V SA/Wa 1968/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "G." Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. oddala skargę Zaskarżoną przez P.P.-B."G." Sp. z o.o. w Szczecinie, dalej "skarżąca" decyzją z [...] lipca 2011 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej, dalej "Minister" albo "organ odwoławczy" po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, dalej "organ" z [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące wrzesień, październik, listopad 2010 r. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wnioski o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) odpowiednio: - 12 października 2010 r. - wniosek za wrzesień 2010 r. - 17 listopada 2010 r. - wniosek za października 2010 r. - 14 grudnia 2010 r. - wniosek za listopad 2010 r. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: wrzesień, październik, listopad 2010 r. W uzasadnieniu stwierdził, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać przyznana skarżącej ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z [...] lipca 2011 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu stwierdził, że środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3). Oceny, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy dokonać mając na uwadze kryteria określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004r. Nr 244, poz. 2, ze zm.). Organ wskazał, że zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz przedsiębiorstw zagrożonych należy wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia, a państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do których stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Organ zauważył, że strona skarżąca ubiegając się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie przedstawiła formularz informacji według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312 ze zm.). Wskazała w nim, że jest średnim przedsiębiorstwem, co oznacza, że przy ocenianiu jej sytuacji finansowej będzie miała zastosowanie uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji (art. 1 ust. 7 rozporządzenia). Następnie organ ocenił informacje przedstawione przez skarżącą w formularzu i na tej podstawie stwierdził, że w dniu składania wniosku o wypłatę dofinansowania skarżąca była przedsiębiorstwem zagrożonym. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę odmowy wypłaty stronie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, ponieważ dofinansowanie przedsiębiorstwa zagrożonego, zgodnie z przepisami Rozporządzenia Komisji nie mogło być uznane za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu. Organ stwierdził również, że skarżąca w powołanym formularzu wskazała, iż w odniesieniu do okresu ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej odnotowała rosnące straty, malejące obroty, zmniejszony przepływ środków finansowych oraz zwiększoną sumę zadłużenia, co nie świadczy o jej dobrej sytuacji ekonomicznej. Powtórzył, że podstawę odmowy wypłaty dofinansowania stanowiły oświadczenia strony złożone na formularzu informacji. W sytuacji, gdy strona sama wskazała, że spełnia przesłanki do uznania jej za przedsiębiorstwo zagrożone, ocena sytuacji finansowej, dokonana przez organ pierwszej instancji za lata 2007 - 2009 nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie art. 48a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dalej "ustawa", art. 1 ust. 6 lit c) i art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem (...), dalej: "rozporządzenie", art. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 237, poz. 1652), art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1) w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. Skarżąca argumentowała, że art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia nie definiuje pojęcia: "pracodawca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej", ale posługuje się pojęciem: "zagrożone przedsiębiorstwo". Organ definiując zawarte w art. 48a ust. 3 lit. a) ustawy pojęcie "pracodawcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej" w sposób nieuprawniony oparł się na przepisie art. 1 ust. 7 lit. a) rozporządzenia i zastosował kryteria określone tym przepisem, a odnoszące się do "przedsiębiorstwa zagrożonego" uznając, tym samym, że pojęcia te są tożsame, pomimo ewidentnej rozbieżności terminologii stosowanej w każdym z powołanych przepisów. W ocenie skarżącego organ zastosował rozszerzającą wykładnię pojęcia "zagrożonego przedsiębiorcy", poprzez uznanie tego pojęcia za tożsame z pojęciem "pracodawcy znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej". Zarzucił również, że polski ustawodawca naruszył wytyczne prawodawcy unijnego, ponieważ nie stworzył własnej — uproszczonej w porównaniu z wytycznymi wspólnotowymi - definicji "przedsiębiorstwa zagrożonego", ale wprowadził do ustawy pojęcie "pracodawcy w trudnej sytuacji ekonomicznej", nie mające swego odpowiednika w prawie unijnym, a ponadto dla określenia znaczenia tego pojęcia nakazał stosować przepisy UE w sprawie pomocy publicznej. Niezależnie od opisanych zarzutów skarżący podniósł, że organ administracji dokonał wadliwej interpretacji terminu "przedsiębiorstwo zagrożone", ponieważ nie odniósł się, w celu określenia zakresu treściowego tego pojęcia do "Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy Państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw" (DZ.U. UE C 244/2 z 01.10.2004) - dalej "Wytyczne wspólnotowe". Zgodnie z pkt 2.1. akapit 9 tych Wytycznych: "Komisja uważa przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych, prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średniookresowej". Interpretując powołane wytyczne skarżąca wskazała, że kwalifikacja przedsiębiorstwa jako zagrożonego powinna być dokonywana w kontekście całokształtu okoliczności, w jakich funkcjonuje przedsiębiorstwo. Oznacza to, że jeżeli nawet wynik finansowy przedsiębiorstwa jest niekorzystny, ale istnieją inne przesłanki, które pozwalają wyeliminować ryzyko, "zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średniookresowej", wówczas nie może być mowy o uznaniu przedsiębiorstwa za zagrożone. Oceniając sytuację ekonomiczną skarżącej, organ pominął bardzo dużej wartości majątek, fakt, że zachowuje cały czas płynność finansową, nie posiada zaległości publicznoprawnych ani zaległości z tytułu wynagrodzeń pracowniczych, nie ma znaczącego zadłużenia z tytułu należności za otrzymane towary lub usługi, z tytułu kredytów i pożyczek, jej majątek nie jest obciążony. Wskazywane okoliczności, pozwalały na uznanie, że w odniesieniu do skarżącej nie istnieje ryzyko zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średniookresowej. W toku postępowania odwoławczego, organ nie przedsięwziął jakiegokolwiek badania w celu zweryfikowania powyższej argumentacji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa, czy też z punktu widzenia zgodności ze stanem faktycznym. W ocenie skarżącej sposób opisu sytuacji ekonomicznej zawarty w treści formularzy, został zdeterminowany samą treścią formularzy, których konstrukcja uniemożliwiała przedstawienie istotnych informacji świadczących o sytuacji finansowej skarżącej. Ponadto, dokonując oceny pominięto część zawartych w formularzu oświadczeń, które wyraźnie wskazywały, że skarżąca nie spełniła kryteriów kwalifikujących do objęcia postępowaniem upadłościowym lub naprawczym, wartość aktywów netto skarżącej nie zmniejszyła się, ani nie była zerowa. W dalszej części skargi spółka zarzuciła naruszenie art. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 237, poz. 1652), na podstawie którego aktualna treść art. 48a ustawy zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2009 r. Oznacza to, że dla oceny sytuacji finansowej pracodawcy w kontekście art. 48a ust. 3 ustawy nie mogą być brane pod uwagę wyniki finansowe osiągane przed dniem wejścia w życie tegoż przepisu, to jest przed dniem 1 stycznia 2009 r. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez nieuwzględnienie przy ocenie sytuacji ekonomicznej okoliczności innych, niż dane zawarte w formularzach oraz niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji podstawy prawnej, która uprawniałaby do badania tej sytuacji z pominięciem dodatkowych okoliczności wskazywanych przez skarżącą. Ponadto, organ nie odniósł się do zarzutu skarżącej dotyczącego niedopuszczalności brania za podstawę do oceny sytuacji ekonomicznej, danych za okres sprzed wejścia w życie przepisu art. 48a ust. 3 ustawy, to jest przed dniem 1 stycznia 2009 r. W ocenie skarżącej weryfikacja sytuacji ekonomicznej pracodawcy, w celu ustalenia istnienia przesłanek do uznania, iż sytuacja ta jest zła - lub dobra, powinna się odbywać przy wykorzystaniu wszelkich środków dowodowych. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia dokonanego przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie odmowy wypłaty skarżącej miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. Nr 53, poz.312), przepis art.37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE.L.08.214.3). Organ orzekający rozważył również możliwość zastosowania przepisów zawartych w Komunikacie Komisji zawierającym "Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw" (DzU.UE.C.04.244.2) zwane dalej Wytycznymi. Pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48 a ust 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 , w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego Rozporządzenia Komisji (WE). Kryteriów niezbędnych dla ustalenie, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc szukać we wskazanym wyżej Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art.1 ust.6 lit c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły Rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie przyznając pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, do której stosuje się rozporządzenie, powinny zastosować uproszczoną w porównaniu wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Do dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosuje się definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. W związku z tym, iż w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – strona wskazała, iż jest małym przedsiębiorstwem, przy ocenianiu jej sytuacji finansowej, znajdzie zastosowanie uproszczona definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w rozporządzeniu Komisji. Zgodnie z art. 1 ust 6 lit c Rozporządzenia Komisji, rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, za które, zgodnie art. 7 lit a uważa się przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności." Oceniając sytuację ekonomiczną wnioskodawcy Minister Pracy i Polityki Społecznej odwołał się do przepisów art.37 ust.5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, który stanowi: " Podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Zakres informacji, które musi przedstawić podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Wzór formularza informacji został określony w załączniku do rozporządzenia. Należy wskazać, że w części C punkt 6 Formularza wnioskodawca zobowiązany jest odpowiedzieć na pytania. Organy orzekające obu instancji ustaliły, a strona nie kwestionuje tych ustaleń, że wartość niepokrytych strat spółki w okresie objętym oceną przekraczała 50% zarejestrowanego kapitału zakładowego, w tym wysokość straty w ciągu ostatniego roku obrotowego przewyższała 25% wysokości tego kapitału, co oznacza, że w dniu składania wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące październik, listopada i grudzień 2010 r. była "przedsiębiorstwem zagrożonym" - zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu. Nie mógł więc organ pierwsze instancji wypłacić stronie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, skoro dofinansowanie to zgodnie z przepisami Rozporządzenia Komisji nie mogło być uznane za pomoc zgodną ze wspólnym rynkiem zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu. Ponadto organy orzekające ustaliły, że skarżąca w okresie ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej odnotowała rosnące straty, malejące obroty, zmniejszony przepływ środków finansowych oraz zwiększoną sumę zadłużenia, co nie świadczy o jej dobrej sytuacji ekonomicznej. Na podstawie tych ustaleń, a przede wszystkim na podstawie odpowiedzi udzielonych przez skarżącą na pytania formularza organy administracji uznały, że skarżąca w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej i dlatego wnioskowana pomoc nie może być jej udzielona. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uwzględnienie sytuacji finansowej obowiązującej przez dniem wejścia w życie art. 48a ustawy, tj. przed 1 stycznia 2009 r. stwierdzić należy, że zarzut nie jest zasadny. W zakresie kompetencji ustawodawcy mieściło się bowiem określenie zasad przyznawania pomocy przedsiębiorstwom i w ramach tych zasad mógł ustawodawca przyjąć kryterium sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa występującego o pomoc. Odnosząc się do zarzutu, że organ uznał za tożsame pojęcia: "przedsiębiorstwo zagrożone" i "przedsiębiorstwo" znajdujące się w trudnej sytuacji ekonomicznej" zgodzić się należy ze skarżącą, że pojęcia jakimi posługują się przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji tj. pojęcie znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw tj. pojęcie zagrożonego przedsiębiorstwa, nie mogą zostać uznane za pojęcia tożsame znaczeniowo. Pojęcie znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej jest pojęciem szerszym, w którym mieści się pojęcie "przedsiębiorstwa zagrożonego", o którym można powiedzieć, że znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji ekonomicznej. Skoro pojęcie przedsiębiorstwa zagrożonego mieści się w definicji pojęcia znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej, nie ma więc podstaw do uznania za nieuprawnione posłużenie się tym pojęciem w przedmiotowej sprawie zgodnie z dyspozycją art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Konkludując, w ocenie Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie po zebraniu materiału dowodowego oraz przeprowadzeniu jego oceny., a jego wyniki odzwierciedlić w treści wydanego orzeczenia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.