V SA/Wa 1959/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. L., J. L. i J. L. z dnia 23 lipca 2012 r. na postanowienie z dnia 5 lipca 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 13 stycznia 2012 r. w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 6 grudnia 2011 r. o odrzuceniu zażalenia z dnia 10 lipca 2011 r. w sprawie ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia kwoty indywidualnej dostaw postanawia: -odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 5 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżących na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2012 r. odrzucające zażalenie skarżących na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V z dnia 13 stycznia 2012 r. (k. 465 akt sądowych), którym wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 6 grudnia 2011 r. o odrzuceniu zażalenia z dnia 10 lipca 2011 r. Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. E. L., J. L. i J. L. wnieśli zażalenie na ww. postanowienie. W związku ze stwierdzeniem braków formalnych zażalenia, skarżący zarządzeniem z dnia 31 lipca 2012 r. zostali wezwani do ich usunięcia poprzez nadesłanie podpisanego własnoręcznie przez skarżących odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 7 sierpnia 2012 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłali kserokopię zażalenia poświadczoną za zgodność z oryginałem przez jednego ze skarżących – J. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykonała ww. wezwania w sposób prawidłowy. W wezwaniu jednoznacznie wskazano bowiem, iż odpis zażalenia powinien zostać podpisany własnoręcznie przez wszystkich skarżących. Przesłany egzemplarz zażalenia został natomiast potwierdzony "za zgodność" przez jednego ze skarżących – J. L., a tym samym dla Sądu jest jedynie kserokopią zażalenia. Wyjaśnić należy, iż kserokopia dokumentu stanowi jedynie jego odwzorowanie, ale nie posiada cech dokumentu (uchwała SN z dnia 29 marca 1994 r., III CZP 37/94, OSNC 1994, nr 11, poz. 206). Warunkiem uznania kserokopii za dokument jest poświadczenie zgodności kserokopii z oryginałem dokumentu. Zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., potwierdzenia dokumentu za zgodność z oryginałem, mógłby dokonać występujący w sprawie pełnomocnik strony będący adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Jednak w niniejszej sprawie strona skarżąca nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem skuteczne usunięcie braku formalnego zażalenia wymagało poświadczenia kserokopii zażalenia u notariusza. Bowiem notariusz jak wynika z art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (t. jedn. z 2008 r. Dz.U. nr 189, poz. 1158) jest osobą uprawnioną do poświadczania zgodności odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem. Usunięcie braków mogło też – tak jak to wskazano w wezwaniu – polegać na złożeniu własnoręcznych podpisów przez wszystkich skarżących na kserokopii zażalenia zwróconej skarżącym wraz z wezwaniem. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji postanowienia.