V SA/Wa 1978/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Matylda Arnold – Rogiewicz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi G. M. (...) na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie: Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia (...) maja 2016 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu: oddala skargę. W dniu [...] lipca 2011 r. pomiędzy Gminą Miastem S. (dalej "Skarżący", "Beneficjent") a Centrum Unijnych Projektów Transportowych w W. (dalej "CUPT") została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" (umowa nr [...]). Na podstawie tej umowy dokonano kontroli zamówienia publicznego pn. "[...]", umowa nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. zawarta z wykonawcą G. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych S. Sp. z o.o. i G. S.A. Przedmiotem umowy było zapewnienie dostawy, instalacji, uruchomienia i doprowadzenia do pełnej funkcjonalności Centralnego Systemu Zarządzania Komunikacją Miejską. W wyniku przeprowadzonej kontroli ex-post wykryto nieprawidłowości w postaci opisania przedmiotu zamówienia przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, mimo, że nie było to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia, a zamawiający mógł opisać przedmiot zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń. Tym samym w opinii organu nastąpiło naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2164, z późn. zm.); dalej "p.z.p.". Mając to na uwadze Instytucja Wdrażająca obniżyła wysokość wydatków kwalifikowalnych w ramach kontraktu o 5%. W wyniku zgłoszonych przez Beneficjenta zastrzeżeń do opinii pokontrolnej Instytucji Wdrażającej, CUPT ponownie przeprowadził kontrolę postępowania przetargowego, w wyniku której w dniu [...] grudnia 2014 r. została sporządzona ostateczna opinia pokontrolna podtrzymująca dotychczasowe stanowisko Instytucji Wdrażającej oraz utrzymująca stanowisko o obniżeniu wydatków kwalifikowalnych w ramach kontraktu o 5%. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ wezwał Beneficjenta do zwrotu otrzymanego dofinansowania w wysokości odpowiadającej kwocie nałożonej korekty finansowej wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków (tj. od dnia obciążenia rachunku BGK), do dnia dokonania zwrotu w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności na rzecz Strony. W związku z niedokonaniem przez Beneficjenta zwrotu ww. kwoty wraz ze wskazanymi odsetkami, Instytucja Wdrażająca pismem z dnia [...] marca 2015 r. zawiadomiła Beneficjenta o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu środków. W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], na mocy której określił do zwrotu kwotę dofinansowania w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle zebranych w sprawie materiałów dowodowych, tj. dokumentacji z przeprowadzonej kontroli postępowań przetargowych, wniosków o płatność, zastrzeżeń Beneficjenta do informacji pokontrolnej i korespondencji z Beneficjentem zachodzi okoliczność wskazana w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, z późn. zm.); dalej "u.f.p.". W ocenie Instytucji Wdrażającej zastosowanie w opisie przedmiotu zamówienia znaków towarowych lub pochodzenia towarów jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy jest to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia i gdy zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń. Dodatkową przesłanką jest spełnienie wymogów równoważności. W ocenie organu I instancji uznanie, że nie było możliwe opisanie przedmiotu zamówienia bez wskazania znaku towarowego jest nieuzasadnione m.in. ze względu na fakt, że zamówienie jest typową dostawą pozbawioną niestandardowej i skomplikowanej technologii. W związku z powyższym wskazano, że zarówno parametry techniczne jak i jakościowe są powszechnie dostępne np. na stronach internetowych producentów, wobec tego opis przedmiotu zamówienia (dalej OPZ) można sporządzić wykorzystując powszechnie dostępne dane. Dodatkowo, w OPZ zawarto klauzulę generalną, która nie określa parametrów różnorodności co jednocześnie powoduje, że potencjalni wykonawcy nie mieli pewności co do oczekiwań zamawiającego w zakresie właściwości istotnych i istotnych cech zamówienia. Zdaniem CUPT, w konsekwencji mogło to spowodować wystąpienie nieuzasadnionych utrudnień w udziale w postępowaniu bądź rezygnację ze złożenia oferty. Od tej decyzji Beneficjent w dniu 4 maja 2015 r. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w tej sprawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu Minister podtrzymał ustalenia organu I instancji, że w przedmiotowym stanie faktycznym Beneficjent w sposób nieuprawniony dokonał opisu przedmiotu zamówienia za pomocą znaków towarowych w odniesieniu do następujących pozycji opisu: w części I opisu przedmiotu zamówienia, dot. Centralnego Systemu Zarządzania Komunikacją Miejską (CSZKM), zamawiający określił w zakresie opisu wyposażenia serwerowni, w części dot. oprogramowania (pkt. 1.2.10) następujące wymagania: relacyjna baza danych SQL, np. MS SQL Server 2008 lub równoważna, oprogramowanie serwerowe: minimum Windows Server 2008 lub równoważne. w pkt 1.4.1 opisu przedmiotu zamówienia w zakresie stanowisk użytkowników CSZKM określono elementy przedmiotu zamówienia w stosunku do stanowiska administratora i stanowisk dyspozytorskich, w zakresie dostawy sprzętu i oprogramowania aplikacyjnego i systemowego. W stosunku do tych elementów postawiono następujące wymagania: komputer klasy PC, system operacyjny minimum Windows XP, nowszy lub równoważny, Microsoft Office, wersja minimum 2008 lub równoważny. w pkt 8.2 opisu przedmiotu zamówienia, dot. Systemu Monitoringu Wizyjnego w Pojazdach, określono wymagania stawiane podsystemowi rejestracji obrazu z kamer, w zakresie obowiązkowego wyposażenia urządzenia w technologię G-Force Protection ™ lub równoważną (ppkt. v). w części II opisu przedmiotu zamówienia, dot. Systemu Okresowego Biletu Elektronicznego (SOBE), zamawiający określił w zakresie stanowisk sprzedaży do POK (pkt 8) parametry techniczne terminala POS w postaci: procesor min. Intel Celeron, lub równoważny, system operacyjny: Windows lub Linux. Zatem w zakresie sytemu operacyjnego terminali POS zamawiający nie dopuścił możliwości zaoferowania rozwiązań równoważnych. Natomiast w odniesieniu do wymogów dot. czytników kontrolerskich (pkt 9), określono wymaganie w zakresie system operacyjnego Windows lub Linux z dopuszczeniem możliwości zaoferowania równoważnych rozwiązań. Poza powyższym organ odwoławczy wskazał, że w rozdziale VII - Podział realizacji zamówienia, Strona wskazała, że podane w dokumentacji przetargowej nazwy własne są przykładowe. Dopuszcza się urządzenia i technologię równoważne w stosunku do przywołanych w SIWZ. Określono także, że rozwiązania równoważne zgodnie ze swoją definicją muszą posiadać parametry nie gorsze niż wskazane przykładowo w dokumentacji przetargowej. Minister podkreślił, iż organ I instancji właściwie założył, że w przypadku wykrycia naruszenia procedury zamówień publicznych zachodzi przesłanka określona w art. 207 ust.1 pkt 2 u.f.p. Odnosząc się do argumentów przytoczonych przez Stronę, że ustawa p.z.p. jakoby dopuszczała użycie znaków towarowych w przypadku, gdyby ich opis był praktycznie niemożliwy lub znacznie utrudniony, Minister wyjaśnił, że powyższe nie znajduje potwierdzenia w przepisach ww. ustawy ani w stosownym orzecznictwie. W art. 29 ust. 3 p.z.p. wskazano jedynie, że możliwe jest określenie przedmiotu zamówienia za pomocą znaków towarowych w przypadku uzasadnionym specyfiką przedmiotu zamówienia, zatem wyjątkowym. Jednocześnie Strona nie przedstawiła argumentów potwierdzających zasadność wykorzystania znaków towarowych w przedmiotowym postępowaniu, odwołując się jedynie w sposób ogólny do specyfiki przedmiotu zamówienia, nie precyzując jakie szczególne warunki tego postępowania uzasadniały podanie znaków towarowych. W ocenie organu II instancji przedmiotem zamówienia było dostarczenie oprogramowania (tzw. software'u) umożliwiającego funkcjonowanie systemu zarządzania flotą pojazdów komunikacji miejskiej z dostawą sprzętu komputerowego (tzw. hardware'u), na którym ów system został zainstalowany. Oprócz czytników kontrolerskich, sprzęt komputerowy (hardware) został określony jako standardowy sprzęt komputerowy, który ma zastosowanie do budowy innych systemów informatycznych, ale także może być użytkowany oddzielnie (komputery PC). Wobec powyższego specyfika techniczna sprzętu komputerowego nie wskazuje, że przedmiotowe zamówienie miało wysoce specyficzny charakter. Co więcej nie wykazano, aby sprzęt określony w przedmiocie zamówienia za pomocą znaków towarowych, został specjalnie zaprojektowany i wykonany na potrzeby systemu informatycznego, wyprodukowanego dla zamawiającego. Jest to sprzęt co do zasady o standardowych parametrach technicznych, który może funkcjonować w innych systemach informatycznych, jak i w innych systemach zarządzania flotą komunikacji miejskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej zwanej "k.p.a.") oraz ustawy p.z.p., w szczególności naruszenie: art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 2 i 3 p.z.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotu zamówienia, jako typowej dostawy pozbawionej niestandardowo skomplikowanej technologii, przez co możliwe było opisanie przedmiotu zamówienia bez wskazywania znaków towarowych i nazw producentów, pomimo, że w przedmiotowym postępowaniu możliwość tego rodzaju uzasadniona była specyfiką przedmiotu zamówienia, a opis przedmiotu zamówienia nie utrudniał uczciwej konkurencji; art. 8 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w zakresie stosowania zasady prawdy materialnej, polegające na kwalifikowaniu jako naruszenia prawa stanowiące podstawę wydania zaskarżonych decyzji okoliczności, które stanowiły przedmiot kontroli organu I instancji nie stanowiąc podstawy zastrzeżeń, art. 8 w związku z art. 6 oraz art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w zakresie stosowania zasady praworządności i zasady prawdy materialnej, polegające na powoływaniu się w zaskarżonym rozstrzygnięciu na wytyczne i porozumienia, które weszły w życie w 2013 i 2014 r., pomimo że postępowanie w przedmiocie zamówienia publicznego było prowadzone w 2010 r., co stanowiło przedmiot ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy, art. 10 § 1 w związku z art. 6, art. 40 § 2 oraz 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, wynikającą z naruszenia przez organ II instancji trybu dokonywania doręczeń i zaniechania doręczania pism w toku postępowania, jak również zaskarżonej decyzji, ustanowionemu przez stronę skarżącą pełnomocnikowi, co przełożyło się także na niemożność aktywności procesowej w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w zakresie zasady prawdy materialnej, art. 15 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wobec okoliczności, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając za słuszne ustalenia stanu faktycznego sprawy, stanowiące podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy organ I instancji nie dysponował materiałem dowodowym miarodajnym dla dokonania stosownych ustaleń, wobec czego sprawa nie była dwukrotnie rozpoznawana w zakresie tego samego stanu faktycznego sprawy. W motywach skargi Skarżący rozwinął wskazane zarzuty, w sposób obszerny je argumentując. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko o argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 2 i 3 p.z.p poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na nieprawidłowej kwalifikacji przedmiotu zamówienia, jako typowej dostawy pozbawionej niestandardowo skomplikowanej technologii, przez co możliwe było opisanie przedmiotu zamówienia bez wskazywania znaków towarowych i nazw producentów, pomimo że w przedmiotowym postępowaniu możliwość tego rodzaju uzasadniona była specyfiką przedmiotu zamówienia, a opis przedmiotu zamówienia nie utrudniał uczciwej konkurencji. W ocenie Skarżącego, umożliwienie realizacji założonych rozwiązań wymagało takiego opisu specyfikacji, aby potencjalny wykonawca, który miałby zaprojektować i zbudować system, wiedział czego i jakich funkcjonalności zamawiający oczekuje. Należy w powyższym kontekście wyjaśnić, iż w literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że przygotowanie i przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia musi odbyć się z poszanowaniem zasad określonych w art. 7 i art. 29 p.z.p. Oznacza to konieczność eliminacji z opisu przedmiotu zamówienia wszelkich sformułowań, które mogłyby wskazywać na konkretnego wykonawcę, bądź też które eliminowałyby konkretnych wykonawców uniemożliwiając im złożenie oferty lub powodowałyby sytuację, w której jeden z zainteresowanych wykonawców byłby bardziej uprzywilejowany od pozostałych. Nie jest zatem dopuszczalne np. opisywanie przedmiotu zamówienia na podstawie katalogów jednego producenta, opis taki bowiem narusza zasady: konkurencyjności i równego dostępu do zamówienia. Określenie przedmiotu zamówienia w sposób, który wskazywałby na konkretnego producenta czy wykonawcę, nie stanowi naruszenia zasad uczciwej konkurencji tylko wówczas, jeżeli wynika to z braku możliwości zrealizowania potrzeb zamawiającego przez inne podmioty. W przedmiotowym stanie faktycznym Stronie zarzucono, że dokonała określenia przedmiotu zamówienia za pomocą znaków towarowych pomimo, że nie było to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przedmiotem zamówienia było dostarczenie oprogramowania (tzw. software'u) umożliwiającego funkcjonowanie systemu zarządzania flotą pojazdów komunikacji miejskiej z dostawą sprzętu komputerowego (tzw. hardware'u), na którym ów system został zainstalowany. Oprócz czytników kontrolerskich, sprzęt komputerowy (hardware) został określony jako standardowy sprzęt komputerowy, który ma zastosowanie do budowy innych systemów informatycznych, ale także może być użytkowany oddzielnie (komputery PC). Wobec powyższego specyfika techniczna sprzętu komputerowego nie wskazuje, że przedmiotowe zamówienie miało wysoce specyficzny charakter. Co więcej nie wykazano, aby sprzęt określony w przedmiocie zamówienia za pomocą znaków towarowych, został specjalnie zaprojektowany i wykonany na potrzeby systemu informatycznego, wyprodukowanego dla zamawiającego. Jest to sprzęt co do zasady o standardowych parametrach technicznych, który może funkcjonować w innych systemach informatycznych, jak i w innych systemach zarządzania flotą komunikacji miejskiej". W związku z powyższym należy zgodzić się z organem, że w rozpoznawanej sprawie powołanie się na znaki towarowe wobec konkretnych elementów zamówienia w opisie przedmiotu zamówienia jest działaniem wbrew zasadom: obiektywizmu i równego traktowania wszystkich podmiotów ubiegających się o zamówienie. Przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudnić uczciwą konkurencję poprzez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia z wyjątkiem przypadku, w którym łącznie występują trzy ustawowe przesłanki. Podanie znaków towarowych, nawet z dopuszczeniem rozwiązań równoważnych nie było w opisywanym przypadku uzasadnione ani specyfikacją zamówienia ani brakiem możliwości szczegółowego opisu. Beneficjent miał możliwość opisania zamawianych komponentów, podzespołów, systemu operacyjnego poprzez wskazanie ich funkcjonalności za pomocą testów wydajnościowych, parametrów użytkowych. W tym kontekście zasadne jest skonstruowanie opisu przedmiotu zamówienia, który w sposób realny dopuszcza składanie rozwiązań równoważnych i pozwala na późniejszą porównywalność i niesporną ocenę zaoferowanych rozwiązań równoważnych. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 8 w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w zakresie stosowania zasady prawdy materialnej, polegające na kwalifikowaniu jako naruszenia prawa stanowiącego podstawę wydania zaskarżonych decyzji okoliczności, które stanowiły przedmiot kontroli organu I instancji, nie stanowiąc podstawy zastrzeżeń. Należy zauważyć, iż okoliczność sformułowania zastrzeżeń w ramach kolejnej kontroli dotyczącej spornego projektu nie mogła sama w sobie stanowić przesłanki odstąpienia od dochodzenia środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w zakresie stosowania zasady praworządności i zasady prawdy materialnej, polegający na powoływaniu się w zaskarżonym rozstrzygnięciu na wytyczne i porozumienia, które weszły w życie w 2013 r. i 2014 r., pomimo, że postępowanie w przedmiocie zamówienia publicznego było prowadzone w 2010 r. Należy wskazać, że do określenia korekty finansowej istotny jest moment ustalenia nieprawidłowości - ust. 1 Punktu 3.2 Podrozdział 2 w związku z ust. 1 Punktu 3.1 Podrozdział 1 Wytycznych w zakresie sposobu korygowania wydatków nieprawidłowo poniesionych w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Jednocześnie należy dodać, że co do zasady celem wprowadzenia wytycznych w zakresie nakładania korekt finansowych było zapobieżenie sytuacji, że w przypadku każdego naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego zagrożone jest uznanie w całości danego wydatku za niekwalifikowany (tzn. ustalenie korekty w wysokości 100%). Zasadniczo bowiem, wszystkie wydatki deklarowane jako kwalifikowalne powinny być poniesione zgodnie z prawem, w tym z prawem zamówień publicznych. Stanowi o tym pkt 1, podrozdział 5.5 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POliŚ. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 6, art. 40 § 2 oraz 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony postępowaniu, wynikające z naruszenia przez organ II instancji trybu dokonywania doręczeń i zaniechania doręczania pism w toku postępowania, jak również zaskarżonej decyzji, ustanowionemu pełnomocnikowi, co przełożyło się także na niemożność aktywności procesowej w zakresie prowadzonego postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdy materialnej. Należy podkreślić, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W przedmiotowym stanie faktycznym, wprawdzie organ II instancji uchybił obowiązkowi skierowania do pełnomocnika wezwania do przekazania wyjaśnień z [...] marca 2016 r. oraz postanowienia o przedłużeniu postępowania z [...] marca 2016 r., niemniej jednak należy wskazać, że korespondencja po przekazaniu pełnomocnictwa była doręczana stronie w sposób skuteczny. Dodatkowo, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Minister skutecznie zawiadomił stronę o przysługującym prawie do zapoznania się z aktami sprawy lub możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów (protokół z zapoznania w aktach sprawy). Ponadto, Minister w ramach roboczych kontaktów (telefonicznych oraz informacji uzyskanych drogą elektroniczną) ustalił aktualny adres do doręczeń korespondencji, inny niż wskazany w pełnomocnictwie, na który doręczono zaskarżoną decyzję. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wobec okoliczności, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając za słuszne ustalenia stanu faktycznego sprawy, stanowiące podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy organ I instancji nie dysponował materiałem dowodowym miarodajnym dla dokonania stosownych ustaleń, wobec czego sprawa nie była dwukrotnie rozpoznawana w zakresie tego samego stanu faktycznego sprawy. Ustalenie stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie nastąpiło na podstawie dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez CUPT zakończonego wydaniem decyzji oraz dokumentacji zgromadzonej przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym w postaci: dokumentacji przetargowej: specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (SIWZ) wraz z załącznikami, zestawu pytań wraz z wyjaśnieniami Beneficjenta do SIWZ, oferty najkorzystniejszej, oraz wyjaśnień Beneficjenta przekazanych w związku z wezwaniem Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. w odniesieniu do sprzętu zakupionego w ramach umowy z wykonawcą G. Sp. z o.o. i G. S.A. Na jej podstawie organ II instancji dokonał weryfikacji prawidłowości postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przeprowadzonego przez Beneficjenta pn. "[...]", w wyniku którego została zawarta umowa nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. z wykonawcą G. Sp. z o.o. i G. S.A. W kontekście dodatkowych wyjaśnień, do których wezwano Beneficjenta, a których nie posiadał organ I instancji, brak zatem przesłanek do stwierdzenia naruszenia zasady dwuinstancyjności. Przekazane informacje nie przyczyniły się do wykazania dodatkowych okoliczności, a jedynie utwierdziły organ w przekonaniu, że zostały naruszone przepisy Prawa zamówień publicznych, co znalazło odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując całokształt poczynionych rozważań i przedstawionej argumentacji należy stwierdzić, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.