V SA/Wa 1956/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; - uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z [...] marca 2013 roku nr [...]. Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa E Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z [...] marca 2013 r. nr [...], którym odrzucono zarzuty złożone do tytułów wykonawczych z [...] listopada 2012 r. nr [...]. Zaskarżona postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor II Oddziału ZUS w W. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej, na podstawie wystawionych ww. tytułów wykonawczych z [...] listopada 2012 r., obejmujących składki na ubezpieczenia społeczne oraz FP i FGŚP za miesiące od kwietnia do sierpnia 2012 r. oraz ubezpieczenia zdrowotne za miesiące wrzesień i grudzień 2012 r. oraz od kwietnia do sierpnia 2012 r. Podstawę prawną przedmiotowych tytułów wykonawczych stanowią deklaracje. Przed wystawieniem tytułów wykonawczych wierzyciel przesłał do skarżącej upomnienia z [...] czerwca i [...] września 2012 r. Pismem z [...] grudnia 2012 skarżąca złożyła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podniosła, że tytuły wykonawcze skierowane do "[...]" są nieprawidłowe, gdyż z ich treści nie wynika, czy zostały skierowane do spółki prawa handlowego czy przedsiębiorstwa państwowego, i dlatego nie mogą stanowić podstawy egzekucji. W związku z wniesionymi zarzutami Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. wydał [...] grudnia 2012 r. postanowienie o uznaniu zarzutów za bezzasadne, które Dyrektor IS w W. postanowieniem z [...] lutego 2013 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W. postanowieniem z [...] marca 2013 r. odrzucił zarzuty zgłoszone w piśmie z [...] grudnia 2012 r. Skarżąca pismem z 20 marca 2013 r. złożyła zażalenie, w którym ponowiła argumentację zawartą w zarzutach, mającą dowieść, iż istnieją przeszkody w zakresie prawidłowej identyfikacji podmiotu zobowiązanego. Spółka stwierdziła, że nie są prawdziwe twierdzenia organu, iż podmiot nie dokonał aktualizacji danych. Dyrektor IS w W. postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] marca 2013 r. i wskazał, że instytucja zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uregulowana w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015; dalej: u.p.e.a.) służy ochronie prawa przysługującego zobowiązanemu. Dyrektor IS wyjaśnił, że skarżąca wskazując, iż z tytułów wykonawczych nie wynika czy zostały skierowane do spółki prawa handlowego czy przedsiębiorstwa państwowego, podniosła zarzut o jakim mowa w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. (błędu co do osoby zobowiązanego). W związku z tym wyjaśnił, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, dotyczy wyłącznie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Ponadto przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju, kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów, a w konsekwencji właściwy zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów. Po drugie, wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek egzekucyjny. Mając na uwadze powyższe Dyrektor IS przeprowadził analizę czy istnieje rozbieżność co do osoby zobowiązanego wskazanego zarówno w deklaracjach zgłoszeniowych jak i rozliczeniowych, złożonych przez płatnika składek i wystawionych na ich podstawie tytułach wykonawczych. Wyjaśnił, że na podstawie zgłoszenia płatnika składek zakładane jest w ZUS konto płatnika. Konto płatnika składek oznaczone jest numerem NIP, a w przypadku gdy płatnik składek nie posiada numeru NIP, do czasu jego uzyskania – numerem z krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej REGON. Podanie prawidłowych danych identyfikacyjnych skutkuje założeniem poprawnego konta płatnika składek oraz prawidłową identyfikacją płatnika w bazie KSI ZUS. Zgodnie z art. 43 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgłoszenie płatnika składek - osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej ZUS ZPA, winno zawierać w szczególności następujące dane: numery: NIP, REGON, nazwę skróconą płatnika oraz nazwę zgodną z aktem prawnym konstytuującym płatnika. Ponadto o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniu, płatnik składek jest zobowiązany zawiadomić ZUS w terminie 14 dni od zaistnienia tych zmian w formie dokumentu pisemnego ustalonego według wzoru (art. 44 pkt 1 ww. ustawy). W sprawie skarżąca [...] stycznia 1999 r. złożyła do ZUS druk ZUS ZPA "Zgłoszenie/zmiana danych płatnika składek - osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej", w którym wskazała w bloku II (dane identyfikacyjne płatnika składek) numer NIP - [...], numer Regon - [...], nazwa skrócona - E., zaś w bloku III (dane ewidencyjne płatnika składek) nazwa/firma - [...], natomiast w bloku VI (adres siedziby płatnika składek) [...]. Następnie [...] grudnia 1999r. złożyła dokument ZUS ZIPA "Zgłoszenie zmiany danych identyfikacyjnych płatnika składek". Złożony dokument ZUS ZIPA zmienił jedynie nazwę skróconą płatnika na "Przedsiębiorstwo E." bez określenia formy prawnej spółki, tym samym pozostałe dane wskazane w powyższym dokumencie ZUS ZPA pozostawały aktualne do 25 stycznia 2012 r., tj. do dnia złożenia na druku ZUS ZPA "Zgłoszenie/zmiana danych płatnika składek", w którym to dokumencie podano w bloku II numer NIP - [...], numer Regon - [...], nazwa skrócona E. Sp. z o.o., w bloku III nazwa/firma [...], natomiast w bloku V [...]. Dyrektor IS podkreślił, że skarżąca wielokrotnie składała na druku ZUS DRA "Deklaracje rozliczeniowe", w których w bloku II wskazano ww. numery NIP i Regon, a także nazwę skróconą E. W deklaracjach tych wykazał zestawienie należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, oraz FP i FGSP. Złożone dokumenty stwierdzały fakt obowiązku na rzecz ZUS na skutek zaistniałych okoliczności, z którymi prawo łączy powstanie takiego zobowiązania. Dyrektor IS wyjaśnił, że wierzyciel miał prawo wystawić tytuły wykonawcze z [...] listopada 2012 r. i skierować je do egzekucji, ponieważ na podstawie art. 3a § 1 pkt 3 u.p.e.a., egzekucje administracyjną stosuje się w zakresie zobowiązań, jeżeli wynikają z deklaracji rozliczeniowej złożonej przez płatnika składek na ubezpieczenia społeczne. Wierzyciel kierował się określeniami wskazanymi w dokumentach wskazując: nazwa pełna zobowiązanego [...], nazwa skrócona E. Sp. z o.o., numer NIP [...], REGON [...] oraz adres zobowiązanego [...]. W związku z powyższym Dyrektor IS stwierdził, że przyjęte w tytułach wykonawczych oznaczenie zobowiązanego nie wprowadza w błąd co do faktycznej osoby zobowiązanej, bowiem te same dane identyfikacyjne zobowiązanego zawarte zostały w zgłoszeniu płatnika składek dokonanym [...] stycznia 2012 r. na druku ZUS ZPA, jak i w deklaracjach rozliczeniowych ZUS DRA z 2011 r. i 2012 r., złożonych przez płatnika składek. Zasadnym jest też wskazanie, że dane identyfikacyjne zawarte zarówno w deklaracjach rozliczeniowych ZUS DRA oraz w tytułach wykonawczych, są zgodne z danymi identyfikacyjnymi spółki ujawnionymi w KRS. Dyrektor IS odnosząc się do zarzutu, że skarżąca dokonała aktualizacji danych, wyjaśnił, że nie kwestionuje faktu złożenia [...] grudnia 1999 r. dokumentu ZUS ZIPA, że dokument ten nie spowodował zmiany nazwy pełnej firmy, zmianie uległa jedynie nazwa skrócona. Dyrektor IS przyznał, że zawiadomienie skarżącej o nieskuteczności złożonej deklaracji zgłoszeniowej ZUS ZIPA oraz o bezzwłocznym złożeniu dokumentu ZUS ZPA, aby dokonać prawidłowej zmiany danych dopiero pismem ZUS w W. z [...] stycznia 2012 r., stanowiło uchybienie przepisom ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to jednak w żaden sposób nie utrudniało identyfikacji zobowiązanego, a prowadzone postępowania egzekucyjne nie zostały skierowane do podmiotu innego niż zobowiązany. W skardze z 8 lipca 2013 r. do tutejszego Sądu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora IS w W. i poprzedzającego postanowienia ZUS W., z uwago na to, że tytuły wykonawcze są nieprawidłowe i w związku z tym egzekucja powinna być umorzona lub w ogóle nie zostać wszczęta. Skarżąca podtrzymała argumentację przytaczaną w trakcie postępowania administracyjnego, że nie wiadomo do kogo zostały skierowane tytułu wykonawcze czy do spółki prawa handlowego (np. z o.o.) czy przedsiębiorstwa państwowego. Są to więc przeszkody do prawidłowej identyfikacji podmiotu zobowiązanego - taki tytuł nie może więc stanowić podstawy egzekucji ani innych działań. Zdaniem skarżącej powołana przez organ okoliczność, że tylko błąd w imieniu i nazwisku skutkuje wadliwością tytułu wykonawczego, stanowi analogiczną sytuację w razie popełnienia błędu w zakresie formy prawnej podmiotu. Skarżąca wniosła także o skontrolowanie wszelkich wydanych dotychczas tytułów wykonawczych, gdzie jest NIP i REGON skarżącej i ich uchylenie ze zwrotem ściągniętych należności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, że – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest zasadna. Sąd dopatrzył się bowiem takiego naruszenia prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora [...] Oddziału ZUS w W. z [...] marca 2013 r. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor [...] Oddziału ZUS w W., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącej, w oparciu o tytułu wykonawcze z [...] listopada 2012 r. nr [...]. Skarżąca wniosła, w piśmie z 6 grudnia 2012 r., zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc, że wystawione tytuły wykonawcze są nieprawidłowe, gdyż skierowane do "[...]", przy czym nie wiadomo czy chodzi o spółkę prawa handlowego czy przedsiębiorstwa państwowego, i dlatego nie mogą stanowić podstawy egzekucji. W tym miejscu Sąd wskazuje, że skarżąca nie określiła w powyższym piśmie wyraźnie podstaw zarzutów. Przypomnieć należy, że podstawy zarzutów określa art. 33 u.p.e.a. w myśl którego – podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Podkreślić przy tym należy, że powyższe podstawy zarzutów są oddzielne, niezależne od siebie. Organy samodzielnie uznały – nie wzywając skarżącej do wyjaśnienia – że wyłączną podstawą zarzutów skarżącej do tytułów wykonawczych są okoliczności, o jakich mowa w pkt 4 art. 33 u.p.e.a. (błąd co do osoby zobowiązanego) i wyłącznie w tym zakresie przeprowadziły postępowanie. Tymczasem z treści pisma skarżącej z [...] grudnia 2012 r. wnioskować można, że tytuły wykonawcze nie spełniają również warunków o jakich mowa w pkt 10 art. 33 u.p.e.a. (niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27). Zauważyć przy tym należy, że w postanowieniu organu I instancji z [...] marca 2013 r. marginalnie odniesione się do tej kwestii wskazując na treść art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i podając, że przy nazwie skróconej w tytułach wykonawczych podano formę prowadzonej działalność gospodarczej - sp. z o.o. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że w sprawie konieczne było zbadanie prawidłowości wystawienia ww. tytułów wykonawczych pod kątem zarówno zarzutów określonych w pkt 4, jak i pkt 10 art. 33 u.p.e.a. W pierwszym rzędzie odnosząc się do zarzutów z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. (błędu do osoby zobowiązanego), Sąd stwierdza, że w postanowieniu Dyrektora IS trafnie wyjaśniono, że błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju - kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów, a w konsekwencji właściwy zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów. Po drugie, wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek egzekucyjny. Sąd zgadza się z twierdzeniami organów, że w przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi, ponieważ przyjęte w tytułach wykonawczych oznaczenie skarżącej nie wprowadza w błąd przede wszystkim dlatego, że oprócz częściowo niepełnej nazwy skarżącej, pozostałe rubryki przedmiotowych tytułów wykonawczych z [...] grudnia 2012 r. zawierają elementy, które w sposób jednoznaczny określają jej tożsamość. Są to: nazwa skrócona E. Sp. z o.o., numer NIP [...], numer Regon [...] oraz adres skarżącej ([...]). Zatem należało zgodzić się z Dyrektorem IS w tym zakresie, że brak podania dodatkowo oznaczenia "Sp. z o.o." w rubryce "Nazwa zobowiązanego" tytułu wykonawczego, nie może skutkować stwierdzeniem, że są przeszkody do prawidłowej identyfikacji podmiotu zobowiązanego. Sąd nie podziela jednak tej argumentacji Dyrektora IS, która skupia się na wykazaniu, że wystawiając przedmiotowe tytuły wykonawcze wierzyciel kierował się wyłącznie określeniami wskazanymi w dokumentach - deklaracjach ZUS skarżącej. Jest to o tyle argumentacja nieprzekonywująca, że wierzyciel (już w wcześniejszych tożsamych sprawach – o jakich Sądowi wiadomo z urzędu – p. sprawa o sygn. akt V SA/Wa 1955/13) wystawiając tamże Upomnienia z [...] listopada i [...] października 2011 r. dodawał do nazwy skarżącej formę prawną prowadzonej działalności tj. "Sp. z o.o.", a więc już wówczas wierzyciel wiedział z jakim podmiotem ma do czynienia. Tym bardziej, że jak wynika ogólnodostępnych informacji (tj. z rejestru REGON, z rejestru KRS) firma skarżącej "Przedsiębiorstwo E." Sp. o.o. w W., niezmiennie pod tą nazwą funkcjonuje od [...] października 2001 r. Niezrozumiałym więc jest dlaczego wystawiając w okresie późniejszym Upomnienia z [...] czerwca i [...] września 2012 r. wierzyciel już nie dodawał, że chodzi tu o spółkę z o.o. Sąd stwierdza, że o ile zaskarżone postanowienie nie naruszało – w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy – art. 33 pkt 4 u.p.e.a., to już taki rodzaj naruszenia występuje przy ocenie przesłanek z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. (niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27). Podkreślić przy tym należy, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, który musi spełniać rygorystycznie określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądowym (v. wyrok NSA z 8 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 24/11 p. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. Poprzez firmę zobowiązanego należy rozumieć nazwę, pod którą spółka prowadzi przedsiębiorstwo, identyfikującą ją w obrocie gospodarczym, przy czym konieczne jest oznaczenie rodzaju spółki (w niniejszym przypadku spółki z o.o.). Stanowi o tym art. 160 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Znajduje to potwierdzenie w doktrynie, dane zobowiązanego, wpisanego w Krajowym Rejestrze Sądowym, powinny być podane w tytule wykonawczym zgodnie z treścią wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym (v. Piotr Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz.", Wyd. 6 LexisNexis, str. 142 pkt 6). Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że przy określeniu firmy zobowiązanego niezbędnym jest podanie rodzaju spółki, jest treść § 2 art. 27 u.p.e.a., który stanowi, że "jeżeli tytuł wykonawczy dotyczy należności spółki nieposiadającej osobowości prawnej, w tytule wykonawczym podaje się również imiona i nazwiska oraz adresy wspólników". Skoro tak, to a contrario zawsze w rubryce tytułu wykonawczego dotyczącej spółki posiadającej osobowość prawną powinien być podany rodzaj spółki. Przekładając powyższe na okoliczności niniejszej sprawy, Sąd zauważa, iż bezspornym jest, że w punkcie 10 tytułów wykonawczych z [...] listopada 2012 r. nie podano formy w jakiej skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (spółka z o.o.), a dane te – jak podkreślono wyżej – wynikały z ogólnodostępnych informacji (tj. z rejestru REGON, z rejestru KRS) i były niezmiennie od 1 października 2001 r. (v. odpis pełny z KRS z 11 września 2013 r. k. 11-14 akt sąd.). Uznać zatem należało, że powyższe wady tytułów wykonawczych z 27 listopada 2012 r. naruszają art. 27 § 1 pkt 2 w zw. z art. 33 pkt 10 u.p.e.a., a w związku z tym konieczne było uchylenie postanowień obu instancji. Oznacza to, że wierzyciel raz jeszcze powinien wystawić tytuły wykonawcze dokonując w nich właściwego oznaczenia dłużnika (skarżącej), biorąc pod uwagę wskazówki Sądu. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego a to wobec braku wniosku skarżącej w tym przedmiocie (art. 210 § 1 p.p.s.a.).