V SA/Wa 1959/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia ... sierpnia 2017 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niespełnienia przez grupę producentów rolnych warunków uznania i wykreślenia grupy z rejestru grup producentów rolnych oddala skargę. W dniu [...] czerwca 2012 r. decyzją nr [...] Marszałek Województwa [...] (dalej: "Marszałek") wpisał "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także jako: "spółka", "skarżąca", "grupa" lub "strona") do rejestru grup producentów rolnych w grupie produktów: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. W związku ze zmianą ustawy z dnia [...] września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach każda grupa, która została uznana na mocy decyzji Marszałka powinna była złożyć w terminie roku od dnia wejścia w życie zmian do właściwego ze względu na siedzibę grupy Dyrektora OT ARR, wniosek o potwierdzenie spełniania warunków uznania. W dniu [...] grudnia 2016 r. do Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w O. (dalej: "Dyrektor OT ARR" lub "organ I instancji") wpłynął wniosek skarżącej o uznanie grupy producentów rolnych złożony w celu potwierdzenia spełniania warunków uznania. Do wniosku spółka załączyła: tekst jednolity umowy spółki na dzień [...] maja 2012 r. z uwzględnieniem umowy spółki z dnia [...] kwietnia 2012 r. (Repertorium [...] Nr [...]) oraz zmiany umowy spółki z dnia [...] maja 2012 r. (Repertorium [...] Nr [...]), opis struktury organizacyjnej, w tym struktury udziałów lub liczby posiadanych akcji i podział praw do głosowania poszczególnych członków grupy, informację o wielkości i wartości produkcji produktu lub grupy produktów ze względu na które grupa została utworzona (sprzedanych przez tę grupę, sprzedanych przez tę grupę, pochodzących od członków tej grupy, z wyszczególnieniem produkcji poszczególnych członków tej grupy, produktów sprzedanych przez poszczególnych członków do grupy oraz każdego z członków grupy) w poprzednim i danym roku działalności grupy (formularz Gpr1_W8) z dnia [...].12.2016 r., oświadczenie grupy o produkcji i sprzedaży co najmniej 80% produktów lub grup produktów, wyprodukowanych przez członków grupy (formularz Gpr1_W7) z dnia [...].12.2017 r., oświadczenie grupy o corocznych przychodach ze sprzedaży za okres: od [...].06.2015 r. do [...].06.2016 r. (formularz Gpr1_W6) z dnia [...].12.2016 r. oraz oświadczenia członków grupy o prowadzeniu działalności rolniczej (formularz Gpr1_W3 - 5 szt.) z dnia [...].11.2016 r. Następnie w dniu [...] grudnia 2016 r. do Dyrektora OT ARR wpłynął tekst jednolity zmienionej umowy Spółki z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz skorygowane załączniki do wniosku o potwierdzenie spełniania warunków uznania, zaś w dniu [...] grudnia 2016 r. wpłynął protokół dotyczący uchwalonych zmian umowy skarżącej spółki w formie aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. wraz z pełnomocnictwem udzielonym K.J. do głosowania w imieniu J.G. na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników w dniu [...] grudnia 2016 r. dotyczącym zmiany umowy spółki oraz listą obecności na tymże zgromadzeniu. Organ I instancji wezwał grupę do złożenia wyjaśnień odnośnie ww. dokumentów. W odpowiedzi strona podała, że kwestionowane przez organ zapisy w umowie spółki są zgodne zapisami ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz przekazała skorygowane załączniki. Wobec dalszego niedostosowania zapisów umowy do wymagań znowelizowanej ustawy o grupach producentów rolnych Dyrektor OT ARR ponownie wezwał grupę do złożenia wyjaśnień w odnośnie treści umowy spółki oraz pełnomocnictwa do udziału oraz głosowania na Nadzwyczajnym Walnym Zgromadzeniu Wspólników, które miało miejsce [...] grudnia 2016 r. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. strona złożyła wymagane wyjaśnienia, a następnie pismem z dnia [...] lutego 2017 r. przekazała do protokół dotyczący uchwalonych zmian umowy spółki "Z." Sp. z o.o. w formie aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...].02.2017 r., tekst jednolity zaktualizowanej umowy spółki wraz z kserokopią wniosku o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców. W dniach [...]-[...] marca 2017 r. Dyrektor OT ARR w O. przeprowadził kontrolę w spółce celem sprawdzenia spełnienia warunków uznania. W jej wyniku stwierdził m.in., że jeden z członków grupy – J.G. - jest jednocześnie udziałowcem w G. Sp. z o.o., będącym równocześnie członkiem grupy. Na dzień kontroli J.G. posiadał 20% głosów/udziałów w spółce "Z." Sp. z o.o. oraz 48,98% udziałów w G. Sp. z o. o., co oznacza że dysponował pośrednio ponad 20% głosami na Walnym Zgromadzeniu Grupy. Wyniki kontroli zapisano w Raporcie z kontroli spełniania warunków uznania przez grupę producentów rolnych nr [...]. Po rozpatrzeniu sprawy Dyrektor OT ARR w O. w dniu [...] kwietnia 2017 r. wydał decyzję nr [...] mocą której stwierdził niespełnianie przez grupę warunków uznania i orzekł o wykreśleniu grupy z Rejestru grup producentów rolnych. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji do Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: "Prezes ARR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), który decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że podczas weryfikacji wniosku grupy o potwierdzenie spełnienia warunków uznania należało ustalić czy skarżąca dostosowała zapisy aktu założycielskiego i innych składanych wraz z wnioskiem dokumentów zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 albo art. 3a i związanym z nimi art. 4 ust. 1 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. Na podstawie akt sprawy stwierdził, że wraz z wnioskiem grupa złożyła tekst jednolity umowy spółki na dzień [...] maja 2012 r., a następnie uzupełniła o tekst jednolity umowy spółki na dzień [...] grudnia 2016 r., przy czym w obydwu przypadkach nie zachowano formy aktu notarialnego. W późniejszym terminie strona przekazała do Dyrektora OT ARR kopię aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2016 r. Repertorium [...] Nr [...], obejmującego protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników wraz w uchwałą w sprawie zmiany umowy Spółki. W aktach znajduje się również tekst jednolity umowy spółki na dzień [...] lutego 2017 r., do której wprowadzano zmiany w dniu [...] lutego 2017 r. aktem notarialnym Repertorium [...] nr [...] w zakresie dostosowania aktu założycielskiego do znowelizowanej ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach. Prezes ARR podkreślił, że zarówno zawarcie jak i zmiana umowy spółki wymaga zachowania formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Jednakże skarżąca nie dostosowała w zastrzeżonym ustawą czasie swojego aktu założycielskiego do wymagań nałożonych znowelizowaną ustawą z dnia 11 września 2015 r. w takiej formie. Wprawdzie w toku prowadzonego postępowania dołączyła akt notarialny Repertorium [...] nr [...], którym dnia [...] lutego 2017 r. wprowadziła stosowne zmiany do umowy spółki, jednak czynności tej dokonano zbyt późno. Organ II instancji dokonał więc oceny zapisów umowy spółki, nie mającej formy aktu notarialnego oraz uwzględniając zmiany wprowadzone dnia [...] grudnia 2016 r. aktem notarialnym Repertorium [...] Nr [...]. Stwierdził że umowa zawiera pełny katalog celów, ze względu na które grupa jest tworzona określonych w znowelizowanym art. 2 (w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy o grupach producentów rolnych oraz zawiera obowiązkowe postanowienia wskazane w art. 4 ust. 1 ww. ustawy tj. zasady przyjmowania do grupy nowych członków oraz występowania członków z grupy, zasady zbywania akcji lub udziałów, zasady dostarczania przez członków grupy informacji dotyczących wielkości sprzedaży i cen uzyskiwanych za produkty, z uwagi na które grupa została utworzona, a są sprzedawane poza grupą, zasady tworzenia i wykorzystywania funduszu specjalnego, o którym mowa w art. 5 ustawy oraz sankcje wobec członka, który nie wypełnia nałożonych na niego obowiązków i/lub nie spełnia warunków określonych w art. 2 i art. 3 ww. ustawy. Organ odwoławczy przeanalizował również kwestię dostosowania struktury podziału głosów przysługujących poszczególnym członkom w kontekście spełniania warunku, o którym mowa w znowelizowanym art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Zgodnie z tym przepisem żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio: a) przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów: na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami; b) gdy członkowie zarządu osoby prawnej będącej członkiem grupy stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem grupy. Zdaniem organu w umowie spółki z dnia [...] grudnia 2016 r. brak jest zaktualizowanych zapisów w tym zakresie, gdyż treść § 23 ust. 2 stanowi jedynie, iż "Każdy udział daje podczas Zgromadzenia Wspólników prawo do jednego głosu, przy czym żaden ze wspólników uczestniczących w Zgromadzeniu Wspólników nie może mieć więcej niż 20% (dwadzieścia procent) ogólnej liczby przysługujących wszystkim Wspólnikom głosów na Zgromadzeniu Wspólników.". Zdaniem Prezesa ARR w umowie brak jest także zapisów dotyczących wymogu osiągania przychodów ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach jej członków stanowiących więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona, a także zapisów dotyczących obowiązujących członków zasad produkcji, w tym dotyczących jakości i ilości produktu lub grup produktów oraz sposobu przygotowania produktów do sprzedaży. Zapisy zawarte w § 17 ust. 1 pkt 1 umowy spółki co prawda zobowiązują członków do sprzedaży do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów, z wyjątkiem odstępstwa, o którym mowa w § 14 pkt 10, z zastrzeżeniem, że do produkcji towarowej nie zalicza się produktów przeznaczonych na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, w tym produkcji przeznaczonej na materiał siewny i skarmianie zwierząt gospodarskich. Postanowienie to nie spełnia jednak wymogu znowelizowanego art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia [...] września 2000 r., bowiem jak wskazuje ten przepis "każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona". Organ II instancji wziął także pod uwagę wszystkie powiązania występujące pomiędzy członkami grupy będącymi osobami fizycznymi a osobami prawnymi będącymi również jej członkami (J.G., który jest członkiem grupy jako osoba fizyczna a jednocześnie występuje jako udziałowiec w osobie prawnej – G. sp. z o.o., będącej członkiem "Z." sp. z o.o.) w celu sprawdzenia czy występujące pomiędzy członkami powiązania nie powodują naruszenia (bezpośrednio i pośrednio) znowelizowanego art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupach producentów rolnych. Ustaleń dotyczących ilości głosów posiadanych przez J.G. jako członka "Z." sp. z o.o., w związku z faktem, iż członek ten jest jednocześnie udziałowcem G. sp. z o.o., dokonano w oparciu o KRS nr [...] skarżącej spółki oraz o KRS G. sp. z o.o. nr [...]. Odbyło się to na dzień przeprowadzania kontroli na miejscu, z uwzględnieniem darowizny części udziałów przez J.G. na rzecz J.G., dokonanej dnia [...] lutego 2017 r. W konsekwencji Prezes ARR doszedł do wniosku, że J.G. posiada 48,98% udziałów ([...] spośród [...]), natomiast na dzień [...] grudnia 2016 r., stanowiący graniczną datę na dostosowanie się do spełniania wymogów znowelizowanej ustawy z dnia 15 września 2000 r., J.G. posiadał w spółce G. sp. z o.o. 71,76% udziałów ([...] spośród [...]). W kwestii incydentalnego jednorazowego pełnomocnictwa udzielonego wspólnikowi grupy – K.J. przez innego wspólnika J.G. do prawa głosu na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników w dniu [...] grudnia 2016 r., dotyczącym zmiany umowy Spółki, organ II instancji stwierdził, iż upoważnienie to nie uprawniało do decydującego wpływu na działalność grupy, a jedynie dotyczyło dokonania konkretnej czynności na jednym zgromadzeniu wspólników. Nie należy więc tej okoliczności zakwalifikować jako naruszenie demokratyczności głosów, uregulowanej w przepisie zmienionym art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o grupach producentów rolnych. Grupa zaskarżyła powyższą decyzję Prezesa ARR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora OT ARR, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020), b) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora OT ARR podczas gdy została ona wydana z naruszeniem art. 8 k.p.a. polegającym na jego niezastosowaniu i nieprowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufania obywateli do władzy publicznej, to jest przez utwierdzanie strony w przekonaniu, że niedostosowanie aktu założycielskiego grupy do wymogów prawa jest możliwe do usunięcia w ramach przedmiotowego postępowania, c) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, nieprawidłowe ustalenie okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie zmian w akcie założycielskim skarżącego wprowadzonych aktem notarialnym z dnia [...].02.2017 r. i w konsekwencji błędne przyjęcie przez organ, że skarżący nie spełnił wszystkich warunków art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, d) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie poprzez nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, która ostatecznie spełniła w trakcie postępowania warunki określone w art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że termin 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2015 r. jest terminem na dostosowanie się do spełniania wymogów znowelizowanej ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, b) art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dyrektor oddziału terenowego agencji właściwy ze względu na siedzibę grupy wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw i wykreśla ją z rejestru grup, jeśli grupa nie spełniła tych warunków na dzień [...] grudnia 2016 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora OT ARR, z także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej roczny termin wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. należy rozumieć jedynie jako termin na złożenie wniosku i zainicjowanie postępowania administracyjnego, a niejako termin na spełnienie wymogów znowelizowanego art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Grupa dochowała temu terminowi składając, który [...] grudnia 2016 r. wpłynął do właściwego organu. Dalej strona podała, iż na skutek wezwań organu przedłożyła w postępowaniu dwa akty notarialne wprowadzające zmiany do umowy spółki dostosowujące zapisy aktu założycielskiego grupy do wymogów znowelizowanych przepisów. Spełniła zatem przesłanki określone w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r., więc nie było podstaw do wykreślenia grupy z rejestru grup producentów rolnych. Błędem organu było wzięcie pod uwagę jedynie zapisów tekstu jednolitego w zwykłej formie pisemnej oraz zmian wprowadzonych aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z dnia [...].12.2016 r. Przepisy k.s.h. ani ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nie określają formy tekstu jednolitego umowy spółki. W konsekwencji organ pominął zmiany aktu założycielskiego wprowadzone aktem notarialnym nr Rep. [...] [...] z dnia [...].02.2017, które ostatecznie dostosowały umowę grupy do wymogów art. 3 ww. ustawy. W kwestii zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. grupa podniosła iż w trakcie postępowania organ I instancji wezwał ją do przedłożenia zaktualizowanego aktu założycielskiego. W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. poinformował, że złożona uprzednio umowa spółki wymaga dostosowania zapisów w niej zawartych do wymogów określonych w ustawie z dnia 15 września 2017 r. i wyraźnie podkreślił braki. Dyrektor OT ARR nie wskazywał jednak terminu na dokonanie tej zmiany ani nie poinformował grupy, że termin ten upłynął. Spółka tymczasem działając zgodnie z instrukcją organu uzupełniła te braki przedkładając akt notarialny z dnia [...].02.2017 r. Rep [...] nr [...], którym zmieniła swój akt założycielski dostosowując go do wymogów znowelizowanych przepisów. Grupa uważa również, iż w jej sprawie należy brać pod uwagę brzmienie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracyjne powinny załatwić sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Grupa została zarejestrowana w 2012 r, i przez 4 lata wywiązywała się ze swoich ustawowych obowiązków. Utrata statusu grupy producentów rolnych oraz wykreślenie z rejestru będzie efektem nieprawidłowej praktyki legislacyjnej ustawodawcy, który myląco formułuje treść przepisów nakładających na stronę obowiązków. W odpowiedzi na skargę Prezes ARR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016r. poz. 718 j.t. ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ orzekający w sprawie i uznaje je za własne. Sąd potwierdza również prawidłowość zastosowanych przez organ przepisów prawnych. W sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca została, na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2012r., uznana za grupę producentów rolnych dla grupy produktów ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych i wpisana do Rejestru grup producentów. Zatem grupa działała na mocy ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach. Korzystała z pomocy finansowej przewidzianej dla grup producentów rolnych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007r. ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ( rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku, Dz. U. UE L. nr.299 str.16) oraz w rozporządzeniu Rady (WE) nr. 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ( Dz. U. UE L nr. 277 str.1 ze zm.), a także w ustawie z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( obecnie Dz. U. z 2017r. poz. 1856 j.t.). Wymienione przepisy, co do zasady, odnosiły się do Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013. Obecnie realizowany jest Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 -2020. Rozporządzenie Rady (WE) nr. 1234/2007 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr. 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 ( DZ. U. UE L nr. 347 str. 671), a rozporządzenie nr. 1698/2005 zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr. 1305/2013 z dnia z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 ( Dz. U. UE L nr. 347 str. 487). W krajowym prawodawstwie została wydana ustawa z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( Dz. U. poz. 349 ze zm.). Przepisy unijne uregulowały ( rozszerzyły) podstawowe cele powstania i działania grup producentów ( art. 27 rozporządzenie nr. 1305/2013, w tym jego ust. 2 stanowiący, że "Wsparcia udziela się grupom i organizacjom producentów, które zostały oficjalnie uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego na podstawie planu biznesowego. Wsparcie to ogranicza się do grup i organizacji producentów, które są MŚP" oraz ust. 5 stanowiący, że "Państwa członkowskie mogą nadal udzielać wsparcia na rozpoczęcie działalności grupom producentów nawet po uznaniu ich za organizacje producentów na warunkach rozporządzenia (UE) 1308/2013"). Natomiast w rozporządzeniu nr. 1308/2013, w przepisach art. 152 – 154, uregulowano definicję, uznawanie i statut organizacji producentów. W art. 154 ust. 2, w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2017r., wskazano, iż " Państwa członkowskie mogą zadecydować, że organizacje producentów, które zostały uznane na mocy prawa krajowego przed dniem 1 stycznia 2014 r. i które spełniają warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu, są uznawane za organizacje producentów zgodnie z art. 152". Jednym z warunków działania organizacji producentów było istnienie koncentracji podaży i wprowadzanie do obrotu produktów swoich członków, bez względu na to, czy ma miejsce przeniesienie prawa własności do produktów rolnych przez producentów na organizację producentów oraz zastrzeżenie, że dani producenci nie są członkami jakiejkolwiek innej organizacji producentów w odniesieniu do produktów objętych działalnością, o której mowa w akapicie pierwszym (art. 152 ust.1a lit b, d). Dalej wskazywano na potrzebę istnienia w statucie organizacji producentów, przepisów dotyczących obowiązku stosowania przez producentów będących członkami grupy, przepisów przyjętych przez organizację, a dotyczących m.in. produkcji, wprowadzania do obrotu, przepisów umożliwiających członkom grupy demokratyczną kontrolę ich organizacji i jej decyzji, przepisów dotyczących kar za naruszenie obowiązków określonych w statucie, w szczególności za nieuiszczenie składek lub naruszenie zasad ustalonych przez organizację producentów, przepisów dotyczących ustalenia zasad przyjmowania nowych członków, w szczególności minimalnego okresu członkostwa, który nie może wynosić mniej niż rok ( art. 153 ust.1 lit a, ust.2 lit c, d, e). Prawodawca krajowy ustawą z dnia 11 września 2015r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 dokonał zmian w przepisach krajowych, zgodnych z wymaganiami przepisów unijnych. Wymieniona nowelizacja ustawy z dnia 15 września 2000r. o grupach producenckich weszła w życie w dniu 18 grudnia 2015r. Między innymi został zmieniony przepis art. 3 tej ustawy ( zmieniono jego ust.1 pkt. 3 i 4 oraz dodano do niego punkt 6 i 7), przepis art. 4 (w ust.1 wykreślono punkty 3 i 4 oraz zmieniono treść punktu. 7), przepis art. 6 ( zmieniono jego treść). Przepis art. 3 ust. 1 uzyskał brzmienie : " Art. 3. 1. Grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że: 1) została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2, 2) działa na podstawie statutu lub umowy, zwanych dalej "aktem założycielskim", spełniających wymagania określone w art. 4, 3) żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio: a) przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów: – na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub – w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, b) gdy członkowie zarządu osoby prawnej będącej członkiem grupy stanowią więcej niż połowę członków zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, 4) coroczne przychody ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona, 5) określi obowiązujące członków grupy zasady produkcji, w tym dotyczące jakości i ilości produktów lub grup produktów oraz sposoby przygotowania produktów do sprzedaży, 6) każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona, 7) każdy z członków grupy przynależy tylko do jednej grupy w zakresie danego produktu lub grupy produktów." Natomiast przepis art. 4 otrzymał brzmienie : " Art. 4. 1. Akt założycielski grupy oprócz wymagań określonych w odrębnych przepisach powinien zawierać w szczególności: 1) zasady przyjmowania do grupy nowych członków oraz występowania członków z grupy, przy czym minimalny okres członkostwa, który liczy się od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 7, nie może być krótszy niż trzy lata działalności grupy, a informacja o zamiarze wystąpienia z grupy powinna być złożona na piśmie co najmniej na 12 miesięcy przed końcem danego roku działalności grupy, 2) zasady zbywania akcji lub udziałów w spółce akcyjnej lub spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, 3) (uchylony), 4) (uchylony), 5) zasady dostarczania przez członków grupy informacji dotyczących wielkości sprzedaży i cen uzyskiwanych za produkty, z uwagi na które grupa została powołana, a są sprzedawane poza grupą, 6) zasady tworzenia i wykorzystania funduszu specjalnego, o którym mowa w art. 5, jeżeli będzie on utworzony, 7) sankcje wobec członka grupy, który: a) nie wypełnia nałożonych na niego obowiązków, b) nie spełnia warunków określonych w art. 2 i art. 3 albo art. 2 i art. 3a. 1a. Obowiązek złożenia na piśmie informacji o zamiarze wystąpienia z grupy co najmniej na 12 miesięcy przed końcem danego roku działalności grupy nie dotyczy członków grupy, którzy otrzymali postanowienie o spełnieniu warunków określonych w przepisach w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. 2. W akcie założycielskim mogą być również zawarte postanowienia dotyczące w szczególności: 1) zaopatrzenia członków grupy w środki produkcji, 2) zasad wspólnego użytkowania sprzętu rolniczego, 3) promocji produktów lub grupy produktów wprowadzanych do obrotu, 4) przechowywania, konfekcjonowania i standaryzacji produktów lub grupy produktów." W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że akt założycielski (statut, umowa), jest tym dokumentem w oparciu o który działa grupa, że akt ten musi zawierać podstawowe treści wymienione w przepisach unijnych i przepisach krajowych. Treści te są wiążące dla grupy i jej członków i nie mogą być one dowolnie regulowane, z pominięciem lub naruszeniem zasad wskazanych w przywołanych przepisach. Ustawa z dnia 11 września 2015r. nowelizująca, z dniem 18 grudnia 2015r., ustawę z dnia 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych, zawierała przepis art.4 ust.1 odnoszący się do grup już wpisanych do rejestru, określający roczny termin, liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych tą nowelą, do złożenia do organu wniosku o potwierdzenie spełniania przez nich warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym tą nowelą. Do wniosku należało dołączyć m. in. akt założycielski grupy. Oznacza to, że zarejestrowana grupa producentów rolnych powinna dokonać koniecznych zmian w akcie założycielskim, dostosowując treść swojego aktu do treści przepisów w wersji obowiązującej od 18 grudnia 2015r. oraz złożyć stosowny wniosek o potwierdzenie spełniania tych warunków. Termin dostosowania tych zmian i złożenia właściwego wniosku został określony jako roczny , liczony od dnia wejścia w życie zmian wprowadzonych omawianą nowelą. Zatem termin ten upływał zarówno na dokonanie zmian w akcie założycielskim jak i na zgłoszenie stosownego wniosku, w dniu 18 grudnia 2016r. Nie ulega też wątpliwości, że był to termin prawa materialnego, a nie prawa procesowego. Nowela do ustawy określiła skutki prawne zachowania terminu. W przypadku złożenia wniosku z zachowaniem terminu i zachowaniem zmian w akcie założycielskim zgodnie z nowymi, prawnymi wymaganiami, organ wydawał grupie zaświadczenie potwierdzające spełnianie przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nowelą do ustawy ( art. 4 ust.6). Natomiast w przypadku nie złożenia wniosku w terminie bądź złożenia wniosku w terminie ale nie dokonania zmian merytorycznych wymaganych nową treścią przepisów ustawy o grupach producenckich, organ wydawał decyzję o stwierdzeniu niespełniania przez grupę warunków określonych w art. 3 albo art. 3a oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym nowelą do ustawy i wykreślał ją z rejestru grup ( art. 4 ust.5 ). W wymienionych przepisach nie przewidziano instytucji przywrócenia terminu. Skarżąca złożyła wniosek w terminie. Nie zachowała natomiast terminu prawa materialnego do dostosowania zapisów swojego aktu założycielskiego do nowych treści prawnych, zawartych w art. 3 ustawy o grupach producenckich. Prawidłowo organ uznał, że jego obowiązkiem jest sprawdzenie treści aktu założycielskiego skarżącej na datę końcową przewidzianą do dokonania zmian, tj. na datę 18 grudnia 2016r. Prawidłowo też organ odwoławczy uznał, że zmiany dokonane przez skarżącą w jej akcie założycielskim ( umowie spółki z o.o.) w dniu [...] lutego 2017r. nie mają znaczenia dla tej sprawy, w świetle wymagań art. 4 ust. 1pkt.1 ustawy z dnia 11 września 2015r. będącej nowelą do ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producenckich. Są dokonane po ustawowym terminie, dopuszczającym prawnie skuteczną dla dalszego bytu grupy, możliwość tych zmian. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że roczny termin wskazany w art. 4 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 11 września 2015r. dotyczył tylko złożenia wniosku do właściwego organu i uruchomienia procedury zmian w akcie założycielskim w toku tego postępowania administracyjnego. Takie twierdzenie jest dowolną argumentacją skarżącej, pozbawioną racji prawnych. Treść ww. art. 4 ust. 1 pkt.1 nie budzi wątpliwości prawnych. Zapis dotyczy złożenia wniosku mającego na celu potwierdzenie przez organ zaistnienia u skarżącej zmian wymaganych nowelą do ustawy o grupach producenckich. Słusznie też organ odwoławczy wskazał, że co do zasady akt założycielski, aby był czytelny dla członków grupy i dla organu, to powinien, przy istnieniu jego wcześniejszych zmian, być sporządzony w wersji ujednoliconej. Słusznie też twierdził, że ujednolicenia tego aktu może dokonać tylko podmiot uprawniony do jego sporządzenia. Skarżąca ma formę prawną spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Jej ustrój jest regulowany przepisami ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych. ( Dz. U. z 2017r. poz. 1577 j.t., dalej k.s.h.) i uzupełniany przepisami dotyczącymi grup producentów rolnych. Forma prawna jest zastrzeżona m.in. w art.157 § 2 k.s.h. - umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Taką też formę przybrała umowa o powołaniu skarżącej z dnia [...] kwietnia 2012r., nr. Rep. [...] nr. [...]. Wszelkie zmiany, w tym ujednolicenie treści, wymagają, dla skuteczności prawnej, zachowania tej samej formy prawnej - aktu notarialnego. Wynika to wprost z treści art. 255 § 1 i § 3 k.s.h. i art. 73 § 2 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017r. poz. 459 j.t. ze zm.). W tym miejscu wskazać należy, że sporządzenie ujednoliconego aktu założycielskiego grupy, o którym jest w tu mowa, wymagały jedynie zasady staranności działania w prowadzeniu swoich spraw przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, rolniczą, jakim jest grupa producentów rolnych. Wymaganie to nie wynikało natomiast z obowiązku prawnego. Przepis art. 4 ust.1 pkt.1 omawianej noweli nie wymagał takiego aktu staranności prawnej. Zatem sprawdzenie czy grupa dostosowała swój akt założycielski do nowych zapisów prawnych musiało sprowadzać się do sprawdzenia wszystkich, kolejnych zmian tego aktu, dokonanych do dnia 18 grudnia 2016r. Tak też uczynił organ odwoławczy sprawdzając treści zmian i przyjmując do oceny ostatnią zmianę dokonaną przez grupę, w formie aktu notarialnego, w dniu [...] grudnia 2016r. Uwaga organu, że skarżąca nieprawidłowo (bez formy aktu notarialnego) ujednoliciła samodzielnie swój akt założycielski, była uwagą ogólną, prawidłowo wskazaną w stosunku do wymagań prawnych co do samej formy i prawidłowo oceniona przez organ co do jej znaczenia dla tej sprawy. Powyższe ustalenie nie było powodem czy też podstawą rozstrzygnięcia organu o stwierdzeniu niespełnienia przez grupę warunków uznania i wykreślenia grupy z Rejestru grup producentów. Podstawą do w. rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ I instancji braku spełnienia warunku dotyczącego nowych wymagań z art 3 ust. 1 pkt.3 lit. a ustawy o grupach producenckich ( żaden z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników lub walnym zebraniu członków, także pośrednio: a) przez dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów: – na walnym zgromadzeniu, zgromadzeniu wspólników albo walnym zebraniu członków, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub – w spółce osobowej będącej członkiem grupy, także na podstawie porozumień z innymi osobami). Wprawdzie organ I instancji błędnie wyliczył i błędnie wskazał datę wyliczenia wielkości procentowej głosów przypadających członkowi grupy – J.G. ale samo ustalenie tego faktu było prawidłowe. Organ odwoławczy ponownie oceniając te same dowody w sprawie prawidłowo wskazał, że J.G. posiadając w dniu 18 grudnia 2016r. 20 % głosów w grupie, jako jej członek oraz posiadając 71,76% głosów na Walnym Zgromadzeniu drugiego członka grupy, tj. w G. Sp. z o.o., przekroczył w sposób pośredni wielkość maksymalną głosów określoną w ww. art. 3. ust.1 pkt 3 lit a. Przekroczenie faktyczne liczby głosów było wynikiem braku dostosowania zapisów § 23 ust.2 aktu założycielskiego skarżącej do nowych, prawnych wymagań w tej materii. Organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy dodatkowo wskazał na inne naruszenia prawa przez skarżącą, tj. niespełnienie innych wymagań prawnych na wskazana datę. Powyższe wskazanie organu było prawidłowe i nie stanowiło działania na niekorzyść skarżącej wg. treści art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017r. poz. 1257 j.t. ze zm., dalej k.p.a.). Wymieniony przepis stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W przedmiotowej sprawie rozstrzygniecie organu I instancji było już niekorzystne dla skarżącej, jego utrzymanie w mocy nie pogarszało sytuacji prawnej skarżącej. Stwierdzenie zaistnienia jednej nieprawidłowości jest wystarczające dla wydania treści rozstrzygnięcia jak w przedmiotowej sprawie. Dodatkowe naruszenia prawa przez skarżącą, stwierdzone prawidłowo przez organ odwoławczy, to naruszenie art. 3 ust.1 pkt.4 ustawy o grupach producentów w wymaganej w tej sprawie wersji ( brak uregulowania w akcie założycielskim wymogu, że coroczne przychody ze sprzedaży produktów lub grup produktów wytworzonych w gospodarstwach lub działach specjalnych produkcji rolnej członków grupy stanowią więcej niż połowę przychodów grupy ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona). Dalsze naruszenia, to niespełnienie wymagań art. 3 ust. 1 pkt.5 ww. ustawy poprzez brak regulacji, w akcie założycielskim, dotyczących określenia obowiązujących członków grupy zasad produkcji, w tym dotyczących jakości i ilości produktów lub grup produktów oraz sposobów przygotowania produktów do sprzedaży). Ostatnim stwierdzonym naruszeniem jest nieprawidłowość zapisu w § 17 aktu założycielskiego grupy, tj. jego niedostosowanie do wymagań art. 3 ust.1 pkt. 6 ustawy o grupach producenckich w wersji obowiązującej w tej sprawie ( każdy z członków grupy w każdym roku działalności grupy produkuje oraz sprzedaje do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona). Zapis, który na datę 18 grudnia 2016r. obowiązywał w akcie założycielskim grupy, stanowił, że zobowiązuje się członków do sprzedaży do grupy co najmniej 80% wyprodukowanych przez siebie produktów, z wyjątkiem odstępstwa, o którym mowa w § 14 pkt 10, z zastrzeżeniem, że do produkcji towarowej nie zalicza się produktów przeznaczonych na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, w tym produkcji przeznaczonej na materiał siewny i skarmianie zwierząt gospodarskich. Ten wyjątek stanowiący, że do produkcji towarowej nie zalicza się produktów przeznaczonych na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, w tym produkcji przeznaczonej na materiał siewny i skarmianie zwierząt gospodarskich, był złamaniem zasady przewidzianej w ww. art.3 ust. 1 pkt.6. Bowiem przepis przewidywał wyłącznie możliwość pozostawienia na potrzeby członka grupy, najwyżej 20% swojej produkcji. Skarżąca swoim zapisem wyłączającym dodatkowe produkty, nie wliczając je w pensum, powiększała zakres pozostawionych produktów na potrzeby członka grupy, naruszając tym samym obowiązujące prawo. Należy zauważyć, iż czynności dokonywane w toku postępowania odwoławczego mieściły się w ramach art. 136 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ dokonał oceny wszelkich dowodów przedłożonych przez skarżącą oraz zgromadzonych w toku kontroli u skarżącej i w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, jakim dowodom i dlaczego dał wiarę, oraz przedstawił swój tok rozumowania. Nieuprawnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a upływ terminu prawa materialnego ( 18 grudnia 2016r.) do dokonania zmian w akcie założycielskim skarżącej, powodował, że dalsze procedowanie i oczekiwanie na kolejne zmiany aktu założycielskiego skarżącej nie mogły być prawnie skuteczne. W ocenie sądu, dokonana analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że skarżąca nie dokonała wymaganego dostosowania do wymogów przepisów ustawy 15 września 2000 r. - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r., co czyni niezasadnym zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust.5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku