V SA/Wa 1979/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - asesor WSA Joanna Gierak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ...kwietnia 2007 r. Nr ... w przedmiocie określenia kwoty długu celnego; postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z. G., w skardze z ...czerwca 2007 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z ... kwietnia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z ... lipca 2006 r. o określeniu kwoty długu celnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonana zaskarżonej decyzji. Skarżący, uzasadniając ten wniosek, powołał się na przepis art. 61 § 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., i podniósł, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez rozpoczęcie egzekucji z jego majątku, zaś "okoliczności podane w skardze oraz uchybienia postępowania celnego uzasadniają oczywistość, co do wadliwości decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zatem, zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W postanowieniu z 25 stycznia 2006 r. (sygn. akt I GZ 1/06), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Przy czym, jak zaznaczył NSA, w obu przypadkach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. W postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04) NSA również przyjął, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W postanowieniu z 18 czerwca 2004 r. (sygn. akt FZ 136/04) Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył zaś, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny, stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania sąd orzeka na wniosek skarżącego, a wobec tego skarżący zobowiązany jest wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna więc wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do niej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. (sygn. akt FZ 65/04) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Kierując się powyższym, Sąd zauważa, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. związane jest bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej istoty ma charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje więc oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot wyegzekwowanych od skarżącego. Sąd ma również na uwadze, iż skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem wykonanie skarżonego orzeczenia nie może już spowodować negatywnego dla niego skutku w postaci zlikwidowania działalności, a tym samym i miejsca jego pracy. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego. Zaznacza też, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc sąd może ale nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, nawet w wypadku gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym powyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż zawarty w skardze wniosek nie został przekonująco uzasadniony. Sąd ma tu na względzie, iż we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że nie ma żadnego majątku nieruchomego oraz ruchomości, a także oszczędności. Wnosząc zaś o wstrzymanie wykonania powołał się na grożącą mu egzekucję z jego majątku, przy czym kwestii tej nie rozwinął i nie wskazał o jaki majątek chodzi, a to czyni niemożliwym pełną ocenę rozpoznawanego wniosku. W tej sytuacji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.