V SA/Wa 1973/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. W związku z brakiem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zarządzeniem z 12 października 2012r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie okoliczności uprawdopodobniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał pismo z 23 października 2012r., w którym wskazał, iż jest osobą samotną, bardzo chorą, utrzymuje się z renty, jego stan zdrowia stale się pogarsza, a w 2011 roku orzeczono w stosunku do niego umiarkowany stopień niepełnosprawności. Konieczność stałego zażywania leków, konsultacji lekarskich, powoduje bardzo istotne ograniczenie posiadanych przez skarżącego środków finansowych, co utrudnia bieżącą egzystencję. Skarżący podniósł, że z uwagi na to, że nie posiada majątku ruchomego, który zaspokoiłby skarżone roszczenie, egzekucja należności wiązałaby się przede wszystkim z ograniczeniem leczenia. Skutki takiego działania byłyby dla skarżącego nieodwracalne. Do pisma procesowego skarżący załączył zaświadczenie o stanie zdrowia, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, potwierdzenie wysokości świadczenia ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004r. Sygn. akt GZ 138/04). Dodatkowo podkreślić należy, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił, że w sytuacji wykonania zaskarżonej decyzji zaszłoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na zdrowiu, a więc skutków trudnych do odwrócenia. Okoliczność stałego pogarszania się zdrowia i konieczność leczenia wymagają ponoszenia dodatkowych kosztów. Jak wynika z przedstawionego przez skarżącego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, stan zdrowia osoby orzekanej uzasadnia zaliczenie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe. Występujące schorzenia naruszają sprawność organizmu w stopniu powodującym konieczność częściowej lub okresowej pomocy innej osoby w celu pełnienia ról społecznych oraz zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych. W sytuacji zatem skarżącego, w której mając trudną sytuację materialną, musi ponosić wydatki na leki i konsultacje lekarskie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 w związku z § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.