V SA/Wa 1959/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia ... listopada 2009 r. nr ... w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej dostaw postanawia: umorzyć postępowanie sądowe ze skargi E. L. Pismem z 18 listopada 2009 r. E. L. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję opisaną w komparycji. Pismem z 28 lipca 2013 r. skarżąca cofnęła skargę, stwierdzając m.in. iż "O tym, jaki charakter ma mieć pismo wniesione decyduje ostatecznie strona." Wyjaśniła, że "w treści naszego środka z dnia 11 sierpnia 2009 r. nie ma w tytule, że kierujemy do Sądu, natomiast zawarte twierdzenie w treści na stronie 9, to jedno zdanie, nie daje sądowi prawa do prowadzenia sprawy, gdzie organ ARR miał się upewnić i wezwać strony, a czego to nie uczynił, co wyraźnie wynika, że sąd nie czyta akt, a już pism stron wcale". Skarżąca podkreśliła, że "Sąd nie zbadał wpierw czy pismo jest w ogóle do tego organu adresowane, tym samym mimo że działa źle i nie zgodne z zapisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. to i nie zgodnie z tymi artykułami. (...) środek z dnia 11 sierpnia 2009 r. jest kierowany wyłącznie do organu ARR, a nie do organu WSA, tym samym w/w Organ nie ma prawa wydawać w/w Postanowieniem, zarządzeń, podejmować decyzji, gdyż narusza zapisy ustawy, jak i nie ma wniosku strony, a jedno zdanie i to w dodatku błędnie wpisano słowo sąd, gdzie winno być odniesienie, do ARR, w treści odwołania z dnia 18 listopada 2009 r. nie daje sądowi prawa do prowadzenia sprawy, jeżeli Sąd tak uznał, co uczynił nie zgodnie z naszą wolą, prosimy o przekazanie do dalszego postępowania przez organ, P. Prezes ARR". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2012 r., poz. 270 j.t.], dalej – p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Stosownie do zdania drugiego tego przepisu cofnięcie skargi wiąże sąd, przy czym sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, natomiast stosownie do pkt 3 powyższego przepisu umorzenie postępowania następuje wtedy, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącą, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.