V SA/Wa 1960/14

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) maja 2014 r. Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: przyznać A. L. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 1000 zł (słownie: tysiąc złotych). A. L. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) maja 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu PPF, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a w rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż uzyskuje dochód z dwóch umów o pracę w wysokości 605,60 zł i 590,65 zł oraz rentę chorobową w wysokości 574,56 zł. Łączny miesięczny dochód skarżącego wynosi 1.770,81 zł. Innego majątku skarżący nie wykazał. Uzasadniając wniosek powołał się na inne sprawy sądowe wszczęte w tut. Sądzie w przedmiocie zakupu paliwa i wskazał, że nie stać go na opłacenie wpisu sądowego, który w rozpoznawanej sprawie wynosi 15.724 zł. Do dodatkowego oświadczenia z dnia 18 sierpnia 2014 r. wnioskodawca załączył oświadczenie, że na podstawie ustnej umowy z siostrą, mieszka nieodpłatnie w należącym do niej mieszkaniu, ponosząc jedynie koszty opłaty czynszowej i energii elektrycznej. Dodał, że nie posiada samochodu i potwierdził, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący przedstawił również zaświadczenie Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej im. Komuny Paryskiej w G. iż jest zameldowany na pobyt stały w zajmowanym mieszkaniu, ale nie posiada do tego lokalu żadnego tytułu prawnego. Skarżący oświadczył, że wydaje miesięcznie 300 zł na wyżywienie, 50 zł na ubranie, 400 zł na leczenie oraz płaci alimenty córce w wysokości 600 zł. Przedstawił także zawiadomienie o wysokości opłat za eksploatację lokalu mieszkalnego, wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o rozwód, fakturę – rozliczenie sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji, decyzję ZUS o ustaleniu prawa do renty na dalszy okres, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu w spółce akcyjnej G. oraz P.H.U. A., wyciągi bankowe oraz zaświadczenia o zamknięciu rachunków bankowych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. W myśl art. 245 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat i wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, do Sądu należy natomiast ocena przytoczonych okoliczności. Na obecnym etapie postępowania skarżący jest zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 15.724 zł. Łączna kwota zobowiązań z tytułu wpisów sądowych od dwóch skarg wniesionych do Sądu przez skarżącego wynosi 33.741 zł. Biorąc pod uwagę złożone oświadczenia o stanie majątkowego posiadania skarżącego, uznać należało, iż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jednorazowo wydatku w wysokości 33.741 zł tytułem wpisów sądowych w dwóch sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem. Skarżący wskazał, że uzyskuje dochód w wysokości 1.770,81 zł. Według oświadczenia, miesięczne koszty utrzymania (wyżywienie, leczenie, ubranie, alimenty) wynoszą 1.350 zł, a więc są niższe o 421 zł od uzyskiwanych dochodów. Ponadto zauważyć należy, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt VSA/Wa 1767/14 skarżący oświadczył, że posiada środki pieniężne w kwocie 3.206,12 zł. Również z wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego przez Bank Nordea wynika, że w dniu 25 lipca 2014 r. skarżący dysponował kwotą 2.912 zł. Reasumując, przedstawione dane wskazują, że skarżący posiada stałe źródła dochodu (wynagrodzenia za pracę, renta) oraz oszczędności pieniężne. Ponadto uzyskiwane dochody są wyższe o około 420 zł od oświadczonych przez skarżącego kosztów bieżącego utrzymania. Dlatego wydaje zasadne nałożenie na skarżącego obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowego w kwocie 1000 zł. Uiszczenie opłaty sądowej we wskazanej wysokości umożliwi prowadzenie postępowania sądowego. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.