzekające w sprawie motywów 43 i 53 wskazanych w rozporządzeniu 543/2011. Po pierwsze wskazana przez skarżącą część aktu prawnego nie stanowi normy prawnej, lecz jedynie określa cele, które organ prawodawczy chciał osiągnąć poprzez wprowadzenie tej regulacji. W związku z powyższym powołana część aktu prawnego nie może stanowić samodzielnej podstawy orzekania, lecz służyć może jedynie jako pomoc w interpretacji przepisów prawnych zawartych w tym akcie. Nadto cele wskazane w powołanych przez skarżącą punktach 43 i 53 preambuły rozporządzenia 543/2011, w szczególności dotyczące zapewnienia producentom i ich organizacjom czytelnych informacji o procedurach dotyczących wypłacania pomocy, zostały zrealizowane, gdyż zarówno ustawa jak i rozporządzenie z 12 lipca 2013 r. w sposób jasny określają te procedury, i strona powinna zapoznać się z tym regulacjami samodzielnie. Ponadto niezbędne informacje zawarte zostały również w formularzu wniosku o przyznanie pomocy, w szczególności w części F3. "Załączniki do części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania" w punkcie 14 wskazano na konieczność dołączenia dokumentów zapłaty za faktury, rachunki oraz inne dokumenty potwierdzające poniesienie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Reasumując, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Organ odwoławczy zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.