V SA/Wa 1972/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. sprawy ze skargi ze Z. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lipca 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz adwokat ..., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ..., w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę ... Przedmiotem skargi z dnia 24 sierpnia 2011 r., wniesionej przez Z. G. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lipca 2011 r. nr ... utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... kwietnia 2011 r. nr ... o odmowie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia braku okoliczności dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Cudzoziemka złożyła w dniu ... października 2008 r. wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu ... lutego 2010 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania wnioskodawczyni statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej, stwierdzając, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia ... lipca 2010 r. uchyliła rozstrzygnięcie Szefa Urzędu. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... kwietnia 2011 roku postanowił odmówić cudzoziemce nadania statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek, aby otrzymać ochronę międzynarodową. Od decyzji tej strona odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Zdaniem Rady ani postępowanie w I instancji, ani też ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym nie wykazały w sposób wystarczający, że wnioskodawczyni może być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do tego przepisu nadanie wnioskodawczyni statusu uchodźcy uzasadnione byłoby w razie stwierdzenia, że w kraju pochodzenia była ona narażona na prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłaby zagrożona takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia. Odnośnie do zarzutu niewzięcia pod uwagę opinii psychologa organ wskazał, że zgodnie z opinią psychologa stan psychiczny strony nie wywierał żadnego negatywnego wpływu i nie rzutował na treść i sens wypowiedzi strony. Składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy wnioskodawczyni jako jedyny motyw wyjazdu podała ucieczkę przed byłym mężem, który mógłby jej zabrać przyszłe dziecko. W odwołaniu od decyzji I instancji z kolei stwierdziła, że były mąż nie wie o przyjściu na świat dziecka i gdyby nie opuściła kraju, to nie mogłaby go wychowywać, ponieważ zgodnie z tradycją dziecko powinno zostać z ojcem, a wnioskodawczyni nie miała wsparcia w rodzinie. Rada uznała, że cudzoziemka rozmyślnie dokonywała kolejnych modyfikacji i eskalacji swoich zeznań, dążąc do przybliżenia okoliczności jej sprawy do poznanych przepisów i wprowadzenia w błąd organów polskiej administracji publicznej. Wnioskodawczyni nie brała udziału w działaniach bojowników, nie była z nimi powiązana, nie udzielała pomocy ani członkom swojej rodziny ani bojownikom. Nie należała do żadnej organizacji politycznej. Natomiast deklarowana przez nią przemoc domowa czy groźby od ...a należy widzieć w ocenie Rady w kategorii czynów kryminalnych zagrożonych odpowiedzialnością karną. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, iż wnioskodawczyni nie wykazała, że była prześladowana przez władze publiczne ... czy inne podmioty z art. 15 ust. 1 pkt 2-3- ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Rada do Spraw Uchodźców podkreśliła, że po wyjeździe strony z ... nie zaszły żadne okoliczności, które pogłębiłyby lub mogłyby stać się przyczyną prześladowań lub doznania poważnej krzywdy. Zdaniem Rady wnioskodawczyni nie wykazała również, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z zagrożeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950 roku. W związku z tym nie występują przesłanki dla udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Nie ma bowiem żadnych podstaw do twierdzenia, że w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, że mogłaby ona zostać poddana torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszona do pracy, pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego, albo być ukarana bez podstawy prawnej. Zdaniem Rady postępowanie w sprawie prowadzone było właściwie w oparciu o dostępne możliwości ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio zastosowane przepisy zarówno prawa materialnego, jak też postępowania administracyjnego. Organ I instancji powiadomił w piśmie z dnia ... stycznia 2010 r. stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie zgodnie z treścią art. 10 Kpa, jednak strona nie skorzystała z tej możliwości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. 97 ust. 1 pkt 1 oraz 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez błędne przyjęcie, że wydalenie jej nie stanowi zagrożenia dla jej życia oraz nie naruszy prawa do życia rodzinnego. Zarzuciła też naruszenie prawa procesowego: art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.), poprzez zaniedbanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa - art. 145 §1 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców odpowiada prawu. Należy wskazać, że Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. w art. 1A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek , jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, status uchodźcy w Polsce może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte w Konwencji Genewskiej. W wyroku z 7 marca 2000 r. V SA 1765/99 Sąd sformułował tezę, że "Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców ujmowanych w przepisach tej konwencji rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne procedury legalizacyjne, nie zaś postępowanie o nadanie statusu uchodźcy". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 23 lutego 2000 r., V SA/Wa 1648/99 "obawa przed prześladowaniem musi być uzasadniona. Oznacza to, że nie tylko wewnętrzne przekonanie wnioskodawcy, ale także obiektywne warunki uzasadniają stwierdzenie stanu zagrożenia z powodów wymienionych w Konwencji. Przesłankami przy nadawaniu statusu uchodźcy mogą być konkretne dowody prześladowania albo uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących tworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem". Do uwzględnienia w procesie administracyjnym istnienia prześladowań czy obaw przed prześladowaniem nie wystarczy subiektywne odczucie zainteresowanego cudzoziemca przekazane organowi administracyjnemu, lecz niezbędne jest wykazanie za pomocą różnych dowodów, że owe prześladowania i zagrożenia mają w przypadku danego cudzoziemca byt rzeczywisty, rozpoznawalny obiektywnie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Stronę w skardze do WSA, należy podkreślić, że prowadząc własne postępowanie w sprawie Rada zbadała też zasadność rozstrzygnięcia przyjętego przez organ pierwszej instancji z punktu widzenia trafności ustalenia stanu faktycznego, jego oceny i kwalifikacji prawnej. Organ oparł się również na dyrektywie Rady Wspólnot Europejskich z dnia 29 kwietnia 2004 r. ( Nr 2004/83/WE) w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i status obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony. Sąd podzielił stanowisko, że decyzja obu organów o odmowie uznania Wnioskodawczyni za uchodźcę i nadania jej tego statusu była zasadna i trafna oraz podjęta po wnikliwym i wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego oraz prawidłowym zastosowaniu właściwych przepisów prawnych. Cudzoziemka w najmniejszym zakresie nie udowodniła, że wypełnia przesłanki zawarte w zamkniętym katalogu Konwencji Genewskiej, to jest nie udowodniła, że miała uzasadnioną obawę przed prześladowaniami z powodu jej rasy, religii, poglądów politycznych, przynależności do określonej grupy społecznej oraz że nie mogła skorzystać z ochrony swojego kraju. Kluczowym elementem oceny, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki materialno – prawne warunkujące z mocy prawa de lege lata nadanie statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tylko z punktu widzenia subiektywnego ( stan jego umysłu), ale wskazanie, czy stan ten jest uzasadniony przez sytuację obiektywną. Ponadto w przypadku, jeśli w wyniku postępowania zostanie ustalone, że obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie istnieje – w myśl przepisu art. 19 ust.1. pkt.1 cytowanej ustawy odmawia się nadania statusu uchodźcy w RP. Cudzoziemka dokonywała kolejnych modyfikacji i eskalacji swoich zeznań, dążąc w ten sposób do przybliżenia okoliczności jej sprawy do poznanych przepisów regulujących udzielania opieki międzynarodowej na terytorium RP i wprowadzenia w błąd organów polskiej administracji publicznej. Analizując deklarację Strony wskazany w złożonym 01.10.2008 r. wniosku o nadanie jej statusu uchodźcy w RP – że jako miejsce stałego zamieszkania od urodzenia do wyjazdu do Polski wskazała miasto M. w ..., jest rozwiedziona, wyznaje ..., ma wykształcenie ..., nie wskazała, aby posiadała jakikolwiek zawód czy stałe zatrudnienie, przed wyjazdem do Polski była bezrobotna. Jest zdrowa i w momencie składania wniosku była w 6 miesiącu .... Skarżąca oświadczyła, że nie brała udziału w dziedzinach wojennych, nie pomagała bojownikom, nie była członkiem żadnej partii politycznej, organizacji religijnej, społecznej lub kulturalnej. Nigdy nie była zatrzymana czy aresztowana, nie prowadzono przeciwko niej postępowania administracyjnego lub sądowego i nie była skazana wyrokiem sądu. Nie była poddawana przemocy i nie uważa się za osobę skazaną wyrokiem sądu. Nie była poddawana przemocy i nie uważa się za osobę prześladowaną. Jako powód wyjazdu z ... i wszczęcia postępowania uchodźczego podała fakt bycia w szóstym miesiącu ... i uniemożliwienie krewnym jej męża zabranie jej nowonarodzonego dziecka. W trakcie przesłuchania statusowego odbytego w dniu ...04.2009 r. zadeklarowała, że po zawarciu w ... r. związku małżeńskiego przeprowadziła się i mieszkała w mieście M.. Z mężem rozwiodła się zgodnie ze zwyczajem ... w marcu 2008 r., gdy była w ... Fakt ten nie był mu znany. Pracowała dorywczo, jako kelnerka, sprzątaczka, zmywała naczynia. Z mężem rozstała się, a wcześniej leczyła się długo na ... Zdecydowała się na wyjazd za granicę, gdy zaczęło szwankować jej zdrowie z powodu .... Określając swoją sytuację materialną stwierdziła, że nie miała gdzie mieszkać i nie miała pieniędzy, aby znaleźć pracę. Z tych powodów nie myślała o przeniesieniu się do innej części ..., obawiając się, że doprowadzi to do ujawnienia jej ... i w perspektywie zabrania jej dziecka. Cudzoziemka stwierdziła, że padła ofiarą przemocy fizycznej ze strony męża, gdyż w ... znęcanie się fizyczne i moralne nad ...ami jest na porządku dziennym. Zgłoszenie przemocy domowej na milicję nie zrodziłoby żadnych skutków, podobnie jak zwrócenie się do starszyzny, gdyż byłaby to hańba dla męża. Stwierdziła, że nie mogła liczyć nawet na pomoc własnej matki, która nie chciała jej przyjąć pod swój dach i źle patrzyła na wynajmowane przez nią mieszkania. W trakcie kolejnego przesłuchania odbytego w obecności psychologa dnia ...10.2010 r. Cudzoziemka potwierdziła, że miała problemy rodzinne. Jej mąż, z którym nie miała ślubu cywilnego, a jedynie religijny – żyła około trzech lat – pochodzący z bogatej rodziny był .... Uczynił z niej swoją służącą i stosowała przemoc fizyczną. W 2007 r., gdy był pijany pobił ją laska, tak silnie, że straciła przytomność. Wnioskodawczyni najpierw odmówiła podania imienia i nazwiska swego męża – a następnie stwierdziła, że nazywał się V. M., nie widziała jego dokumentów, gdyż trzymał je przy sobie, nie znała też daty jego urodzenia. Winę za ... dwóch ... dokonanego przez jej męża wziął na siebie jego ..., ale dzięki łapówkom jest już na wolności. Podała, że w marcu 2008 r. uciekła do męża i zamieszkania z M. B., który według jej oświadczenia jest ojcem jej dziecka. Z tego powodu, że konaktowali się z nim krewni musiała opuścić mieszkanie. Stwierdziła, że mąż jej zagroził, że jeśli komuś powie ( nie podając o co chodzi), to zabije jej rodzinę i nawet jej matka doradzała, aby wyjechała za granice. Stwierdziła, że boi się , iż w przypadku powrotu, gdy jej mąż się dowie o dziecku zabije ich oboje, lub też rodzina męża odbierze jej dziecko. Potwierdziła swoje wcześniejsze zeznania, że nie była nigdy prześladowana przez władze, nie brał udziału w działaniach wojennych. Uzupełnia tez swoją wypowiedź podaną w kwestionariuszu, że obawia się , iż rodzina męża może odebrać jej dziecko. Nie bez znaczenia było, że między zeznaniami zawartymi we wniosku o nadanie statusu uchodźcy a złożonymi podczas pierwszego przesłuchania w dniu ...04.2009 r. oraz drugiego odbytego w dniu ...10.2010 r. występują sprzeczności, których nie można tłumaczyć, tak jak usiłuje to zrobić Strona stresem z powodu ucieczki od męża. Jak sama stwierdziła, religijny związek ... zawarła około 2005 r. (oświadczyła, że ze swoim partnerem żyła przez trzy lata.) Należy dodać, że związek religijny zgodnie z art. 8 kodeksu rodzinnego ER nie rodzi żadnych skutków cywilno – prawnych. We wniosku podała, że jest rozwiedziona, nie podając daty, kiedy to nastąpiło. Zadeklarowała , że nie doznała żadnych prześladowań ze strony władz, ani też nie padła ofiarą przemocy fizycznej, psychicznej lub seksualnej. Jako jedyny powód wyjazdu i wszczęcia procedury uchodźczej w RP wskazała swoją ... ciążę i obawę, że krewni jej męża mogą odebrać jej dziecko. Rozwiodła się ze swoim mężem w 2008 r. i związała się wówczas ze znajomym, z którym przez pewien czas mieszkała. Jest on ojcem jej dziecka. We wniosku, jako jedyny motyw wyjazdu podała ucieczkę przed byłym mężem, który w przyszłości mógłby zabrać jej dziecko. Jednocześnie zadeklarowała, że nie była prześladowana przez władze, zatrzymana, aresztowana, nie była sądzona, czy skazana wyrokiem sądowym. Podała, że padła ofiarą przemocy fizycznej i psychicznej ze strony swojego męża, że rozstała się z nim, gdy była w 2 miesiącu .... Wskazała, że powodem wyjazdu był pogarszający się stan zdrowia z powodu ... i nie chciała iść do miejscowego szpitala, aby nie wydała się sprawa .... Podała też, że miała poważne problemy materialne, nie miała gdzie mieszkać i nie miała pieniędzy, aby uzyskać pracę. Boi się, że po powrocie odbiorą jej córkę, wstydzi się wracać i nawet własna matka odmówiła przyjęcia jej i dziecka pod swój dach, uważając, że powinny mieszkać we własnym domu. Natomiast w odwołaniu od pierwszej decyzji organu przedstawiła nowe okoliczności. Stwierdziła, że jej były mąż nie wie o przyjściu na świat ich córeczki. Stosował wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną i zdecydowała się na wyjazd do Polski mimo zaawansowanej .... Gdyby nie opuściła ..., to nie mogłaby jej wychowywać, ponieważ zgodnie z tradycją dziecko powinno pozostać z ojcem. Nie miała oparcia w najbliższej rodzinie: matka doradzała aborcję, zaś ... groził śmiercią, bo przynosi wstyd rodzinie. Miał mówić, że wywiezie ją do lasu i zabije z tego powodu. Wnioskodawczyni stwierdziła, że z jednej strony obawia się zemsty rodziny, a z drugiej męża z powodu zdecydowania się na samotnie wychowywanie córki, co stanowi dyshonor dla jej męża. W trakcie drugiego przesłuchania przeprowadzonego przez USC – Cudzoziemka dokonała radykalnej zmiany swoich zeznań. Stwierdziła, że powodem wyjazdu z ... i wszczęcia procedury uchodźczej w Polsce były powody rodzinne. Jej mąż, który stosował wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną – był przestępcą, gdyż dokonywał zabójstw. Oświadczała, że rozwiodła się z mężem w marcu 2008 r. i związała się ze znajomym M. B., który jest ojcem jej córki. Ich związek rozpadł się i stanęła w obliczu poważnych problemów natury materialnej Tłumaczenie skarżącej, że rozbieżności w jej zeznaniach były spowodowane tym, że odpowiadając na pytania kwestionariusza na granicy polsko – białoruskiej w dniu ...10.2008 r. była jeszcze w stresie po rozstaniu z mężem są mało wiarygodne. Jak wynika z jej słów ich związek religijny został rozwiązany w marcu 2008 r. Strona natychmiast związała się ze swoim znajomym skoro w październiku była w szóstym miesiącu ..., a w dniu ...12.2008 r. urodziła się w Polsce jej córeczka .... Rada odmawia też wiary twierdzeniu Wnioskodawczyni, że gdyby powróciła do ... z córką, to rodzina jej męża mogłaby odebrać jej dziecko. Dziecko urodziło się po rozwiązaniu związku religijnego i trudno jest uznać za zasadne, aby były konkubent chciał się z tego powodu mścić na swojej byłej partnerce. Strona mogła to udowodnić swemu byłemu mężowi i przedstawiając skrócony odpis aktu urodzenia jej córki A. urodzonej dnia ...12.2010 r. w B., w którym w rubryce ojciec figuruje A. G. . Zatem po powrocie do ... mogłaby użyć ten dokument jako istotny argument natury prawnej. Nie wyjaśnia , także dlaczego nie obawiała się reakcji męża w sytuacji, gdy po rozwodzie zamieszkała z innym mężczyzną a obawiała się jego zemsty z powodu narodzenia się dziecka w sytuacji, gdy ich religijny związek małżeński został rozwiązany. Fakt padania w przyszłości ofiara przemocy fizycznej i psychicznej – nie może być uznany za przesłankę dla nadania statusu uchodźcy lub innej formy ochrony międzynarodowej. Organy prawidłowo zbadały sytuację ... – obywatelek ... stwierdzając, ze istnieje mechanizm prawno – organizacyjny szukania ochrony przed tymi czynami, ujęty w przepisach art. 111,112,115,116,117,119 i 130 kodeksu karnego FR. Ofiary przemocy domowej mogą informować terytorialne właściwe organy o popełnieniu przestępstwa lub wezwać policję i żądać doprowadzenia sprawy do Rejonowego Oddziału Spraw Wewnętrznych. Bezspornym jest fakt, że skarżąca nie podjęła żadnych działań w celu uzyskania ochrony ze strony władz. Ponadto rozwód nie może być przyczyną zemsty rodowej lub honorowego zabójstwa. Wnioskodawczyni nie odeszła od męża – lecz jak sama stwierdziła jej religijny związek małżeński został rozwiązany i przestał nie tylko formalnie istnieć, ale również w świetle prawa koranicznego. Ochronę rozwodzącej lub rozwodzonej ...y zapewnia system organizacji rodowej, a więc jej najbliżsi krewni płci męskiej, jak ojciec, bracia i krewni. Zatem twierdzenie, że jej własny ... grozi jej śmiercią – jak należy sądzić z powodu rozwodu, gdyż nie podaje, aby wiedział, że jest ona w pierwszym okresie ... – jest nierealistyczne i niewiarygodne. Przywołany raport Departamentu Stanu czy ANNA National Centre nie ma odniesienia do indywidualnej sytuacji Strony, ponieważ nie podjęła ona nigdy działań mających na celu złożenie skargi na swego byłego męża z powodu przemocy domowej, w tym dotkliwego pobicia. Deklaracje te uznano prawidłowo za bezzasadne. Nie ma też podstaw do twierdzenia, że były mąż miałby podejmować wobec skarżącego działania krzywdzące, czy też dążyć do zabrania jej dziecka urodzonego po rozwiązaniu ich faktycznego związku małżeńskiego. Oznacza to, że w ... istnieją nie tylko przepisy prawa, ale również ustalony mechanizm szukania ochrony przed przemocą fizyczną, psychiczną oraz seksualną i przemocą domową, która w obecnej sytuacji Strony (rozwiązany związek faktyczny) nie mają zastosowania. Nie jest też wiarygodne twierdzenie, że samotne wychowanie dziecka mogłoby stać się przyczyną zemsty ze strony byłego konkubenta. Ponadto groźby o takiej zemście nie mają cech prześladowania w rozumieniu ustawy o ochronie. Jeśli są one realne, a nie jedynie wymyślone, to skarżąca powinna szukać ochrony i opieki ze strony odpowiednich organów władz i porządku publicznego swego państwa. Dodatkowo należy wskazać, że niektórzy obywatele ... nie otrzymawszy satysfakcji na swoje skargi w kraju zwracają się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Zatem nie można się zgodzić z twierdzeniem Strony, że w ..., w tym Republice ... nie istnieje mechanizm dochodzenia praw w przypadku naruszenia ich przez pozaprawne działania osób trzecich. "Nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej osoba obawiająca się pozaprawnych działań ze strony osób działających poza porządkiem prawnym kraju pochodzenia i niewykorzystująca wszystkich możliwości w celu uzyskania ochrony w kraju swego pochodzenia nawet, jeśli uzyskanie takiej pomocy było iluzoryczne i mało realne ". (wyrok NSA z dnia 9 lipca 1999 r., syg. Akt V SA 239/99 z dnia 30 listopada 2000 r., syg. akt. V SA 1437/00). Zatem Z. G. jest uchodźcą ekonomicznym, gdyż opuściła kraj pochodzenia i wszczęła procedurę uchodźczą z zupełnie innych powodów niż konwencyjne. Cudzoziemka w skardze do WSA dokonuje rażącej zmiany swoich zeznań na temat sytuacji materialnej w Republice .... Twierdzi, że po rozstaniu ze swym pierwszym konkubentem zarabiała wystarczająco na godne życie. Tymczasem we wszystkich swoich oświadczeniach i deklaracjach wskazywała na zasadnicze problemy materialne. Trudne położenie, brak mieszkania, pieniędzy na życie, utrzymywaniu się z prac dorywczych, nie posiadaniu żadnego zawodu, wreszcie braku perspektyw na znalezienie pracy. W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżąca poprzez uzyskanie legalizacji swego pobytu w Polsce chciała zapewnić sobie i dziecku opiekę społeczną ze strony państwa polskiego, lepsze możliwości edukacyjne, ochronę zdrowia i z tych powodów zabiegała o objęcie jej ochroną uzupełniającą. Odnosząc się do zarzutu, iż organy nie ustaliły zasadniczych faktów w badanej sprawie i pominęły opinie psychologa sformułowaną podczas obserwacji. Należy wskazać, że opinia psychologiczna nie wskazuje, aby stan psychiczny skarżącego w momencie przesłuchania statusowego wywierał jakiekolwiek negatywny wpływ i rzutował na treść i sens jej wypowiedzi, bowiem jednoznacznie stwierdza, że (...) podczas " przesłuchania Strona odpowiadała w sposób apatyczny, zachowywała kontakt wzrokowy, jej wypowiedzi były lekko zabarwione emocjonalne, mowa spowolniona. Pytana – odpowiadała logicznie, bez zaburzenia toku myślenia ‘’. Niezależnie od trudności życiowych, z jakimi Wnioskodawczyni musiała się borykać i padania w przeszłości ofiarą przemocy domowej, uznano ją zasadnie za osobę niewiarygodną i uznano że swymi wzajemnie sprzecznymi i nielogicznymi oświadczeniami nie uprawdopodobniła, że przyczyną wyjazdu do ... i wszczęcia procedury uchodźczej była obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, wyznawanych poglądów politycznych czy przynależności do określonej grupy społecznej, co jest przesłanką dla nadania statusu uchodźcy. W związku z tym należy podkreślić, że skoro Strona nigdy nie była prześladowana przez władze federalne lub struktury siłowe ... i Republiki ... z powodów konwencyjnych, nie wyczerpała przesłanek art. 1 A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Zgodnie z dyspozycją art. 16 ust. 1 oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organa administracji państwowej zobowiązane SA do ustalenia, czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Należy mieć na uwadze, że badając zasadność przyznania Stronie statusu uchodźcy w RP , jak też innych form ochrony przewidzianej przywołana ustawą, to jest ochrony uzupełniającej lub wyrażenia zgody na pobyt tolerowany należało dokonać ustalenia indywidualnej sytuacji Wnioskodawczyni czy spełniła ona przesłanki do objęcia jedną z pozostałych form ochrony międzynarodowej i następnie zbadać, czy odmowa Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w obu kwestiach była zasadna. Przeprowadzona analiza sytuacji w kraju pochodzenia oraz sytuacji indywidualnej Wnioskodawczyni wykazała, że Z. G. nie spełnia przesłanek zawartych w art. 15 ustawy o ochronie, gdyż nie udowodniła, że powrót do kraju narazi ją na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy poprzez orzeczenie wobec niej kary śmierci, wykonanie egzekucji, tortur lub nieludzkiego traktowania. Rada jak i organ I instancji – w ocenie sądu prawidłowo oceniła sytuację w kraju pochodzenia Strony uznając, że choć sytuacja w Republice nie jest w pełni stabilna, że dochodzi do zamachów dokonywanych przez członków bojówek ...istycznych na przedstawicieli aparatu administracyjnego i sił porządkowych – to jednak nie można mówić o trwającym tam powszechnym konflikcie zbrojnym, stanowiącym zagrożenie dla wszystkich mieszkańców, ani tez do stosowania terroru lub masowych represji lub tortur. Cudzoziemka może normalnie żyć w kraju pochodzenia, gdyż nie udowodniła realnego zagrożenia. Z tych względów słusznie uznano, iż Cudzoziemka nie spełnia przesłanek do objęcia jej ochroną uzupełniająca na terytorium RP. Po wyjeździe Wnioskodawczyni z Republiki ... nie zaszły żadne okoliczności, które pogłębiłyby lub mogłyby stać się przyczyną prześladowań lub doznania poważnej krzywdy. Podnoszony przez skarżącą argument, że z powodu kłopotów ze zdrowiem powinna być objęta jedną z form ochrony międzynarodowej na terytorium RP jest niezasadny. Obydwa organy zbadały zasady opieki medycznej w ... wskazując, że funkcjonuje ona i Cudzoziemka może z niej korzystać jako obywatelka Federacji Rosyjskiej, posiadająca prawo stałego pobytu na jej terytorium i mieszkanka .... Zatem organy słusznie uznały, że wydalenie Z. G. z terytorium RP nie będzie stanowiło naruszenia przepisu art. 97 ust. 1 pkt. 1 i 1a . Cudzoziemka przebywa na terytorium RP ze swoją małoletnią córką, której jest jedynym ustawowym opiekunem i po powrocie do ..., gdzie mieszka jej najbliższa rodzina, będzie mogła korzystać z opieki społecznej, medycznej, pediatrycznej dla swego dziecka. Nie można się dopatrzyć w decyzji o wydaleniu elementu naruszenia zasady życia rodzinnego. Ojciec dziecka przebywa w ... i Strona może wystąpić wobec niego z roszczeniem alimentacyjnym i świadczenia opieki rodzicielskiej. Nie ma zatem naruszenia Konwencji o Ochronie Praw dziecka. Nie ma tez podstaw do stwierdzenia, że w przypadku Z. G. zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie dowodowe z pełnym poszanowaniem reguł w tym zakresie obowiązujących. Zgodnie z art. 80 Kpa – oparły swoją ocenę na przekonujących podstawach i dały temu wyraz w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia. W myśl obowiązującej zasady w polskim prawie organy rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale tez wszystkie pod kątem wzajemnej łączności i ustosunkowały się do występujących między nimi różnic. Natomiast odmawiając określonym deklaracjom Strony wiary, uczyniły to po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przy tym wyczerpująco przyczyny takiej oceny. Zdaniem Sądu Rada, zgodnie z art. 11 i art. 107 par. 3 Kpa w sposób wyczerpujący wyjaśnia Wnioskodawczyni zasadność przesłanek, którymi się kierowała przy rozpatrzeniu sprawy i przyjęciu rozstrzygnięcia, brak zatem podstaw do twierdzenia, że naruszono art. 107 ust. 3 Kpa. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.